De Mexicaanse hoed

mexico

Je hebt besloten om bij ons in huis te komen wonen. Dat je een andere taal spreekt maakt niet uit, wij zeggen toch niet veel tegen elkaar. Ons huis is zo groot dat we niet eens merken dat je er bent en in het ergste geval gaan we zelf in het tuinhuis wonen. Het tuinhuis is eigenlijk een vogelobservatiehut, maar tuinhuis klinkt beter.

Gisteren ging ik je ophalen van het vliegveld. Voor me stond een vrouw die een spandoek had gemaakt van een laken. ‘Welcome Home Hans’, had ze erop geschilderd. Ik vond dat grappig, alsof Hans alleen Engels kon lezen terwijl zijn naam zo Hollands klinkt. Na een uur wachten – ik was een uur te vroeg – kwam er een jongen door de glazen deuren naar buiten. Hij was een jaar of tien. Hij droeg een grote gele Mexicaanse hoed. Een sombrero met een doorsnee van een meter zestig. Mensen renden gillend weg toen ze hem zagen. De vrouw met het spandoek bond snel het laken voor haar mond. ‘Ome Han’ stond er nu op haar gezicht. Ik bleef als enige staan. Ik ben niet bang voor de Mexicaanse griep.

En nu ben je hier. Je zit tegenover me en vraagt je af waarom ik zo druk aan het typen ben. Als we dezelfde taal spraken zou je het me kunnen vragen. Nu glimlachen we naar elkaar. Ik zal zo een kopje thee voor je zetten. Zet jij de taart vast klaar?

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s