Maandelijks archief: december 2009

Een jurk van bierdoppen

Aan het eind van het jaar kijk ik in een lijstje zoektermen die mensen gebruikt hebben om op mijn blog te komen. ‘Hindoestaanse porno’ staat nog altijd met Hindoestaanse stippen op nummer één. Vooral na middernacht blijkt het een populaire zoekterm. Het kan ook zijn dat ik de enige blogger ben die er over schrijft en dat er helemaal geen sites over Hindoestaanse porno bestaan. In ieder geval wil ik hierbij mijn Hindoestaanse lezerstjes weer hartelijk bedanken voor hun trouwe bezoek.

Nieuw in de lijst met zoektermen – het zijn er veel – is ‘een jurk van bierdoppen’. Ik vraag me af wie er een jurk van bierdoppen zou willen dragen. Of wie er denkt dat je daar op internet iets over zou kunnen vinden. Maar misschien is het een gat in de markt en moet ik mijn boeken laten voor wat ze zijn en een handeltje in bierdopjurken beginnen. Drie jurken van bierdoppen halen, twee betalen!

Een andere populaire zoekterm is ‘waarom vrouwen vreemdgaan‘. Ik heb daar voor Psychologie Magazine ooit een artikel over geschreven. Vrouwen gaan voornamelijk vreemd omdat hun man de hele dag Hindoestaanse porno zit te kijken. Dan doen die vrouwen hun jurkjes van bierdoppen aan en gaan de straat op om naar andere mannen te lonken.

Wie mijn andere bezoekers waren dit jaar waren weet ik niet. Behalve zij die zich soms bekend maakten in reacties. Wildvreemden soms die zich op de gekste momenten lieten horen met de aardigste woorden. Anderen die juist tergend stil waren, maar die me soms fluisterend toevertrouwden dat ze me lazen, alsof ik dat eigenlijk liever niet heb.

Van mijn zeven lezertjes uit de begindagen zijn er nog vijf over, plus mijn moeder. Speciaal voor hen ben ik bezig de oudste blogjes weer online te zetten, te vinden via het archief. Ik ben nu ergens in mei 2007 beland. De rest komt later.

Al mijn lezertjes wil ik bedanken voor de steeds groeiende bezoekersaantallen. Een paar van hen nomineerden mij dit jaar tot mijn verrassing voor een Dutch Bloggie Award. Die ik helaas niet won want er stemden maar drie mensen op mij, plus mijn moeder.

Het is bijna 2010. Ik trek mijn jurk van bierdoppen aan, haal de fles champagne uit de koelkast en dans het nieuwe jaar in. Maar niet zonder u te bedanken. Als u mij nog een jaartje blijft lezen, dan schrijf ik gewoon terug.

Mijn grootmoeder is vandaag 98

Mijn grootmoeder  is vandaag 98. Ik vier dat groots met een sneeuwwandeling en een glas port dat ik drink op haar gezondheid. Ter ere van haar verjaardag zet ik ook de eerste foto van haar op internet. Het medium bestond nog nauwelijks toen zij eind jaren tachtig stierf. Maar ik weet zeker dat ze het heel leuk had gevonden als haar kleindochter haar nog een virtueel leven had gegeven. En ze had het ook heel leuk gevonden als haar kleindochter speciaal vandaag een paar nieuwe laarzen was gaan kopen en een kerstjurk en het verzameld werk van Nescio en veertien paar nieuwe gekleurde panty’s en als diezelfde kleindochter speciaal in haar nagedachtenis naar Antwerpen zou gaan om daar in een leuk hotelletje aan de Schelde naar buiten te kijken, in de vensterbank, met het verzameld werk van Nescio in de hand, glaasje wijn erbij, daarna uit eten en door de stad wandelen. Ik zie er verschrikkelijk tegenop, maar voor mijn grootmoeder doe ik het met liefde.

