Ga toch lekker je eigen moeder interviewen

‘Mag ik wat vragen?’ vroeg ik aan een collega-schrijfster. Dat mocht. Of ze het boek X zelf had geschreven of dat ze al het werk door iemand anders had laten doen. ‘Daar mag ik helaas niets over zeggen,’ zei mijn collega. Ik bleef nog een tijdje doorzeuren, waarna ze mij toeschreeuwde: ‘Ga toch lekker je eigen moeder interviewen!’
Dus zo gezegd:
‘Mam, mag ik je wat vragen?’
‘Tuurlijk, jij altijd.’
‘Wat vind je van mijn blog?’
‘Heb je een blog dan?’
‘Ja, mam, lees je dat dan nooit?’
‘Nee. Heb ik daar een wachtwoord voor nodig?’
‘Nee, mam, dat kun je gewoon lezen via mijn site.’
‘Is dat de reden dat ik je nooit meer zie?’
‘Ja, mam, het is makkelijker om op mijn blog te schrijven dan om bij jou langs te gaan. Weet je hoe ver Bussum is?’
‘Je schrijft toch niks onaardigs over mij he?’
‘Nee, mam. alleen de waarheid.’
‘De waarheid? Wat is dat voor gekkigheid? Jij schrijft toch nooit de waarheid? Dat zal echt de eerste keer zijn. Ja, leer mij mijn dochter kennen.’
‘Mam, mag ik je interviewen voor mijn blog?’
‘Nee, daar heb ik geen tijd voor. Heb je trouwens gezien dat je neef vandaag in de Volkskrant staat? Ga die maar interviewen. Dag!’
‘Dag, mam.’