We spelen dat je jarig bent

‘Ik heb ontzettend veel zin om jarig te zijn,’ zei ik tegen de vrouw die vroeger miss Texel was geweest. ‘Ik wil cadeaus en taart en heel veel wijn en aandacht. Ik wil dat iedereen me zoent en me geluk wenst en veel gezondheid en nog heel veel jaren. Mensen moeten zingen en ik wil een versierde stoel en ik wil zelfgebakken scones met clotted cream. ‘ Dan spelen we dat je jarig bent,’ zei miss Texel. En daarom had ze vandaag een surprise party voor me georganiseerd ergens in de Jordaan, waar ik met acht willekeurige vrouwen en twee koks van restaurant Vermeer mijn eigen scones mocht bakken. Miss Texel zelf kon er helaas niet bij zijn, maar ik voelde me toch jarig. Vandaag ben ik 43 jaar, zes maanden en elf dagen precies!

Toen ik je tegenkwam

Je ging een roman schrijven, zei je. Beter nog, je had ‘m al bijna af. Hij lag in een la van je bureau en je hoefde hem alleen nog maar op te sturen. Ik denk dat je dertig was, maar in mijn ogen was je al bijna met pensioen. Dat lag niet aan jou, want je zag er best goed uit voor een oude man. Zelf was ik twintig. Jammer genoeg kan ik me niet meer herinneren waar ik je tegenkwam, maar het moet op de universiteit zijn geweest. In mijn herinnering droeg je hele rare kleren. Corduroy tuinbroeken met een bordeaux-rode koltrui eronder. In ieder geval iets wat ook toen al uit de mode was. Ik geloof niet dat we ooit vrienden waren, daarvoor was het leeftijdsverschil vanaf mijn kant van de tijdslijn te groot. Wel herinner ik me feesten in een penthouse aan de Prinsengracht, waar je woonde.

Vorig jaar vond ik een stapel brieven die je me stuurde toen ik in het buitenland woonde. Daaruit blijkt dat je me bijna elke week schreef. Blaadjes vol. En toen ik ze herlas, wist ik dat ik je ook had terug geschreven. Prachtige brieven. Ik heb ze allemaal weggegooid. Zo ben ik, sorry.

En nu kwam ik je tegen. Zomaar op een zaterdagmiddag terwijl ik uit Albert Heijn kwam. Ik had een schreeuwend kind aan een arm, negen plastic tassen met bonusaanbiedingen aan de andere. Ik had toevallig mijn corduroy tuinbroek aan met rode koltrui, toch niemand die me zo zou zien. Jij herkende mij eerder dan ik jou. Je zag er fantastisch uit en ik heel erg niet. ‘Is dat je zoon?’ vroeg je, en je lachte heel raar. Ik knikte. ‘Ik wil naar huis,’ gilde de zoon. ‘Even wachten,’ gromde de moeder. 

Of het goed met je ging, vroeg ik. Heel goed zelfs. Nog steeds met dezelfde man in het zelfde penthouse, maar nu echt gelukkig. Ik ook nog steeds met dezelfde man, in een ander huis, en ook gelukkig. Zo onopvallend mogelijk streek ik mijn haar recht, dat bij vochtig weer altijd gaat krullen, maar dan alleen maar aan een kant van mijn hoofd. Ook probeerde ik mijn jas met zonder knopen dicht te doen zodat je de corduroy tuinbroek niet zou zien. Snel een zonnebril opzetten kon mijn imago van flitsende schrijver misschien nog redden. Maar helaas, het leeftijdsverschil van tien jaar was miraculeus omgedraaid in jouw voordeel. Je beloofde dat je mijn boek zou lezen, ik beloofde jou dat ik nog wel een keer zou mailen. Ik probeerde nog te zwaaien vanaf de fiets, balancerend tussen de tramrails. Ik zag je heel hard lachen en dansend de gracht af gaan. Het laatste wat we van elkaar zouden zien.

