‘Weet u?’ zei de kapster, ‘dat Remco Campert hier ook altijd zijn haar laat knippen?’
Ik glimlachte om te laten zien dat ik onder de indruk was, wat ik niet was, want hoewel een fan van Campert, kan het me echt helemaal niets schelen waar hij zijn haar laat knippen.
‘Er komen hier ook wel eens mensen,’ zei de kapster, ‘die hun hele hebben en houden hier op de kaptafel gooien. Dan vertellen ze me de meest intieme details van hun leven. Dingen die ik helemaal niet wil horen! Ik ben kapster, geen psychiater.’
Weer glimlachte ik. Van mij hoefde ze niets te vrezen. Geen persoonlijke verhalen. Nee, helemaal geen verhalen. Zelfs al zou ze een liter wodka in me gooien, dan nog zou er geen stom woord uit me komen. Een bezoek aan de kapper is een soort stilte-retraite waarbij ik heel hard mijn best doe om aan iets anders te denken en niet aan hoe belachelijk eruit zie met die gekke zilverfolies in mijn haar. Ik kan ook verschrikkelijk opzien tegen het moment waarop de kapster vol trots haar handspiegel achter mijn hoofd houdt zodat ik mezelf ook eens van de andere kant kan bekijken. Ik moet zeggen: ik zou mezelf niet herkennen als ik achter mezelf in de tram zou zitten. Nog erger dan dit alles is het moment waarop de kapster het zwarte cape-je van me af trekt en dan zegt: ‘heeft iemand je wel eens verteld dat je op Drew Barrymore lijkt?’ Maar het aller-allerergste is dat ik tot slot bijna tweehonderd euro moet betalen en dat niemand ooit ziet dat ik naar de kapper ben geweest.
Daarom besloot ik vandaag om niet meer naar de dure kapper in Amsterdam Zuid te gaan, maar gewoon naar de buurtkapper: Dave Haircreations. ‘Heb je die seksfilm op tv gezien?’ vroeg Dave, nog voor ik was gaan zitten. Ik glimlachte nog niet, want de overgang in gespreksstof was groter dan waar ik me op had kunnen voorbereiden.
‘Detroit,’ zei hij, toen ik maar niet reageerde.
‘O die ja,’ zei ik.
‘Detroit, was laatst op televisie. Goeie film,’ zei Dave.
‘Deep throat,’ verbeterde het meisje dat de haren van de vloer veegt.
‘Ja, ouwetje,’ sprak Dave tegen een vrouw die al watergolvend onder de droogkap zat, ‘daar kunt u nog een heleboel van leren.’
Precies op dat moment had hij mij voor zich gewonnen. Hier zou Drew voortaan haar lokjes laten knippen.
In de Westerliefde in Amsterdam lagen vrijdagavond tweehonderd mensen op een yogamatje naast elkaar. Tweehonderd min twee, want ik zat buiten en rookte een sigaret. Naast mij zat een man die Giuseppe heette en die net als ik gestopt was met roken en graag een sigaret bietste. ‘Moet je niet binnen op een matje liggen?’ vroeg ik. Maar hij hield niet van yoga. Hij was met zijn vrouw meegekomen naar de Full Moon Party, maar eigenlijk kwam hij voor het dansen na afloop en niet voor de zonnegroeten en maansikkels. ‘En jij?’ vroeg Giuseppe. Ik vertelde hem dat ik niet van yoga hou al zie ik ook wel dat je er heel rustig en gezond van wordt. Maar zelf hou ik niet van rustig en gezond. Ik hou juist van heel onrustig en van dansen.
Terwijl 198 mensen op hun hoofd op een matje stonden ergens in het gebouw, liepen Giuseppe en ik door de lege ruimte beneden waar straks het feest zou zijn.
‘Wil je wat drinken?’ vroeg ik. Ik had zo’n heel fijn armbandje gekregen als speciaal genodigde door het tijdschrift Yoga Magazine. Ik hoefde alleen maar met mijn pols te wiebelen voor de ogen van de barman en ik kreeg al gratis drank (tip voor andere hoofdredacties: geef mij NOOIT zo’n gratis-drank-armbandje!).
Daar stonden we, mijn nieuwe yogavriend en ik. En boink, daar kwam een sporttas met yogamat uit het niets op ons af. Ik kon nog net bukken, maar de tas trof Giuseppe vol in het gezicht.
