Mijn buurvrouw volgt een cursus: hoe je kunt bloggen als je dood bent. Ze is er nog niet heel ver mee, want ze heeft de materie ‘bloggen als je nog leeft’ nog niet helemaal in de vingers. Gelukkig kon ze me wel al de basistechnieken van bloggen na de dood uitleggen. Het enige wat je hoeft te doen is wat knoeien met de publicatiedata. Zo schrijf ik dit vandaag, maar verschijnt het pas morgen op internet, als ik al lang weg ben om pasen te vieren bij mijn moeder in haar Franse buitenhuis. Ik ben dan wel niet dood (hoop ik), maar wel weg. Binnenkort meer over de andere cursussen: bloggen terwijl je slaapt, bloggen terwijl je met je vrinden in café de Druif zit en heel veel biertjes en wodka drinkt, bloggen terwijl je een lange wandeling maakt door de Achterhoek met een vijfgangendiner na in hotel de gouden karper en natuurlijk de cursus: bloggen terwijl je een beetje verveeld voor je uit kijkt en je nagels vijlt.
