Dagelijks archief: november 23, 2009

Kaspar

Het was zondagavond en ik was in café Schiller met mijn vrienden. We waren met z’n tienen en we rookten sigaren. We dronken rode port en lachten veel en hard, met ons hoofd achterover in onze of elkaars nek. Pas na middernacht gingen we naar huis, nog steeds lachend, alleen mijn man niet. Die was zijn jas met sleutels en creditcards en huisadres kwijtgeraakt. Waarschijnlijk gestolen. Lachend alsof dat helemaal niet erg was, stapten we in onze Volvo en reden toeterend weg. Onze vrienden zwaaiden ons na vanaf het terras, met hun jassen aan met in de zakken sleutels en creditcards en huisadressen. Maar niet de onze.

Vanochtend bleef ik thuis om op de slotenmaker te wachten. Ik belde het sleutelparadijs en bestelde een slot en drieënveertig sleutels. ‘Weet u het zeker?’ vroeg de man van het sleutelparadijs. Ik legde hem uit dat ik niet alleen mijn moeder, mijn oude buurjongen, mijn lievelingscollega, mijn schoonouders, de schoonmaakster en mijn beste vriend een sleutel van mijn  huis had gegeven, maar ook iedereen in de straat die ik van naam kende. Het was een wonder dat er nog wel eens werd aangebeld, want wie mij ook maar zijdelings kende, kwam met zijn eigen sleutel binnen wandelen. ‘Ik stuur Kaspar,’ zei de man van het sleutelparadijs. ‘Kaspar heeft een baard en hij is over een uurtje bij u.’ Ik dronk koffie en verwonderde me over het detail van de baard. Had niet iedereen een baard tegenwoordig? Je hoefde MTV maar aan te zetten of ze kwamen al langs zingen, de baardmannen van nu. Toen er werd aangebeld, sprak ik door de brievenbus: ‘Mij was een man met baard beloofd.’ En daar stond hij, man met baard. Geen gewone baard, maar een Karl Marx-baard. En niet grijs of zwart, maar hel oranje.

‘Weet je wat zo fijn is van jou,’ had mijn vriend Antoine de avond ervoor nog gezegd, ‘dat jij niks raar vindt.’ Ik vond het een grappig compliment. Ik had er nog nooit over nagedacht, maar eerlijk gezegd vind ik ook weinig raar. Behalve dan Kaspar met zijn knaloranje baard. Waarom was hij slotenmaker geworden? Waarom geen nieuwslezer of figuurzager? Maar net toen ik het hem wilde vragen, belde mijn oudste vriend. Die was vanochtend nog even langs het café gefietst omdat hij daar zijn schoenen was vergeten en hij vertelde dat de jas was teruggevonden. Met creditcards en met sleutels.

Ik betaalde Kaspar 185 euro voor een nieuw slot en 42 reservesleutels. Het was allemaal voor niets. Behalve dat ik zeker wist dat er in een van mijn volgende boeken een man zou opduiken met een heloranje baard. En hij zou Kaspar heten.