‘Wat doe jij nou?’ schreeuwde een vrouw in de vorm van een meisje – een yogameisje. Ze had haar blonde haar in een hoge paardenstaart aan de zijkant van haar hoofd gebonden en droeg een gympakje en witte legging. Ik was terecht gekomen in een scene uit dirty dancing (die nu Step-up heet). Nog even en het yogameisje zou haar paardenstaart los gooien en als een bezetene door de ruimte van de Westerliefde springen. Giuseppe zou zijn bloes tot zijn middel open knopen, achter haar aan rennen en haar op zijn schouders tillen. En ik, ik zou mijn glas bier op de bar zetten, naar de piano in de hoek lopen en fenomenaal goed piano spelen. En dat allemaal terwijl het maanlicht door het glazen dak scheen (je bent op een full-moon party of niet).
‘Lul,’ sprak het yogameisje. ‘Wat sta je hier nou te roken en te drinken? Je zei dat je ermee zou ophouden. Je zou ook yoga doen! Sta je gewoon hier!’ Het meisje begon nu te stampvoeten en begon hem opnieuw met haar yogamatje te slaan.
‘Ik denk dat ik jullie even alleen laat,’ zei ik, en wandelde zo onopvallend mogelijk naar de yogazaal boven. In de hoek van de zaal ging ik op een arm staan en vouwde mijn benen in mijn nek.
Het was een fantastisch feest.
‘Zal ik de groeten overbrengen?’ vroeg de schrijfster.Ik schudde met mijn hoofd. Wat moet iemand nou met groeten? Je kunt ze op de vensterbank zetten en water geven en met een beetje geluk groeien ze dan en heb je hele grote groeten. Als je nog meer geluk hebt vermeerderen de groeten zichzelf (groeten zijn tweeslachtig) en heb je voor je het weet een vensterbank vol kleine groetjes. En als je dan pech hebt gaan de grote groeten dood en blijven de kleine groeten als weesgegroetjes achter.
‘Nee, doe maar niet,’ zei ik. Maar de schrijfster bleef aandringen. Het was juist zo leuk dat we in de wereld van de journalistiek, waar helemaal niemand elkaar kent, toevallig een gemeenschappelijke eh… vriend bleken te hebben.’Nou vooruit dan,’ stemde ik toe, ‘maar dan moet je het wel met gevoel voor theater doen. Niet achteloos zwaaien op de gang, geen knikje bij het koffie-apparaat en al helemaal geen “oh, trouwens, weet je van wie JIJ de groeten krijgt????”
‘Nee, nee, nee,’ zei de schrijfster. Ze zou speciaal voor het groeten een kek pakje aantrekken en zingend uit een taart springen.
Vijf maanden later werd ik gebeld door de man die mijn groeten had gekregen. Hij had al geen idee meer wie ik was en al helemaal niet wat hij met de groeten aan moest. Een taart had hij niet gezien. De schrijfster had de groeten gewoon per telefoon doorgegeven. Wat hij er nu mee moest vroeg hij. Ik wist het ook niet. Op de vensterbank zetten misschien en water geven?
Maar nu we elkaar toch spraken: of hij de schrijfster nog wel eens zag, vroeg ik. Ja, bij het kopieerapparaat kwamen ze elkaar nog wel eens tegen. Of hij haar misschien de groeten van mij moest doen, vroeg hij. Ik vond het prima.
‘Morgen?’ vroeg hij.
‘Nee,’ zei ik, ‘over vijf maanden is vroeg genoeg.’
Lezertjes die deze zomer verrast worden door een collega die zingend uit een taart springen moeten niet verbaasd opkijken. Ik zeg alleen maar dag.
Hoera, het manuscript is af. Of zoals de Romeinen altijd zo kernachtig zeiden: Labor omnia vincit improbus. Het boek dat ik samen met Marion Witter schreef over mensen die hun carriere honderdtachtig graden draaiden is zo leuk geworden, dat onze redacteur bij Prometheus vandaag opbelde om te vertellen dat hij, geïnspireerd door ons boek, nu bakker wil worden. Eind april ligt het boek in de winkel, in grote stapels naast de kassa als het aan ons ligt. Of beter nog: in grote stapels OP de kassa. Zelf zullen we de hele maand mei met sandwichborden door de stad lopen. En dat vliegtuigje met banier dat zo hinderlijk boven uw huis vliegt, dat is ook van ons.
