Ik ben weg

‘Waarom zwaaide je nooit naar me,’ vroeg ik aan de acteur die vroeger in mijn straat woonde. ‘Zwaaide je dan naar mij?’ vroeg de acteur. ‘Ja,’ antwoordde ik, ik zwaaide altijd naar jou, elke dag, maar je zwaaide nooit terug. Nou ja, ik zwaaide natuurlijk alleen in gedachten, want echt zwaaien dat durfde ik niet.’
‘Als ik dat had geweten had ik natuurlijk wel terug gezwaaid,’ zei de acteur die vroeger in mijn straat woonde.
‘Ik liep elke ochtend achter je als je je kinderen naar school bracht,’ zei ik, ‘en je keek altijd zo somber. Zo somber, dat ik je ook niet durfde aan te spreken, terwijl we toch praktisch buren waren. Er zaten maar 58 huizen tussen jouw oude huis en het mijne.’
En nog voor ik verder kon gaan met gekke dingen zeggen, haalde mijn vriendin mij naar de bar. Achter de bar zat een hele rare man op een Hammond-orgel te spelen. Iemand bleef ons glazen wijn geven en we dansten op de bar. Het was dinsdagavond, de beste avond om uit te gaan.
De acteur moest maar eens naar huis gaan vond hij, het werd al licht.
‘Volgende keer wel terugzwaaien hoor als ik in gedachten naar je zwaai,’ riep ik.
Hij lachte en zei: ‘Ik ben weg.’