Dagelijks archief: oktober 1, 2009

1 oktober verdrietdag

IMG_0746

Verdriet van anderen is nooit zo leuk als je eigen verdriet. Vandaag is mijn verdrietdag. Niet zomaar een verdrietdag, maar de dag dat ik van mezelf tranen mag huilen met heel veel tuiten. Wie mij kent weet waarom 1 oktober mijn verdrietdag is. Mijn moeder belt mij op om mij sterkte te wensen, mijn man slaat al zijn armen om mij heen en toen ik nog een beste vriendin had, stuurde ze me een berichtje omdat ze aan me dacht (dat was leuk aan het hebben van een beste vriendin). Mijn kinderen vergeten mijn verdrietdag en schrikken zich elk jaar een hoed als ze hun moeder tijdens het avondeten opeens in snikken zien uitbarsten. Mensen op straat kloppen me soms bemoedigend op de rug. Buren stoppen vergeetmenietjes onder de ruitenwissers van mijn auto of schuiven een boekenbon van 200 euro in de brievenbus. Mijn drie uitgevers slaan op deze dag de handen ineen en sturen mij een groot boeket en een doosje linnen zakdoekjes om mijn tranen te drogen. Zelfs de meneer van de bibliotheek, waar ik vanochtend binnen liep, zag dat er wat met me aan de hand was. ‘Het komt wel goed, meissie,’ sprak hij, en hij kwam me even later een kopje koffie met een mokkagebakje brengen. Mijn penvriend stuurt mij een troostrijk lied, mijn penvriendin een gedicht van Yeats: ‘The best of days were ours, the worst can be but mine.’ De collega’s van Psychologie Magazine hebben mijn stoel versierd met doosjes fisherman’s friend.

Ha, ik overdrijf natuurlijk. Verdriet kun je namelijk helemaal niet zien aan de buitenkant. Maar als u mij vandaag vrolijk over straat ziet gaan, weet dan dat het vandaag mijn verdrietdag is. En schroom niet om uw armen dan om mij heen te slaan.