Alain Clark

‘Zal ik wat te drinken halen?’ vroeg ik aan mijn vriendin en haar man. We hadden net met z’n drieen een fietstocht door donker ijskoud Zuid-Oost gemaakt om bij de Heineken Music Hall te komen. Onder twaalf snelwegen door, langs de spoorlijn Amsterdam-Diemen en langs het voetbalveld van Ajax. Ik ben geen geoefende concertganger. Gelukkig kenden mijn vriendin en haar man de Heineken hal op hun duimpje. Ze hadden er al een paar keer de poema’s gezien, of de lama’s. Om een drankje te drinken in de Heineken hal kun je, anders dan de naam doet vermoeden, niet gewoon naar de bar lopen en een biertje bestellen. Sterker: ze verkopen niet eens bier, alleen champagne. En zo stond ik een half uur in de rij bij de muntjesautomaat, zag ik tot mijn schrik dat de automaat mijn briefje van vijftig euro inslikte zonder wisselgeld te geven en kreeg ik in ruil daarvoor honderd muntjes. En zo misten mijn vriendin, haar man en ik het voorprogramma van Amy Winehouse. Terwijl wij bij het champagnebarretje mijn honderd muntjes inwisselden voor heel veel glazen champagne (’doe maar de hele fles, hier zijn dertig muntjes’), hoorden we in de verte Alain Clark. We wisten niet wie hij was. We zullen het nooit weten. Maar Amy was geweldig. Wat een geweldige stem! Maar of ze dronken was, zoals iedereen na afloop wilde weten, konden we niet zeggen. Daarvoor kregen we haar niet helemaal scherp in beeld.