Ik was op het OLV-Lyceum in Breda. Ik mocht brugklassers vertellen over mijn boeken. Mijn ‘leerlingen’ hadden zich goed voorbereid en hadden allemaal een vraag op een papiertje geschreven. Waar ik mijn inspiratie vandaan haalde, waarom ik schrijfster was geworden, hoe lang ik over een boek doe. En of ik ooit wel eens een gebeurtenis uit mijn eigen leven in mijn boeken verwerkte. Ik vertelde ze over de gruwelijke vakantie die ik als dertienjarige had moeten doorstaan. Mijn ouders namen me mee naar een leuk vissersdorpje aan de Franse kust. MIjn vader had er als zestienjarige ooit een vakantie doorgebracht. Dat was in de jaren zestig. In de jaren tachtig was het vissersdorpje veranderd in een flinke vissersstad, met visserscasino’s op het strand en een boulevard met heel veel hoge vissersflats. Er was ook een hele grote kermis op het strand, wat mijn broertje en ik wel leuk vonden en mijn ouders gek genoeg niet. De volgende ochtend kocht mijn vader twee tentjes en vier luchtbedden en namen we de veerpont naar een eiland in de Middellandse zee. De boot ging maar een keer per week. Alleen al dat gegeven vonden we heel spannend. Althans, tot we bij het eiland aan kwamen en mijn broertje en ik ontdekten dat het een nudisteneiland was. Een eiland vol met blote mensen, waaronder onze eigen ouders. Mijn broertje en ik gruwelden bij het idee en hielden die hele week onze zwembroeken aan. Toen ik mijn brugklassers vertelden over dat eiland vol blote mensen, zag ik ze gruwelen. Ze waren allemaal even oud als ik was geweest die zomer op dat eiland. Ze begrepen heel goed dat ik dat jeugdtrauma jaren later in mijn boek had verwerkt. Er over vertellen bleek trouwens ook heel therapeutisch te werken. Soms – nee altijd – is het een feest om schrijver te zijn.
Geplaatst in Uncategorized
