Snelst groeiende blog

‘Alleen ijdele mensen houden een blog bij’, zei je. ‘En alleen ijdele mensen twitteren.’ Zelfingenomen navelstaarders vond je ons, die in niets anders geïnteresseerd zijn dan in onszelf. Ik probeerde je tegen te spreken, want wij bloggers en twitteraars zijn ook heel erg geïnteresseerd in elkaar. Misschien zelfs meer dan gezond voor ons is. Je schudde met je hoofd en fulmineerde, zoals ik van je ken en wat ik je ook altijd vergeef. Zelf wilde je niet eens een site en ook geen mobiele telefoon. Je had zelfs geen naamplaatje op je voordeur en ook het huisnummer had je er vakkundig af geschroefd. En als iemand je belde, dan nam je niet eens meer op en een antwoordapparaat, ha, nu moest je echt hard lachen. ‘Als iemand mij echt nodig heeft,’ sprak je met de overtuiging van iemand die weet dat anderen maar wat graag achter hem aanlopen, ‘dan komen ze maar langs en moeten ze steentjes tegen het raam gooien. En dan, heel misschien, als ik het niet te druk heb, dan doe ik open en doe ik misschien wel werk in opdracht.’ Het leuke is dat ik dit allemaal rustig kan opschrijven zonder onze vriendschap in gevaar te brengen, je leest het toch niet. Wie het wel leest zijn de vijfhonderd nieuwe dagelijkse bezoekers die mijn blog tegenwoordig krijgt sinds Zezunja op haar site heeft gezegd dat ik zo leuk schrijf (waarvoor dank). Binnenkort publiceer ik hier het huisadres van de oude vriend. Ik roep dan iedereen op om naar zijn huis te gaan en steentjes tegen zijn raam te gooien. Zomaar.