Dubbelgangers

Ik ken een man die vindt dat hij op William Hurt lijkt. Ik ken een andere man die vindt dat hij op Bomans lijkt. Mijn eigen man denkt dat hij Dirty Harry is. Het is een leuk spelletje, bedenken welke beroemdheid het meest op je lijkt. ‘Saskia Noort,’ riep mijn kantoorgenoot, daar lijk je op. Zelf vind ik van niet. Mijn vriendin Ornella vindt dat ik op een hele grote lelijke oude lesbienne lijk. Dan ben ik liever Saskia Noort, vooral vanwege die jaloersmakende royalties natuurlijk. De redacteuren in het kantoortje aan de gracht braken er vervolgens hun hoofdjes over. Een kruising tussen Drew Barrymore en Anneke Blok werd het. Zelf lijk ik het liefst op Olga, het liefje van Oblomow. Maar ja, niemand weet precies hoe zij eruit ziet. Behalve ik.

Voor elkaar

‘Mag ik u wat vragen?’ vroeg de vrouw op laarzen die naast mij kwam staan op het schoolplein. ‘Als het snel kan, ik heb haast,’ antwoordde ik vriendelijk. Ze haalde een foto tevoorschijn en hield die voor mijn neus. ‘Deze vrouw heeft hulp nodig,’ zei ze. ‘Kijkt u wel eens naar De Wereld Draait door?’ vroeg ze. Ik knikte. ‘En naar het achtuurjournaal?’ Ik knikte nog harder. ‘Daar waar DWDD en het journaal elkaar overlappen, precies daar wordt op Nederland twee het programma Voor Elkaar uitgezonden.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Nou en?’ zei ik.

‘Nou en, nou en?’ De vrouw begon nu te stampen met haar laarzen. ‘U bent zeker van die generatie die niets voor een ander over heeft. Die nog nooit een avond heeft vrijgemaakt om in een gaarkeuken brandnetelsoep te schenken aan clochards. Zo iemand die niet voor een ander opstaat in de tram, sterker nog, die het liefst op het invalidenstoeltje vooraan gaat zitten. Zo iemand die nog steeds een foto van zijn Foster Parents Plan-kindje uit 1976 in een bureaula heeft liggen en denkt daarmee de wereld te redden.’

Ik probeerde de vrouw te kalmeren. ‘Wat kan ik voor u doen?’ vroeg ik. ‘Naar mijn programma kijken,’ riep ze. Maandagavond om vijf voor acht.

Nu vond ik dat de vrouw te ver ging. ‘Sorry,’ zei ik, ‘ik moet u teleurstellen.’

‘Heks,’ riep ze me na, terwijl ik het schoolplein afliep. ‘Ik ga een voodoopoppetje van je maken en ik ga spelden in je prikken.’

Kijken maar.

Seks en overspel II

De redactie van Psychologie Magazine gaat een keer per jaar naar een land in de zon om na te denken. De mooiste ideeën worden daar geboren. Het nummer dat nu in de winkel ligt, met honderd inzichten waar je echt iets aan hebt, is daar ontstaan. Maar behalve nadenken over themanummers en artikelen, is er een jaarlijks gespreksonderwerp voor bij het avondeten. Al jaren lang is dat ’seks en overspel’. We zouden inmiddels met gemak een heel themanummer aan het onderwerp kunnen weiden. Maar omdat wij ons schuldig voelen dat wij als bladenmakers straks weer in de zon mogen zitten, in plaats van in een miezerig vergaderzaaltje , hebben we uit piëteit met andere redacties het gespreksonderwerp aangepast: huwelijkse trouw en orgaandonatie. Ik verheug me nu al!

Izzylove genomineerd voor Hotze de Roos Prijs

Hotze, Hotze, Hotze, Hotze, als je het een paar keer achter elkaar zegt, klinkt het heel gek. Als je het een keer zegt klinkt het ook gek trouwens. Maar sinds ik weet dat ik genomineerd ben voor de Hotze de Roos Prijs, vind ik Hotze een prachtige naam. Het is jammer dat ik al kinderen heb, anders zou ik ze allemaal Hotze noemen. Net zoals het me vroeger leuk leek om mijn kinderen allemaal Rocky te noemen. Dan zouden ze Rocky 1, 2 en 3 heten. Maar ja, dat was voor ik kinderboekenschrijver werd.