Niets is zo saai als jeugdherinneringen van mensen die je niet kent, daarom zal ik niet te lang uitweiden over mijn eigen zonnige jeugd. Maar voor de rol die Lee Towers daarin speelde, maak ik graag een uitzondering. Mijn broer en ik verkleedden ons elke zaterdag voor ons eigen zangtoernooi, hij als Ria Valk, ik als Lee Towers. Zijn ‘preitjes op mijn dijtjes’ versus mijn ‘it’s gonna be a bright bright sunshiny day’. Soms haalde ik in de buurt handtekeningen op tegen Ria Valk, gewoon om mijn broer te plagen. Hij verstopte wel eens mijn zonnebril (noodzakelijk voor wie Lee wil nadoen), maar verder waren Ria en Lee nooit een bron van ruzie. Dat wij als zingende cross-dressers onze zaterdagmiddagen doorbrachten, vond zelfs mijn moeder, die ervoor gestudeerd had, niet raar. Raar werd het pas toen Ria Valk opeens in het echt in onze straat verscheen. Ze had een geheime verhouding met onze supermarkteigenaar Gerrit Golf (Over die naam zijn we ons pas later gaan verbazen…)Een week later lagen in de supermarkt in onze straat bladen, DE bladen, met op elke cover het onthullende verhaal van Ria Valk en haar minnaar Gerrit Golf. Wij konden als vrienden van Ria onze lol niet op. In zijn eigen winkel lazen mijn broer en ik de meest sappige details over onze Gerrit Golf. De afspraak was wel dat we nooit een grap mochten maken over de preitjes en worstjes in de winkel. Dat was overigens niet moeilijk want wie de bladen, DE bladen, las, kon zijn lachen al bijna niet houden.Uiteraard liep het allemaal heel verdrietig af, zoals altijd met gekke affaires. En uit piëteit voor Gerrit Golf, besloten wij om onze persiflages op Ria voortaan maar te staken. En zonder Ria was het ook niet meer leuk om Lee na te doen. Gerrit Golf verkocht de supermarkt aan de Spar en maakte nog een beetje furore met zijn eerste singeltje: Binke, banke, bonke! Ria ging weer terug naar haar man en trad op als Elvis Presley-imitator. Alleen Lee Towers kwam er goed vanaf, ha!
Omdat ik vandaag thuis ben en de buren niet, neem ik de hele dag valentijnscadeaus in ontvangst. Een bos rozen, een hart gemaakt van kroonkurken en een doos merci, die ik zelf voor de helft heb opgegeten. Ik hou niet van Valentijnsdag, helaas.
Een paar jaar geleden woonde ik in een huis waar op de eerste etage een vrouw was komen wonen die ik maar één keer had gezien. Op Valentijnsdag werd er een pakketje voor haar bezorgd, dat ik voor haar deur legde. Een maand later lag het pakket er nog steeds. Nieuwsgierig als ik toen nog was, las ik het kaartje dat erbij zat. ‘Toen jij bij mij weg ging, ben je dit vergeten’, stond er. Nu was ik pas echt nieuwsgierig en stoomde de verpakking open. Een doos met een dildo bleek het te zijn, met vierentwintig grappige opzetstukjes. ’s Avonds vertelde ik aan wat vrienden die op bezoek waren over mijn vondst. Nu waren ook zij nieuwsgierig geworden en met z’n allen gingen we kijken bij het Valentijnscadeau van de onzichtbare buurvrouw. We mochten hem wel even lenen, zei de vriend die nu geen vriend meer is. En zo zaten we even later aan tafel met de dildodingen voor ons. Er was een mini-cactus, een soort blauw gezwelvormig opzetstuk en een Mickey en een Minnie Mouse. De vriend die geen vriend meer is zette Minnie op zijn wijsvinger en Mickey op de andere en vermaakte ons met een vingertoneelstuk. ‘Hallo Mickey’, ‘Dag Minnie.’ Lachend volgden wij allemaal zijn voorbeeld en plakten cactussen, lollies en maantjes op onze vingers. Het werd een lollig handtoneelstuk dat opeens een stuk minder lollig werd toen iemand een dubieuze haar in een van de cactussen vond. Dat de dildo-opzetstukjes niet nagelnieuw waren was nog niet tot ons doorgedrongen, maar nu wel. Zo snel als we konden propten we de stukken terug in de doos en renden naar de kraan om de buurvrouwvlekken van onze handen te wassen, met vim, terpetine en afbijtmiddel. Sindsdien moet ik hier helaas altijd aan denken als het Valentijn is. Dat is niet romantisch. Dat is vies.