Groningen

‘Zijn jullie vrienden?’ vroeg de vrouw van het dagblad van het Noorden toen ze ons tegenkwam. Ik was in Groningen op bezoek en keek de man die mij net van het station had gehaald aan. We haalden allebei onze schouders op. Ja, wat waren we van elkaar? Misschien was vrienden wel een goed woord. We waren in ieder geval geen familie. We hadden elkaar drie jaar daarvoor ontmoet, maar het kan ook vijf jaar zijn geweest. De tijd gaat lekker snel. Ik was op weg naar buiten, weg van het feest dat Mais had gegeven. Mais is mijn andere uitgever. Hij heet anders, maar ik noem hem voor het gemak even zo. Het was een mooi feest, maar het was ook mooi geweest. En dus liep ik naar de deur waardoor ik die middag naar binnen was gewandeld. Naast de deur stond een jongen een shagje te rollen. Hij had lang donker haar en droeg een leren jasje. Ik trok aan de deur, schopte tegen de scharnieren en haalde mijn creditcard langs het slot. ‘Hij is op slot,’ zei de jongen in de leren jas. Hij kon dat weten want hij stond er al een tijdje. ‘Zal ik een shagje voor je draaien?’ vroeg hij. Ik rookte niet, maar dit was een prachtmoment om ermee te beginnen. Javaanse Jongens, dat rookte mijn opa ook. Nadat we ieder onze sigaret op hadden gerookt zonder iets te zeggen, stelde hij voor om terug te gaan naar het feest. Mais was blij dat we er weer waren en schonk gelijk een glas wijn in. Pas toen de voordeur weer open ging en iedereen naar huis mocht, bleek de jongen in de leren jas zijn trein gemist te hebben. Hij woonde in Groningen. Ik nam hem mee naar huis en legde hem in de logeerkamer. Twee dagen later werd hij wakker. Mijn kinderen schrokken zich dood toen ze opeens rook onder de deur van de logeerkamer zagen komen. Mijn man maakte een ontbijt voor hem en daarna nam hij de trein naar huis. Vijf jaar later zocht ik hem op. We liepen over straat en ontmoetten een journaliste van het Dagblad van het Noorden. Ze vroeg of we vrienden waren. We knikten uitbundig en zeiden tegelijk ja. Zo vaak is het niet dat vrienden elkaar het ja-woord geven.

Mijn uitgeefster – vervolg

Hoe kan het toch, vroeg de Vlaamse schrijfster, dat ik op  jouw blog altijd moet lezen over jouw uitgeefster? Mijn uitgeefster hier, mijn uitgeefster daar… en wat een leuke foto met zonnebrillen! De Vlaamse schrijfster had geen enkele foto van zichzelf met haar uitgever, laat staan dat hij een zonnebril droeg. En hoewel de schrijfster lovende recensies en niet misse nominaties had ontvangen, had ze nog nooit wijn met haar uitgever gedronken, zelfs geen kopje lauwe koffie met een verkruimeld koekje. De schrijfster stuurde een paar dagen later een sms naar mijn uitgeefster. Met wie ik op dat moment aan het lunchen was in theater Bellevue. In eerste instantie had ik nog gedacht dat de schrijfster overdreef. Zo vaak zag ik mijn uitgeefster nu ook weer niet. Maar toen mijn uitgeefster en ik een week na onze lunch in café Zeppos zaten en ze mij uitnodigde om te blijven eten, moest ik wel toegeven dat ik haar bijna vaker zie dan mijn eigen man. Zelfs de man van mijn uitgeefster zie ik vaker dan mijn eigen man.

En net toen ik besloten had dat ik ook eens ergens heen moest zonder mijn uitgeefster, liet ze me weten dat allebei mijn boeken binnenkort worden herdrukt en dat we snel eens moeten praten over de marketingcampagne die daarbij hoort. De volgende dag misschien al, met een diner voor twee, negen flessen wijn en onze zonnebrillen op. Ik vind het altijd leuk. Het enige nadeel is natuurlijk dat ik zo helemaal niet meer aan schrijven toekom.

Manon Sikkel en Janneke Schotveld winnen Nederlandse Kinderjury 2010

Gisteren kreeg ik de tiplijsten van de Nederlandse Kinderjury. Henk Kraima, de baas van het CPNB, kwam ze persoonlijk langs brengen. Ik zei dat dat echt niet hoefde, maar hij wilde me graag persoonlijk feliciteren. Hij had ook nog een doos kersenbonbons en 53 beige heliumballonnen voor me meegenomen. De rest van de dag was ik blij als een kind dat net een doos kersenbonbons en 53 beige heliumbalonnen heeft gekregen. Ik huppelde door het huis en de schrijversblues waar ik de dag ervoor nog onder had geleden, was weg. Een uur later werd ik gebeld door collega-schrijfster Janneke Schotveld. Ook zij stond op de tiplijst van de Nederlandse Kinderjury. Samen, zo besloten we, zouden we dit keer die prijs winnen. Vorig jaar won zij de prestigieuze Hotze de Roos-prijs, ik won ‘m dit jaar en volgend jaar zouden we samen op een podium staan waar normaal gesproken alleen Paul van Loon en Francine Oomen mogen komen. Waarom we dat dachten? Omdat de tiplijsten dit jaar wel in alfabetische volgorde zijn opgesteld, maar heel grappig pas bij de letter S beginnen. En dat zien wij, met onze achternamen, als een teken van boven, of in ieder geval als een teken van het CPNB.

