Ik ben er nog niet binnen geweest, maar van horen zeggen weet ik dat er sinds gisteren een nieuwe boekhandel in Amsterdam is: Schreurs & De Groot. Ik maak graag reclame voor ze want jaren lang was ik in dienst bij meneer De Groot. Hij had een uitgeverij in Haarlem en ik kwam bij hem solliciteren. Zonder dat ik enige ervaring had in het uitgeversvak, viste hij mijn brief uit een stapel van vierhonderd brieven, waar ik hem nog steeds dankbaar voor ben. Uiteindelijk eindigde ik als een van de laatste twee sollicitanten in de kamer bij meneer de Groot, waar direct duidelijk werd dat ik het ging afleggen tegen de andere kandidaat. Tot het gesprek op Donald Duck kwam en meneer de Groot en ik erachter kwamen dat we een grote liefde voor de eend en zijn neefjes deelden. Hij was er twintig jaar redacteur geweest, ik was al twintig jaar trouw abonnee. Ik was misschien wel de enige vrouw van ver in de twintig die nog steeds een abonnement had op Donald Duck. Dat was niet echt een gespreksonderwerp op feesten en partijen, maar tijdens mijn sollicitatie bleek mijn kinderlijk geheim opeens goed van pas te komen. ‘Je bent aangenomen,’ sprak hij, met een Donald Duck-accent. Ik kneep nog wat harder in het geluksdubbeltje in mijn hand.Jaren later deed meneer de Groot zijn uitgeverij in kinderboeken en strips van de hand en verdween. Tot nu. Want nu heeft hij een boekwinkel op het Weteringcircuit in Amsterdam. Hij verkoopt er boeken over god en boeken over oorlog, en met een beetje geluk ook stapels van ‘De huisarts die liever stukadoor was’, ‘Ik mis alleen de Hema’ en ‘Izzylove’, zodat wij straks allebei een pakhuis vol geld hebben.