Alle schrijvers van het kantoortje aan de gracht waren naar een feestje op het Rembrandtplein in Amsterdam. We mingelden gezellig met de andere schrijvers, aten ons misselijk aan vlammetjes en dronken caiparinha’s uit veel te grote glazen. ‘Weet je,’ zei mijn Linda, ‘dat we dit later allemaal vergeten zijn?’ Wat ze bedoelde vroeg ik. Hoe kon ik dit nou ooit vergeten? Deze vlammetjes, deze caiparinha’s? Maar mijn Linda had net het nieuwe boek van Douwe Draaisma gelezen, het vervolg op ‘Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’. Daarin beweert hij dat wij als oude mensen alles uit onze jeugd haarscherp zullen herinneren, net als alles wat we voor de eerste keer hebben gedaan. ‘Maar alles van rond je veertigste,’ zo vertelde mijn Linda, ‘zullen we straks allemaal vergeten zijn.’ Ik geloof er natuurlijk niets van, maar iets zegt me dat ik deze avond op het plein misschien beter nu al kan vergeten. Er was iets met vlammetjes en caiparinha’s en iemand die in Amersfoort woonde, maar verder ben ik echt alles vergeten.
‘Niks van wat ik schrijf is waar,’ zei de columnist. ‘Behalve dat ik een hoerenloper ben, maar dat gelooft dan weer niemand.’
‘Ik geloof je,’ zei ik.
‘Ja jij,’ sneerde hij.
‘Je moet maar eens een column schrijven over die nieuwe naaiateliers op de Wallen,’ raadde ik hem aan. ‘Het moet een ambtenaar met gevoel voor humor zijn geweest die dat bedacht heeft.’
De columnist moest lachen. Dat gebeurde niet vaak, want van huis uit was hij nogal ernstig. De laatste keer dat ik hem had zien lachen was in 2005 toen we elkaar ontmoetten op een boekenfeestje van mijn uitgever.
Maar mijn opmerking over de naaiateliers vond hij grappig. Of hij die mocht gebruiken in zijn nieuwe column.
Hoewel sommige mensen daar anders over denken, ben ik de onaardigste niet. Dus mocht hij alles opschrijven wat ik zei.
‘Zijn jouw blogs wel altijd waar?’ vroeg hij.
Nee, mijn blogs zijn nooit waar. Alles wat ik opschrijf verzin ik. In werkelijkheid heb ik namelijk een heel saai leven en om dat wat op te vrolijken verzin ik nog wel eens wat.
Het lezertje dat mij vandaag nog bekende elke dag mijn blogs te lezen en die daardoor dacht te weten hoe het met mij ging moest ik dan ook nodig uit zijn droom helpen. Ik heb geen connecties met de onderwereld, ook niet met het koninklijk huis, ik haat carnaval, ik hou niet van schaken, ik heb nog nooit een biefstuk gestolen bij Albert Heijn, ik ben geen vegetariër en ik heb ook geen halfzus. Het enige dat waar is, is dat ik een hoerenloper ben, maar dat gelooft dan weer niemand.
Op de Looiersgracht in Amsterdam zit een winkel die Fietsplezier heet. Dat weet ik omdat ik er wel eens koffie ga drinken. Ik ga er wel eens koffie drinken omdat de winkel van mijn vriend Willem is.
Een paar dagen geleden stond hij op de stoep met een fles wijn. Of ik op mijn blog reclame wilde maken voor de bikefriday, de kekke vouwfiets die hij verkoopt. Meestal ga ik niet op zulke verzoeken in, maar voor hem maak ik graag een uitzondering. Dus koop die fiets! Hij is om te vouwen zo leuk.
Altijd leuk: bekende Nederlanders uit je jeugd die opeens dood gaan. Niet leuk voor hun geliefden, maar wel leuk voor wie om middernacht de televisie aanzet en getrakteerd wordt op een Tros-tv-show uit de jaren zeventig. De dode zanger zit daar in een rood jasje en zingt de muziek die als muzak in mijn oren klinkt. Ook grappig is dat alle oude mensen die in de zaal zitten met heel gek haar, snorren en reusachtige brillen waarschijnlijk ook niet meer leven. Daar staat hij: Benny Neyman in een zaal vol dode mensen. Hij draagt een beige pak met bijpassende bloes met pofmouwen met naast hem op het podium een poldermodel van een buikdanseres. De zaal zingt mee: ‘Turkse nachten zijn zo zwoel, deze nacht in Istanbul, kom en dans met me als Mata Hari, dans in mijn armen, voel de vibratie, kom dan en dans met me, raak buiten zinnen…lalalala’.
In plaats van dat ik zeg: ‘Dat waren nog eens tijden’, zeg ik: Geen betere tijd om tv te kijken dan midden in de nacht.
