Maandelijks archief: oktober 2009

Mindfulness

Mijn moeder volgde een cursus Mindfulness. Ik vond dat grote onzin, want als er iemand mindful was, dan was zij het wel. Niemand die zo kan genieten van het moment, die zich concentreert op wat echt belangrijk is in het leven en die gelukkig is door er gewoon te zijn. Zelf was ze heel blij met haar cursus, hoewel ik na afloop geen enkel verschil merkte in hoe ze eerst was en hoe ze was veranderd. Ik liet geen gelegenheid voorbij gaan om haar uit te lachen. Dat was helemaal niet mindful vond ze.

Een paar maanden later werd ik gevraagd door de redactie van Psychologie Magazine om mee te werken aan het ontwikkelen van een online curus mindfulness: ‘Ontspannen leven in het nu.’ Zelf doe ik niets anders dan ontspannen leven in het nu. Maar dat is misschien ook omdat ik eigenlijk heel slecht tegen stress kan. Ik kan niet anders. Ontspannen begon ik me in te lezen in het onderwerp. Ik las de boeken van de Belgische psychiater Edel Maex, die van mindfulness-grondlegger Jon Kabat Zin en nog een halve mindfulness-bibliotheek. De tijd van ontspannen leven in het nu leek voorbij. Maar nu is de cursus klaar. Een achtweekse online cursus met opdrachten, filmpjes plus het boek van psychiater Edel Maex.

Een cursus om te volgen zo leuk!

Hoe ik al mijn vrienden verloor

IMG_1224

Je wilt weten hoe het kan dat ik geen vrienden meer heb. Je herinnert je dat ik er veel had. Zo veel, dat ik soms hun namen vergat. En jij waarschuwde me toen al dat het geen echte vrienden waren. Het waren slechts mensen van wie ik de naam vergat. Sommige van die vrienden kom ik nu tegen op LinkedIn en Facebook en dan doen we een laffe pogingen om leven te blazen in iets wat al lang geleden stierf. Jij zit niet op Facebook en Linkedin. Liever spreek je af in een café en dan praten over het leven en hoe het aan ons voorbij trekt, of wij aan het leven, het is maar vanaf welke kant je het bekijkt. Ik vertelde je over mijn laatste vriendin die in een catfight het leven had gelaten. Je schudde je hoofd in ongeloof. Het was zo makkelijk om met mij bevriend te blijven, zei je. Je gooide gewoon af en toe een glas wijn in me. Ik vroeg je of je zelf nooit vrienden kwijt was geraakt? ‘Natuurlijk niet,’ antwoordde je. ‘Als je ruzie hebt, sla je elkaar gewoon met een stoel op het hoofd en daarna is alles weer goed.’ Nu keek ik jou in ongeloof aan. Ik was opeens heel blij dat ik nog nooit ruzie met je had gehad en nam me op dat moment voor om dat zo te houden. Bij het afscheid zoende ik je vier keer op je ene wang en 378 keer op je andere. Binnenkort bezoek ik mijn laatste vriendin en sla haar hard met een stoel op haar hoofd.

Het meisje dat konijnen omsingelt

almere

Het was vijf uur zondagochtend en ik liep door het park. Ik was naar een feestje geweest van mijn vriend de dichter. Er waren jaren dat ik mijn vriend de dichter elke week zag, meestal in een café. We spraken in die tijd alleen op rijm en dronken absinth omdat echte dichters dat dronken, maar van absinth krijg je hele erge hoofdpijn en ga je verkeerde vrouwen zoenen. Op een van die avonden kwam er een vrouw langs die leuk bij hem kleurde. Haar rode haar stak prachtig af tegen zijn zwarte haar. Niet lang daarna waren ze getrouwd en zag ik hem nooit meer.

Maar afgelopen zondagochtend wandelen we door het park, op de terugweg van het danslokaal. Hij had een vrouw bij zich die op een meisje leek omdat ze een lange paardenstaart had. Het meisje lachte hoog en schel en had misschien wat veel gedronken. De dichter had beloofd om het meisje veilig thuis te brengen, ze was het liefje van zijn beste vriend. ‘Kijk,’ riep het meisje, ‘konijnen.’ Ze sprong over een hekje en rende achter twee konijnen aan. ‘Ik heb ze omsingeld,’ riep ze, blij als een kind met een paardenstaart. De konijnen renden weg, allebei een kant op, het meisje rende er achter aan, steeds verder en verder het park in tot we haar niet meer zagen. ‘Meisje!’ riep de dichter. ‘Kom terug, meisje,’ riep ik. Maar hoe hard we ook riepen, het meisje was weg.

