Sinds ik mijn boekenkasten heb geschilderd heb ik een plankje met daarop boeken waarvan ik niet wist waar ik ze moest opbergen. Het boekenplankje bevindt zich op ooghoogte naast mij. Behalve de biografie van Madonna en het boek How con games work, kijk ik nu elke dag tegen het boek The inner game of tennis aan, dat pal naast The Essential Grandparent’s Guide to Divorce staat, samen met het boek Sex, drugs and cocoa puffs en Dr. Snake’s Voodoo Spellbook. Nu weet ik dat er ergens anders in mijn boekenkast een nog veel wonderlijker boek staat: A book on hanging, met daarin verhalen over beroemde mensen die zichzelf ooit hebben opgeknoopt. Laatste leuke boek in het rijtje is: How to raise and train a pointer.
Sommige van mijn lezers (mijn moeder en mijn uitgever) zullen zich afvragen of ik niets beters te doen heb dan de boektitels van mijn gekke-boekenplankje op te noemen, maar speciaal voor jullie heb ik een heel leuk quizje gemaakt. Raad de juiste boektitel bij de volgende willekeurige zinnen uit deze boeken. Wie ze allemaal goed heeft, mag op 8 februari gratis naar mijn yogales komen.
”A bitch with skin diseases can pass them on to their puppies.”
“If you have allowed a door-to-door salesperson into your home, be suspicious.”
“Never forget your sense of humor.”
“Listen to the sound of the ball after it hits the racket.”
“Whenever I can’t sleep, I like to lie in the darkness and pretend I’ve been assassinated.”
“She took his toe nail clippings and pulverized them. She then served them up to him in corn bread.”
“Sean wore a double breasted $695 Gianni Versace suit.”
Op 8 februari is het Wereldyogadag en zullen duizenden yogadocenten over de hele wereld een twee uur durende yogasessie houden. De opbrengst is voor een goed doel in Zimbabwe. Niet alleen Yogacentrum Noordwijk, Joogahuone in Helsinki en The international Yoga Foundation in Montevideo zullen hieraan meedoen, maar ook een journalist uit Amsterdam, die pontificaal bovenaan de lijst deelnemers in Nederland staat. Wie er op klikt, komt op de website www.manonsikkel.nl. Benieuwd als ik ben en dol op yoga als ik ben, ben ik er gelijk gaan kijken. Pas toen kwam ik erachter dat ik het zelf was. Geen idee hoe ik daar verzeild ben, maar ik kan er wel hartelijk om lachen. Wie wil, mag op 8 februari naar mijn kantoortje aan de gracht komen, dan schenk ik koffie, thee en yogamatjes en wijd ik u in in de geheimen van yoga. Na afloop maak ik voor iedereen tosti’s!
Zag je me lopen in mijn jas met zonder knopen? Ik was op weg naar de kleermaker. ‘Hgondegrd urro’, zei hij toen ik vroeg hoe veel het kostte om tien knopen op mijn jas te zetten. ‘Hgondegrd urro?’ vroeg ik. ‘Is dat niet een beetje veel?’ Nee, dat vond de kleermaker niet. ‘Ies dure jas, kan ik wel zien,’ zei de kleermaker. ‘Ies helemaal geen dure jas,’ sprak ik hem tegen. ‘Ies een vodje van de H&M dat toevallig door een beroemde Japanner is ontworpen. Een jas waar de knopen al van af waren gevallen voor ik ermee thuis was gekomen.’ Ik stampte met mijn voet. ‘Roestig meisje.’ Ik keek naar de kleermaker en werd alweer wat roestiger. Voor tien euro zou hij me aan een jas met met knopen helpen. Hij lachte hard. ‘Iek maak dat grapje altijd,’ zei hij. ‘Sjoms klanten heeeel boosj worden. Jij niet he?’ vroeg hij. Ik glimlachte. Ik was alleen maar blij. Binnenkort zou ik weer een jas met met knopen hebben. Ik ben al snel gelukkig.
Vandaag is het Australia Day. Mijn man is er speciaal voor naar Parijs gegaan en hij drinkt nu waarschijnlijk bier uit veel te grote glazen en danst met een kangoeroe. Vandaag begint ook het Chinese nieuwjaar. Ik heb een uitnodiging van een Chinees die met mij vuurwerk wil afsteken op straat. Hij trouwt binnenkort met een Australisch meisje, maar zij zit in Londen en viert er de dag dat Engeland officieel in een recessie is. In Londen is het vast gezellig, want niemand heeft er nog werk en iedereen danst er op straat. In Amsterdam loopt mijn Chinese vriend in een drakenpak en eet zich misselijk aan gelukskoekjes. Ik heb besloten om thuis te blijven en luister naar mijn nieuwe lievelingsliedje: Do for love, like you can do nothing else no more. Gelukkig nieuwjaar!
In al mijn onnozelheid stuurde ik een berichtje naar de Izzylove-fanclub met de vraag of een paar lezers mij een foto van zichzelf met hun beste vriend of vriendin wilden sturen. Gisteravond knutselde ik daar een YouTube-filmpje van. Maar vandaag bleven de foto’s binnenstromen en daarom maakte ik nog maar een filmpje, iets langer dan de vorige keer. Voordeel is wel dat je nu het complete liedje kunt horen. De muziek is trouwens van de Amsterdamse band June’s High.
Waarom ik geen enkele freelance-opdracht meer kreeg, wilde ik wel weten. Opdrachtgevers hulden zich in stilte, de telefoon had ik al door de wc gespoeld, die ging toch niet meer en van mijn visitekaartjes vouwde ik vliegtuigjes. Vroeger mocht ik nog wel eens een persreisje maken naar Antwerpen of Dubai of ik mocht voor het Parool als razende reporter participeren in een politie-oefening, waarbij ik de overvaller was. Behalve heel veel blauwe plekken hield ik er ook nog geld en fijne herinneringen aan over.
