Maandelijks archief: juni 2009

Zo veel als he regen zo veel denk ik aan jou

De zomeravond in de uin werd wreed versoord. Nie door de buren die de poliie belden omda we e veel lawaai maaken, maar door een keiharde regenbui. He regende zo hard, da we heel snel naar binnen renden. Vanaf de veranda keken we hoe de regen als een ropische regenbui alles veranderde. Alles? Ja alles. Wan hoewel we zo slim waren gewees om alle kopjes en glazen mee naar binnen e nemen, was een van ons zo dom gewees om ies e laen liggen. En juis da ies was een van ons heel dierbaar. Zo dierbaar da een van ons dach da ze er nie zonder kon leven. Ies wa een van ons al drie jaar lang me zich mee sleepe. Een van ons had er al haar boeken op geschreven, had er mails op geschreven en websies op bezoch.

He help om in de derde persoon enkelvoud over mezelf e schrijven. He is zo pijnlijk, da ik he nauwelijks durf e bekennen, maar in die ropisch regenbui ben ik vergeen om mijn lapopje mee naa binnen e nemen. Mijn macbook. Vanavond pas durfde ik mijn lopopje aan e zeen. En moch u denken da ik dronken ben, Afrikaans spreek of een wijsvinger mis, waardoor ik de leer ‘ nie meer kan ypen, dan kan ik u verellen da mijn lapopje de regenbui heef overleefd. Me een klein mankemenje. De leer ‘ doe he nie meer. Als u vooraan hele rare berichen van mij lees, wee dan, da ik nie anders kan.

Een pak van zoetwaterratten

bont

Je had een pak gemaakt van zoetwaterratten. Trots kwam je het me laten zien. Je had de ratten niet zelf geschoten, dat had een jager voor je gedaan. Jij had ze alleen gevild en gelooid. Daarna had je ze aan elkaar genaaid en er een jas van gemaakt. En omdat je nog wat zoetwaterpelsjes over had, had je er ook maar gelijk een tuinbroek, een mutsje en een etui van gemaakt. Of je het niet warm had, vroeg ik. Je beweerde dat een pak van dierenvel juist lekker koel is in de zomer. Het zweet gutste in stralen langs je nek, maar ik geloofde je, of deed in ieder geval alsof. In je rugzak droeg je een opgezette fazant met je mee. Sinds je je baan als trambestuurder kwijt bent, heb je je vol overgave gestort op het tot leven brengen van dode dieren. Je eigen kat wordt steeds schichtiger, mijn imaginaire hond begint te janken als jij in de buurt bent, maar ik vind het mooi hoe je dode dieren naar je hand zet. De meeste mensen eten ze op zonder er bij na te denken, dat is pas zielig. Had ik je al verteld dat ik zelf vegetarier ben? Bij deze, maar laat het onze vriendschap niet in de weg staan.

De dame met het hondje

IMG_0316

Als ik ooit een hond zou nemen, dan wilde je me nooit meer zien, zei je. Ik gromde. Snel krabbelde je terug. Je zou me nog wel zien, maar je zou nooit meer bij mij thuis komen. Ik vertelde je over die keer dat ik me bijna door mijn kinderen had laten overtuigen om een hond te nemen. Ik ging naar een site waar ik met behulp van een hele lange vragenlijst kon uitzoeken welk type hond het best bij mij zou passen. Hij – een hond moet geen teef zijn – moest lang haar hebben, maar niet verharen. Hij zou hard moeten kunnen rennen, maar ik zou geen uren met hem hoeven te wandelen. Hij zou minstens tot mijn knieen moeten komen – een hond moet geen schoothondje zijn – maar met gemak in een fietstas passen. Hij moest vrolijk blaffen, maar muisstil moeten zijn als er niemand thuis was. Hij moest van kinderen houden en vooral niet bijten en hij zou het ook niet erg moeten vinden als ik hem een paar dagen geen eten gaf of zou vergeten uit te laten. Ik wilde ook graag een hond met grote flaporen en een kwispelstaart. En hij moest het eeuwige leven hebben, want de keren dat ik de honden uit mijn jeugd begroef behoren niet tot de fijnste jeugdherinneringen. Ik was bij de laatste vraag aangekomen en klikte op de knop die zou aangeven welke hond de mijne zou zijn. Tot mijn verbazing bleek er geen enkele hond aan het door mij opgegeven profiel te voldoen. Snel stelde ik mijn eisen bij. Maar zelfs toen ik alleen twee flaporen en eeuwige trouw overhield, was er geen enkel hondenras dat ze bij mij vonden passen. Eeuwige trouw is misschien ook in de hondenwereld een idee-fixe. Je hoeft dus niet bang te zijn, we kunnen elkaar gewoon blijven zien en je kunt voortaan op al mijn verjaardagen komen.

Japan is ver weg

manon21april09

Je had gelezen dat ik naar Japan ging verhuizen. Waarom je daar niks van af wist, wilde je weten. ‘Ik vertel je ook niet alles,’ zei ik. Ik zag dat je schrok. Je gezicht werd wit, je lippen rood, je haar werd zwart en rolde tot een knot op je hoofd en opeens stond je daar in je kimono voor me. Snel stelde ik je gerust. Natuurlijk ga ik niet naar Japan verhuizen. Ik zeg soms maar wat. En soms zeg ik dan opeens dat ik naar Japan ga verhuizen. Grappig wel, zei je.