‘Wil je mij naar huis brengen?’ vroeg de dichter. Dat wilde ik wel. Ik had namelijk niets gedronken omdat ik met de auto was. Ik zette hem voor de deur van zijn huis af, belde voorzichtig negen keer aan tot zijn vrouw wakker was en reed naar huis. Het meisje dat de konijnen omsingelde werd twee dagen later terug gevonden in Groningen.

Ikea Heights

Mijn leukste Ikea-herinnering: op een maandagmorgen ging ik naar Ikea in Amsterdam om een kussen te kopen. Het was krankzinnig druk bij Ikea omdat het herfstvakantie was. Alleen op de beddenafdeling was niemand. Niemand behalve Robert, nu de leukste scenarioschrijver van Nederland, toen alleen nog middelbare-schoolvriend. Robert was er met zijn vriend Norbert en ze zochten een matras. Omdat ze het niet eens konden worden over de juiste matras, vroegen ze mijn mening. Even later lag ik met mijn twee mannenkennissen op een Ikea-bed en we keken naar de gezinnen die langs liepen. Woedende vaders, boze moeders, huilende kinderen, ruziënde stelletjes. En wij lagen daar met z’n drieën heel gelukkig te liggen. We hadden nog geen idee dat onze levens zich later op alle vlakken rond kinderen zouden afspelen en waren op dat moment alleen maar blij dat wij ze niet hadden.

Mijn een-na leukste Ikea-herinnering: Soms maak ik foto’s van mezelf en mijn gezin in een Ikea-woonkamer, om verwarring te scheppen in het fotoalbum later. ‘Kun jij je herinneren dat we ene rode bank hadden?’

En aan dit alles dacht ik toen ik een aflevering van Ikea Heights bekeek, een Amerikaanse soap die helemaal is opgenomen bij Ikea in Californië, zonder dat de winkel er van op de hoogte was: www.ikeaheights.com.

Boekenkasten

boekenkast

Ik heb mijn boekenkasten geschilderd. Vorige week waren ze snoeilelijk bruin, vandaag zijn ze beuldig wit. Niet gewoon wit, maar peperduur wit van Farrow & Ball, een Engels verfmerk dat alleen matte verf verkoopt met gekke namen als dead pigeon. Ik kijk naar mijn kasten en vind het zonde om ze vol te proppen met boeken. Daarom pak ik mijn boeken in dozen, zet die achter in mijn auto en breng ze naar de Slegte. Via i-tunes koop ik wat e-books en luisterboeken, die ik netjes opberg in een hoekje van mijn computer. De beuldige boekenkasten laat ik leeg. Ik begin een verzameling stenen, kristallen beelden, koeienplacemats en bierdoppen die ik dan uitstal in mijn boekenkasten, die dan bierdoppenkasten heten. Of koeienplacemattenkasten.

Of…

Ik zet alle boeken vandaag nog terug, keurig gesorteerd op alfabet en onderwerp. Ik duw alle boeken naar voren waarna ik ze met een houten stokje een paar centimeter naar achteren duw zodat ze allemaal op een lijn staan. En ik houd een plankje leeg voor ongelezen boeken en een plank voor poëzie. En dan stop ik mijn bierdoppen, stenen, kristallen beeldjes en koeienplacemats in een vuilniszak en zet die op straat.

Kunst, cultuur en entertainment

IMG_1166

Geef mij twee woorden (stopverf en vlugzout) en ik schrijf er met gemak een verhaaltje over. Maar geef mij drie woorden (kunst, cultuur en entertainment) en ik verstom. Ik weet nu al dat ik nooit een Dutch Bloggies Award ga winnen in deze categorie. Maar u kunt alsnog op mij stemmen, al is het alleen maar voor de lol.

Morgen schrijf ik over Gezondheid & Sport.

Dutch Bloggies Award

Mijn blog is genomineerd voor de Dutch Bloggies Award. En omdat ik dol ben op prijzen winnen en elke nominatie aangrijp om alvast een jurk met bijpassende schoenen en tas te kopen, heb ik besloten om een Dutch Bloggie te winnen. Er zijn 20 categorieën, variërend van sport en politiek tot literatuur en persoonlijk. Vanaf vandaag zal ik elke dag een blog in een van de categorieën schrijven. Ik begin met de categorie Marketing:

Ik zeg:

KOOP MIJN BOEK

izzyjpeg

En ik zeg:

Stem op mij (als je 12 jaar bent of 13 of 14 of 15 – of als je er zo uitziet), want behalve de Dutch Bloggie Award wil ik ook graag de debuutprijs van de Jonge Jury winnen.

Morgen: de categorie Kunst, cultuur & entertainment!