Maar nu was het stil in het kantoortje aan de gracht. Daarom belde ik mijn opdrachtgevers. Voorzichtig vroeg ik of ik iets fout had gedaan. Welnee, riepen ze allemaal, ik had juist alles goed gedaan. Of ze misschien getroffen waren door de kredietcrisis, vroeg ik. Opnieuw ontkenden ze. Ik belde mijn freelance-vrienden. Niemand nam de telefoon op. Vast en zeker te druk met werk om op te nemen. Ik vijlde mijn nagels, ruimde mijn bureau op, deed mijn BTW-aangifte en, waarom ook niet, ook maar gelijk mijn aangifte inkomstenbelasting en schilderde mijn boekenkasten (eerst grijs, toen wit, toen blauw).
In het café op de hoek kwam ik daarna een van mijn redactrices tegen. In haar hand had ze een laptoptas vol opdrachtbevestigingen, dacht ik. Er zat alleen een laptop in. Die sloeg ze aan het tafeltje naast mij open en ze begon als een razende te tikken. Ik vroeg haar of ik haar taak wat kon verlichten door bijvoorbeeld wat eh… werk van haar over te nemen, maar ze schudde haar hoofd en lachte hard, haar hoofd in haar nek, haar koffie over haar laptop. Nog na-lachend stelde ze me gerust met de woorden: ‘Ik lees nog elke dag je blog!’
Je moet wat vaker op de blog schrijven, zei de man. Vanuit zijn huisje op de heide las hij vaak mijn blogs. Hoe vaak, vroeg ik. Bijvoorbeeld elke dag, zei de man. Zelf schreef hij minstens een keer per dag en daarbij had hij ook nog twee blogs, misschien wel drie. Elke dag een blogje schrijven, het is een bijna niet te volbrengen taak. De man drong aan en ook mijn moeder begon druk op mij uit te oefenen. Ze wilde mij vaker lezen. Gelukkig kreeg ik steun van boven. Het is namelijk zondag, de dag waarop de god waar ik niet in geloof rust eist, ook van bloggers. Ik neem daarom de tekst over die ik vandaag op de website van het Reformatorisch Dagblad vond (de enige krant die altijd lovend mijn boeken bespreekt:)
Fijn dat u belangstelling hebt voor de nieuwssite van het Reformatorisch Dagblad/ manonsikkel.wordpress.com
Vandaag is het zondag. We wijden deze dag in het bijzonder aan de dienst van God. Wij beschouwen de zondag als een rustdag, een opdracht van God en een geschenk, waar we dankbaar voor mogen zijn. Om die reden actualiseren we onze site vandaag niet.
Morgen brengen we u graag weer op de hoogte van de dagelijkse gebeurtenissen, voorzien van achtergronden, commentaar en opiniërende artikelen. Zoals u dat van ons gewend bent.
Op de reünie van mijn oude gymnasium was een zaaltje waar een band met oud-scholieren uit de jaren zestig optrad. Vijf dikke mannen zonder haar speelden er liedjes van Phil Spector. Alleen omdat de zanger zo mooi was, bleven mijn vriendin en ik er staan. De zanger was eind vijftig en had woeste zwarte krullen met hier en daar een lokje grijs. Tussen de liedjes door vertelde hij over zijn klasgenoot Willem Jan Otten die in de jaren zestig een tuinhuis in Laren had. ‘Daar in het tuinhuis,’ zei de zanger, ‘kon je vrijen met meisjes.’ Het klonk een beetje ouderwets, maar dat was hij natuurlijk ook – ouderwets en mooi. ‘In dat tuinhuis in Laren heb ik heel wat meisjes gezoend,’ sprak de man. En daarom wilde hij het volgende liedje opdragen aan al die meisjes die met hem in het tuinhuis van de jonge Otten hadden gezeten. Ik zag visnetten voor me en Spaanse wijn. ‘We luisterden toen naar de Beatles,’ sprak de man, en hij hield de microfoon de zaal in. ‘Deze is voor jullie,’ zei hij, en hij schudde zijn hoofd met zwart-grijze krullen. In de zaal klonk gegiechel van oud geworden meisjes. Een blonde vrouw voor mij stak haar hand omhoog en keek triomfantelijk om zich heen. Een vrouw achterin de zaal gilde. De vijf dikke mannen keken naar hun instrumenten. Ze konden zich geen tuinhuis herinneren.
Nooit eerder had ik zo veel contact met oude klasgenoten als deze dagen. De reünie die slechts een keer in de vijf jaar wordt gehouden valt samen met de mooiste dag om te schaatsen, iets wat nog minder vaak voorkomt dan een reünie. Een duivels dilemma noemde mijn vriendin het. Eerst schaatsen, dan naar de borrel aan het eind en heel erg dronken worden, sprak mijn oudste vriend. Vrienden die ik al jaren geleden uit het oog was verloren stuurden mailtjes. Wat ik zou doen, schaatsen of naar school? Er werd in de haast een alternatieve reünie in het café belegd, voor ’s avonds laat na het schaatsen. Schaatsen én naar de reünie sprak een andere vriendin. Maar ik ben veel te ijdel om me na vijfentwintig jaar in een schaatsbroek met muts op mijn oude school te vertonen. Niet schaatsen dan maar, en heel veel spijt krijgen. En voor de zekerheid een tasje met schaatsen mee.