De reden dat ik die Hotze-prijs heel graag wil winnen, is omdat er een geldbedrag van bijna vijfduizend euro aan vast zit. Nu kan ik heel goed en heel snel vijfduizend euro opmaken, maar in dit geval wil ik het geld besteden aan de badkamer, die nu nog in niets op een badkamer lijkt, behalve dat er water uit een kraan stroomt. Maar straks, als ik de winnaar ben van die Hotze-prijs, dan neem ik Hotze-tegeltjes en Hotze-kranen en een heet Hotz bubbelbad. En ik neem natuurlijk heuse Hotze vloerverwarming. En dan eten mijn kinderen voortaan Hotze-Hotze-pap, met de Hotze-Hotze-lepel, uit een Hotze-Hotze-nap!

 

Boekenbal II

‘Die vrouw die op de foto achter je staat, dat is een jonge Annie M.G. Schmidt,’ schreef mijn redactrice als reactie op mijn vorige foto. Verdomd, daar stond ze, de jonge Annie, overgekomen uit een andere dimensie. Dat we samen op de foto staan, zie ik als een gunstig teken. Later, als ik net zo veel boeken verkoop als Annie, ga ik elk jaar naar het boekenbal en zal ik nooit zeggen dat ik er niks aan vind. Integendeel, ik vind er alles aan!

Boekenbal

Op de foto lijkt het net alsof er niemand op het boekenbal was, alleen ik en twee vrouwen met rare beentjes. Terwijl ik zeker weet dat mijn uitgeefster er ook was, en al mijn redacteuren en de Roelies, mijn dichtende vrienden en mijn nieuwe vriend Beau. Nog leuker dan het boekenbal was trouwens de afterparty in hotel Americain, maar daar zijn dan weer helemaal geen foto’s van.

Spreekbeurt Izzylove

Omdat ik bijna elke dag mailtjes krijg van scholieren die hun spreekbeurt houden over Izzylove of een boekverslag maken, geef ik hier de adressen waar alle informatie is te vinden:

www.manonsikkel.nl (klik op Izzylove) 
www.izzylove.nl (klik op ‘over de schrijfster, rechts boven) 

http://izzylove.wordpress.com/boekbespreking

www. leesplein.nl

(klik op: http://www.leesplein.nl/LL_plein.php?hm=2&sm=1&id=6831) 

Tip 1: zeg tegen je klasgenoten dat ze het boek snel uit de bieb of boekwinkel moeten halen!

Tip 2: verklap nooit het einde van het boek (anders werkt tip 1 niet).

Scroppino

Mijn uitgeefster nam mij mee uit eten. Ze weet dat ik dat leuk vind. De Roelie’s waren er ook, de twee mannen die nooit van haar zijde wijken. De Roelie’s hadden een koffer op wieltjes meegenomen. Daarin zat een verrijdbaar cocktailbarretje. Een van de Roelies was heel goed in scroppino’s maken en omdat scroppino’s in de mode zijn, en ik alleen maar drink wanneer iets in de mode is, mixte hij in razend tempo wodka-ijs-cocktails voor ons. Nog voor we aan het hoofdgerecht begonnen, had ik al zeven cocktails op. Mijn uitgeefster was opeens ook met z’n tweeën. Of ik zin had om mee te gaan naar het boekenbal, vroegen de twee uitgeefsters als uit een mond. Niet dat ze een kaartje voor me had, maar ze had ergens een touwladder kunnen regelen die ze vanuit het wc-raampje naar beneden zou laten. ‘Je kan ook met mij mee,’ sprak een van de Roelie’s. Hij had wel een kaartje, al was het niet voor het boekenbal. Nu ben als een kind zo blij met mijn kaartje voor een acht uur durende uitvoering van Mongoolse keelzangers die alle musicals van Annie M.G. Schmidt achterstevoren neurieën.