Kinderboekenbal 2009

IMG_1250

Gisteravond was ik op het kinderboekenbal. Dat is zoiets als het gewone boekenbal, maar dan zonder Harry Mulisch en zonder wijn. Omdat het thema koken en eten was, droeg ik een wit kookschort, maar ik was de enige die er belachelijk uitzag. Behalve schrijfster Victoria Farkas, die een jurk van lollies droeg en een dronken man die een cape van gehaakte dropveters aan had gedaan. Met z’n drietjes stonden we naast elkaar en glimlachten naar de kinderen die langs liepen. Ze herkenden ons nog niets als beroemde kinderboekenschrijvers, maar dat lag aan die rare pakken die we aan hadden. Er waren ook mannen en vrouwen van het CPNB, die het feest hadden georganiseerd. Die herkende je wel, want die hadden allemaal een sticker op hun voorhoofd geplakt waar CPNB op stond. Wie ook herkend werd, was Pierre Wind. Hij deed iets grappigs op het podium waarbij alle kinderen uit de zaal op het podium mochten komen staan om met spruitjes naar het publiek te gooien. Dat was best grappig. Wat niet grappig was, was dat het laatste groepje kinderen het podium niet op mocht. Ze werden met harde hand van het podium geduwd waarna achterin de zaal hard boe werd geroepen. Pierre hoorde het niet, want die was zelf al heel hard iets anders aan het roepen. Mijn eigen dochter vond alles prachtig en at zich misselijk aan het snoep dat overal werd rondgestrooid. Mijn uitgeefster, redactrice, de Roelies en ik hadden het ook prima naar ons zin. We hadden een chocoladefontein ontdekt waarbij uit een paar goudkleurige billen chocolademelk stroomde. Je mocht er zo veel van drinken als je wilde. Een van de Roelies spetterde de andere Roelies nat, waarna een doldwaas chocoladegevecht ontstond. Het was het begin van een prachtige kinderboekenweek.

Eiland in de zon

Foto 878

Slechts een verdrietdag telde de maand oktober. Sindsdien is alles alleen maar leuk en licht. Zo leuk, dat ik alleen nog maar meezing met mijn Uncle Kracker-cd, die iedereen in huis stom vindt, behalve ik.

Waar ik wilde wonen als ik later rijk en beroemd zou zijn, vroeg de vriend met wie ik witte wijn dronk. Iets met zon, dacht ik. Hij opperde Spanje, maar daar wil ik niet wonen. Ook Italië en Frankrijk vielen af. En opeens zag ik het voor me, het eiland in de zon dat ik verzon toen ik 25 was en dat ik in een jaar lange e-mailwisseling met een vriendin vormgaf. Wanneer ik later rijk en beroemd ben, woon ik op een eiland in de zon in mijn hoofd. En ik draai de hele dag muziek van Uncle Kracker.

Waarom je nooit je been uit een rijdende trein moet steken

IMG_0126

Ik was de drie-na-laatste die de trein in stapte. Na mij sprongen drie Engelse mannen in de trein. De laatste van hen viel op de grond en bleef een tijdje liggen. De deuren van de trein sloten vanzelf, de Engelsman aan de ene kant van de deur, zijn been aan de andere kant. Zijn vrienden keken naar de deur en duwden er met weinig kracht tegen aan. Ze schudden hun hoofd, klapten twee vouwstoeltjes naar beneden en gingen zitten. Langzaam begon de trein te rijden. Nog langzamer besefte de man op de grond dat dit niet goed kon gaan. ‘Oh, my God,’ sprak hij als een meisje van dertien. ‘Ooooooh myyyyyyyy Gooooooood, I’m gonna lose my leg.’ Zijn vrienden hadden te veel gedronken om hem te helpen en zelf ben ik in noodsituaties ook de laatste persoon die je in de buurt wilt hebben. Ik dacht aan de mop die ik als kind zo leuk vond. Twee mannen zitten in de trein en de een vraagt aan de ander of ze er al bijna zijn. De andere man draait het raampje open, steekt zijn hoofd naar buiten en zegt: ‘ja, bijna, nog drie beton-ton-ton-palen.’

Ik dacht ook aan mijn eeuwige kinderwens om aan de noodrem van de trein te trekken. Dit was mijn kans, want behalve de drie dronken mannen was ik de enige in het halletje van de trein. Een halletje zonder noodrem, helaas. Omdat de trein steeds harder ging rijden en de man op de grond harder ging schreeuwen en zijn vrienden in slaap waren gevallen, zat er voor mij niets anders op dan nog steeds niks doen. Ik ben zo besluiteloos in noodsituaties dat het goed is dat ik nooit gereageerd heb op de reclame-oproepen van de landmacht om me daar te melden.

Na een minuut, die een uur leek kwam er een conducteur die met een Ikea-steeksleutel de deur open maakte, waarna de trein abrubt stopte en de Engelsman bijna uit de trein viel. En daarom moet je nooit je been uit een rijdende trein steken.