42.000 woorden

manondec2007

Waar ik was de afgelopen vier jaar, vroeg je. Je had me nog wel eens zien fietsen over de gracht, maar ik hoorde je niet als je naar me riep. In het café had je me niet meer gezien en toen je navraag deed bij de vrienden die we samen deelden, wist niemand meer mijn naam. En vandaag kwam ik je zomaar tegen. Je liep over de markt met een tas met sinaasappelen. Je had een zeer besmettelijke griep. Je kon me dan ook niet zoenen. Waarom je me zo weinig zag vroeg je voor de tweede keer. Ik deed alsof ik je niet verstond. Je had mijn boek gelezen zei je. Ik deed weer alsof ik je niet verstond. We hadden allebei ons eigen leven en niets herinnerde nog aan de tijd dat we onafscheidelijk waren. Ik vertelde je dat ik de afgelopen maanden mijn nieuwe kinderboek had geschreven. 42.000 woorden. Je knikte. Dat is dus de reden dat ik je nooit meer zie, zei je. Ik knikte nu ook. Wie boeken schrijft, raakt vrienden kwijt, zei ik in tegeltjeswijsheidtaal. Laten we volgend jaar een keer afspreken zei je. Je zoende me niet, want je had een besmettelijke griep. Ik zwaaide naar je vanaf de fiets. Wie geen boeken schrijft raakt ook vrienden kwijt.

About these ads

Een Reactie op “42.000 woorden

  1. Mooi geschreven, wel een beetje triest…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s