Een hond, mijn schoonouders, drie goudvissen en een minnaar

Het is een van mijn lievelingsverhalen, die van de man die niet gelukkig was. HIj ging naar zijn rabbijn en zei: ‘ik ben niet gelukkig’. ‘Neem een vrouw,’ zei de rabbijn, ‘die maakt je wel gelukkig.’ Een week later kwam de man terug en zei: ‘ik ben nog steeds niet gelukkig.’ ‘Waarom neem je geen hond?’ vroeg de rabbijn, dan word je vanzelf gelukkig.’ Weer een week ging voorbij en de man zei: ‘ik heb nu een hond en een vrouw, maar geen van beide maakt me gelukkig.’ Opnieuw had de rabbijn een tip. ‘Neem schapen,’ zei hij, dan kun je ze scheren en heb je wat te doen.’  Na zeven weken had de man die maar niet gelukkig werd een vrouw, een hond, schapen, een zeilboot, veertien logés, een eigen bakkerij en drie goudvissen. ‘Ik ben nog nooit zo ongelukkig geweest,’ zei hij. ‘Wat jij moet doen,’ zei de rabbijn, ‘is je vrouw de deur uitdoen, je hond naar het asiel brengen, de schapen verkopen, de zeilboot wegdoen, de logés terugsturen, de bakkerij sluiten en de vissen vrijlaten.’ Een dag later kwam de man terug. ‘Dank u wel,’ zei hij tegen de rabbijn, ‘ik ben nog nooit in mijn leven zo gelukkig geweest.’

Vandaag dacht ik aan dit verhaal toen ik de hele dag hinderlijk gevolgd werd door drie aannemers die mijn badkamer verbouwen, een Israelische logé die waarschijnlijk nooit meer weg gaat, mijn zoon die met drie vrienden tv kwam kijken, mijn dochter die met vier vriendinnen zich opmaakte om uit te gaan, de buurman en de schoonmaakster. Nu  overweeg ik nog om mijn schoonouders in huis te nemen en een minnaar te zoeken, een hond te nemen en een weeskind te adopteren. Geluk zit in een heel heel heel klein hoekje.