Schrijvers op elkaar

Sinds ik ben toegelaten tot de schrijverscommunity ‘Schrijvers op elkaar’ word ik anders wakker. Ik ben nu namelijk officieel schrijver. Mijn eenvoudige huisje heeft opeens hoge plafonds en boekenkasten rondom. Op de eettafel staan altijd lege flessen van de avond ervoor en in een asbak ligt een smeulende peuk. Mijn Ikea-tafel is nu een notenhouten bureau met lades. In die lades zitten half voltooide manuscripten met inktvlekken erop en ansichtkaarten die bevriende schrijvers mij vanaf hun buitenhuis aan de Cote d’Azur hebben gestuurd. Mijn laptop is een typmachine geworden, mijn mobiel is voortaan van bakeliet. Mijn haar draag ik opgestoken zoals de jonge Woolf (of had ze het als jonge vrouw los en ging het later in een knot… dat moet ik nog even uitzoeken). Ik wil nu natuurlijk ook een minnaar. Een man die pijp rookt, een bandplooibroek draagt die hoog om het middel sluit en die zijn boeken aan mij opdraagt. En ik heb natuurlijk schrijvende vrienden die ik elke dag ontmoet in café de Zwart in Amsterdam.

En zo droom ik nog even door. Het enige nadeel is dat ik hierdoor nauwelijks nog aan schrijven toekom.

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s