Dagelijks archief: juni 1, 2008

Ruk en Pluk

‘Kan het zijn dat ik u heb zien zitten in café Ruk & Pluk?’ voeg het lezertje. ‘Wat is dat nou voor een gekke naam?’ vroeg ik. ‘Wie noemt zijn café nou in hemelsnaam Ruk & Pluk?’ Ik paste de CIA-strategie toe: eerst ontkennen en daarna tegenbeschuldigingen uiten. Ik verweet het lezertje dat ik hem ook wel eens in een heel fout café had zien zitten, vele malen erger dan het buurtcafé waar hij nu op doelde. ‘Toch heb ik u zien zitten,’ hield het lezertje vol. Ik schudde mijn hoofd. Ik zou altijd ontkennen.

Een paar dagen later ontmoette ik in Paradiso de kastelein van Café 1900, het prachtige café op de hoek van mijn straat. Ook hij had al gehoord van mijn bezoek aan Ruk & Pluk. De wildste verhalen deden de ronde in de buurt. Zo zou ik tot vier uur ‘s ochtends op de bar hebben gedanst. Opnieuw ontkende ik. Nooit zou ik zoiets doen. Wat zouden de schoolpleinmoeders wel niet van me denken als ik me zo zou misdragen?

Op maandagochtend werd ik door de schoolpleinmoeders beschimpt en uitgejoeld. Wie eenmaal Ruk & Pluk bezoekt, mag geen schoolpleinmoeder meer zijn. Die moet haar King-Louis-jurk en haar bakfiets inleveren, die mag nooit meer mee op schoolreis, mag niet meer achter de limonadekraam staan tijdens het zomerfeest op school, mag het schoolorkest niet meer dirigeren en wordt van alle mailinglijsten gehaald. Wie eenmaal in Ruk & Pluk is geweest, heeft een onzichtbare grens overschreden. Nooit meer leesmoeder, nooit meer luizenmoeder, nooit meer schoolpleinmoeder.

‘Ziet u wel,’ zei het lezertje, ‘u bent een verdorven vrouw.’