Te huur aangeboden: werkplek Keizersgracht

IMG_0018

Ik verhuis naar Japan en bied daarom mijn werkplek te huur aan op de Keizersgracht 114 (Amsterdam). Een prachtig kantoor op de bel-etage, om de hoek van de Negen Straatjes. Het kantoor bestaat uit een gemeenschappelijke eet/vergader-kamer aan de voorkant en drie afzonderlijke ruimtes. De tuinkamer deel je met drie journalisten/tekstschrijvers. Het is een prachtige, rustige plek met snel internet en boten die voorbij varen. De elf schrijvende kantoorgenoten en de vogels in de binnentuin krijg je er gratis bij!

Meer info (en foto’s): klik hier.

Avondvierdaagse II

avondvierdaagse

Het was een moordende strijd tussen de schoolpleinmoeders die hun stalletjes langs de kant van de weg hadden opgezet. Er waren moeders met waterijsjes, moeders met bakken met vers fruit, bekertjes ranja en ter plekke gebakken poffertjes. Er waren zelfs moeders die blaren prikten en gezichten schminkten, maar er waren ook moeders die niet eens een tafel hadden, maar gewoon een kleedje op de grond. Moeders die plakjes uitgedroogde ontbijtkoek serveerden aan de lopertjes. Moeders die rookten en wijn dronken en die schunnige liedjes zongen. Pas aan het eind van de vierdaagse bleek dat de organisatie een prijs had uitgeloot voor het mooiste kraampje onderweg. Sommige moeders kwamen daar niet voor in aanmerking.

Je was zomaar weg

maria

Je had besloten om een tijdje weg te gaan. Je wist niet goed waarheen, maar de regen hier beviel je niet. Je maakte er niet veel woorden aan vuil want zo ben je niet. Of misschien moet ik zeggen zo ben je juist wel. In ieder geval ben je weg. Je liet een briefje achter waarbij je je best had gedaan om mijn taal te spreken. Ik lijstte het in en vergat het op te hangen. Maar vandaag hoorde ik dat je weer terug komt. Er is geen pijl op jou te trekken. Rare uitdrukking is dat eigenlijk, vind je niet? Een pijl op iemand trekken. Ik vraag me af of jouw taal ook zulke gekke uitdrukkingen kent. Ik luister vandaag naar het Ave Maria van Caccini. Het lied staat in de top honderd van begrafenismuziek. Zelf hoorde ik het ooit op de radio en er werd bij verteld dat een Nederlandse prins waarvan ik nu de naam ben vergeten het op zijn huwelijk speelde. Waarschijnlijk was het prins Maurits, want die achtervolgt mij sinds ik als Maurits-deskundige bij RTL Boulevard was (grapje van mijn collega’s bij Psychologie Magazine). Het is een leuk idee om begrafenismuziek op je bruiloft te draaien, maar leuker nog is bruiloftsmuziek op je begrafenis. Nou ja, jij hoeft daar nog niet over na te denken, je bent nog jong. Zelf denk ik er ook niet aan. Ik denk aan dat je weer terug komt. Dat is goed.

Nieuwe Izzylove-site

hyvesachtergrondje

Vanaf vandaag is ie er: de nieuwe Izzylove-site. Veel leuker, kleurrijker en fijner dan de vorige. Kijk ook op: www.izzylove.nl. Nee, kijk alleen op: www.izzylove.nl. Of ga naar: www.izzylove.nl.

De visser en de garnalenpelster

raamprost

‘Je moet Manon nooit wat vertellen,’ sprak de vriendin die mij had uitgenodigd voor een dinertje. Het was een open uitnodiging voor alle gasten aan tafel om mij direct hun grootste geheim te vertellen. Over een vrouw die door haar man was verlaten op de dag dat ze een zesling op de wereld zette bijvoorbeeld. Haar man was visser en reed elke dag naar Polen om daar garnalen te laten pellen. De visser was er verliefd geworden op de Poolse garnalenpelster, die door de vrouwen aan tafel consequent de Poolse hoer werd genoemd (maar ze was garnalenpelster). ‘Waarom mogen we Manon niks vertellen?’ vroeg plotseling een van de gasten. ‘Omdat ze een blog heeft en alles wat ze hoort direct op haar blog zet,’ antwoordde de gastvrouw. Het werd akelig stil aan tafel.  Ik hoorde alleen nog het gerinkel van de glazen, en het geluid van een van de gasten, die de stilte niet goed kon verdragen en naar de keuken was gelopen om daar heel hard te schreeuwen. Maar ik heb moeten beloven om ook dat niet op te schrijven.

Boekpresentatie Izzylove

Morgen (of vandaag, afhankelijk van wanneer u dit leest) is de feestelijke boekpresentatie (iets met drank en boeken) en daarna ligt mijn tweede jeugdroman in de winkel: Is vriendschap 4ever? Door Izzylove