Waarom je nooit je been uit een rijdende trein moet steken

IMG_0126

Ik was de drie-na-laatste die de trein in stapte. Na mij sprongen drie Engelse mannen in de trein. De laatste van hen viel op de grond en bleef een tijdje liggen. De deuren van de trein sloten vanzelf, de Engelsman aan de ene kant van de deur, zijn been aan de andere kant. Zijn vrienden keken naar de deur en duwden er met weinig kracht tegen aan. Ze schudden hun hoofd, klapten twee vouwstoeltjes naar beneden en gingen zitten. Langzaam begon de trein te rijden. Nog langzamer besefte de man op de grond dat dit niet goed kon gaan. ‘Oh, my God,’ sprak hij als een meisje van dertien. ‘Ooooooh myyyyyyyy Gooooooood, I’m gonna lose my leg.’ Zijn vrienden hadden te veel gedronken om hem te helpen en zelf ben ik in noodsituaties ook de laatste persoon die je in de buurt wilt hebben. Ik dacht aan de mop die ik als kind zo leuk vond. Twee mannen zitten in de trein en de een vraagt aan de ander of ze er al bijna zijn. De andere man draait het raampje open, steekt zijn hoofd naar buiten en zegt: ‘ja, bijna, nog drie beton-ton-ton-palen.’

Ik dacht ook aan mijn eeuwige kinderwens om aan de noodrem van de trein te trekken. Dit was mijn kans, want behalve de drie dronken mannen was ik de enige in het halletje van de trein. Een halletje zonder noodrem, helaas. Omdat de trein steeds harder ging rijden en de man op de grond harder ging schreeuwen en zijn vrienden in slaap waren gevallen, zat er voor mij niets anders op dan nog steeds niks doen. Ik ben zo besluiteloos in noodsituaties dat het goed is dat ik nooit gereageerd heb op de reclame-oproepen van de landmacht om me daar te melden.

Na een minuut, die een uur leek kwam er een conducteur die met een Ikea-steeksleutel de deur open maakte, waarna de trein abrubt stopte en de Engelsman bijna uit de trein viel. En daarom moet je nooit je been uit een rijdende trein steken.

About these ads

3 Reacties op “Waarom je nooit je been uit een rijdende trein moet steken

  1. Dit verhaal vond ik te spannend.

  2. Wat een suspense. Nu kan ik politiek correct roepen dat ik uiteraard wel iets gedaan zou hebben, maar vermoedelijk zou ik even besluiteloos zijn geweest. Je staat (of zit) erbij en kijkt ernaar.
    De mop is op zichzelf verschrikkelijk, maar in deze context opeens erg grappig.

  3. De mop was natuurlijk altijd al grappig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s