Uit de kast

Een paar jaar geleden ontdekte ik het carnaval in Maastricht. Op aanraden van mijn broer, die mij meenam, leerde ik alle liedjes in het Limburgs uit mijn hoofd. En zo zong ik op een pleintje aan de Maas: ‘Mestreech is neet breid meh Mestreech dat is laank. Mestreech is de stad vaan de Gezèlle vaan de Zaank.’ De taal paste me als een jas. Na twee dagen kon ik iedereen zelfs verstaan. In een gekke mengelmoes van Duits, Frans, Engels en Nederlands, wat het Limburgs is. Ik werd verliefd op de taal en op de stad en het feest dat niets te maken heeft met het boerenkielenfeest zoals ik dat uit mijn jeugd ken. Maar terug in Amsterdam bleek mijn liefde voor het feest op zo veel weerstand te stuiten, dat ik er van schrok. Zat ik in het cafe en zei ik dat ik schurft had, of een minnaar, of een hummer of alledrie, dan keek niemand op. Zei ik dat ik op Geert Wilders stemde of mijn eigen geiten slachtte, dan knipperde niemand met zijn ogen, maar vertelde ik vrolijk dat ik naar het carnaval in Maastricht was geweest, dan sprongen mensen op van schrik. Er bleek geen groter taboe te zijn. Daarom vertel ik dit jaar tegen niemand dat ik weer naar het zuiden ga en drie dagen zing om daarna op de Merret naar Beppie Kraft te kijken en het Moeswief te zien zakken en tranen met tuiten te huilen, want dat hoort erbij op de laatste dag van Carnaval.Kom noe mer same, kom noe beijein, geer kint noe sjoonkele, dat is toch fein. Unne wals mèt Maria, geit diech aon d’nne straank.