Schaduwberoep

Sinds ik bezig ben met het inteviewen van carriereswitchers, ben ik erachter gekomen dat de meeste mensen die ongelukkig zijn in hun werk ook ongelukkig zijn in de liefde. Bijna alle mensen die ik sprak hadden niet alleen een carriere achter zich gelaten, maar ook een vrouw, of een man. Gelukkig komen de meeste nieuwe banen met een nieuwe liefde. Dat lees je nooit in de vacatures, maar dat is wel zo. Waar ik ook achter ben gekomen is dat heel veel mensen een schaduwberoep hebben. Het schaduwberoep is het beroep dat je waarschijnlijk nooit gaat uitoefenen, maar waar je van kunt dromen in tijden van stress en ongeluk. Mijn eigen schaduwberoep is bloemenmeisje. Als ik, zoals nu, drie boeken tegelijk schrijf kan ik uren wegdromen bij het idee van een eigen bloemenstalletje. ‘Papier of plastic? Schuin afsnijden en in een laagje water zetten. Heeft u het niet kleiner?’ Zoiets, en dan de hele dag door. De eenvoud van het bloemenstalletje. Een bevriende schrijfster haalde me vandaag in een keer uit die droom. ‘Weet je wel dat je dan elke ochtend om vier uur moet opstaan om naar de bloemenveiling te gaan? En wist je dat je lelijke huiduitslag op je handen kunt krijgen van al dat gif dat ze op die bloemen spuiten?’
Nee, dat wist ik niet. Zo ver was ik nog niet gekomen in mijn dromen. Gelukkig heb ik nog een schaduwberoep. Dat van boekverkoper. Een klein winkeltje met krakende houten vloer en tafels met stapels boeken. Helaas eindigt die droom meestal in een schuldgevoel. Dat ik als de wiedeweerga (wiedeweerga, wat een gek woord is dat…) moet gaan schrijven, anders heb ik straks geen boeken om te verkopen in mijn eigen boekwinkeltje.