Leeftijdscategorie 10-12 jaar

Samson, Gideon Ziek

Schutten, Jan Paul Graaf Sandwich en andere etenswaardigheden

Sikkel, Manon Is vriendschap 4ever? Door Izzy Love

Slee, Carry Dat heb ik weer, 2: Het geheim van Puck

Smit, Niki 100% Fee

Stoffels, Karlijn De ontvoerde prins (De bende van de zwarte hond, dl-3)

Stoffels, Maren Tara vecht terug

Vendel, Edward van de Ajax wint altijd

Vlugt, Simone van der De rode wolf

Vriens, Jacques Groep acht aan de macht

Woltz, Anna De pizza-spion (Rugzakavontuur)

Boonen, Stefan Elvis de draak en het geheim van Grimp

Coolwijk, Marion van de Meester ontvoerd!

Duizer, Piet Moeten apen ook naar de tandarts? En andere vragen a/d verzorgers in de dierentuin

Flanagan, John Losgeld voor Erak (De grijze Jager, dl-7)

Haddon, Mark Boem! (0f 70.000 lichtjaren van huis)

Jonge, Tanja de Dwaalspoor in de diepte

Kinney, Jeff Het leven van een loser: logboek van Bram Botermans

Lier, Bas van Blijven mensen altijd bestaan?: vragen van kinderen aan Nemo over leven

Menten, Tosca Dummie de mummie en de gouden scarabee

Noort, Selma Dat spel van jou en mij

Oomen, Francine Hoe overleef ik (zonder) dromen

Paver, Michelle De geestenjager (Torak en Wolf, dl-6)

Remmerts de Vries, Daan Bernie King in een donkere spiegel

Rowling, J.K. De vertelsels van Baker de Bard

Leeftijdscategorie 6-9 jaar

Schotveld, Janneke Hotel Kindervreugd

Slee, Carry Buurvrouw Mopperkont en haar hondje Kakkie (Bram & Ollie)

Stilton, Geronimo Fantasia IV: het drakenei

Straaten, Harmen van Super Jan

Velde, René van der De klas van Daan

Westera, Bette Ober! Er zwemt een kwal door mijn soep

Dam, Arend van Overal en ergens..: op reis door Nederland in vijftig voorleesverhalen

Donkelaar, Maria van Het neusje van de zalm: spreekwoorden en uitdrukkingen over eten en drinken

Fluitsma, Maaike Lobo lost het op

Funke, Cornelia Potilla

Gemert, Gerard van Kopsterk (De voetbalgoden, dl-5)

Hagen, Hans Jubelientje krijgt jonkies

Hardeman, Henk Paniek in Ploenk

Vanden Heede, Sylvia Wolf en HondE

Hoffman, Marjon Sem = super

Hollander, Vivian den Hockeyhelden

Hooft, Mieke van De verdwenen oma

Kromhout, Rindert Ellie en Nellie op het onbewoonde eiland

Loon, Paul van Een weerwolf in de leeuwenkuil

Minkman, Lorna De tweelingoma (Bikkels)

Molemaker, Rom Onraad in het wrakkenmuseum (De verschrikkelijke drieling, dl-3)

Naus, Reggie Het goud van de verborgen stad

Nesbo, Jo Dr. Proktors teletijdtobbe

Oldenhave, Mirjam Op kamp (Mees Kees)

Reijnders, Joke Heksenbloed en drakengoud

Nederlandse Kinderjury 2010

‘Ik sta op de tiplijst van de Nederlandse Kinderjury,’ zei ik tegen mijn virtuele vriend. ‘Kinderjurytje?’ vroeg hij, want sinds kort sprak hij graag in verkleinwoorden. Hij had geen idee wat Kinderjurytje betekende en dus legde ik hem dat uit. Het CPNB kiest 25 schrijvers uit die in het voorgaande jaar een boekje hebben geschreven voor kinderen tussen de 10 en 12  (of 6 en 9). Tussen 1 februari en 14 mei 2010 mogen alle schoolkinderen van Nederland vervolgens stemmen op het leukste boek. De vijf boeken met de meeste stemmen worden daarna beoordeeld door een senaat, die bestaat uit twaalf jonge lezers, uit elke provincie een. De winnaar van die stemronde mag op een podium staan met bloemen. ‘Maar jij bent dol op podiumpjes en bloemetjes,’ sprak mijn virtuele vriend. ‘Ja,’ zei ik, ‘en daarom wil ik die prijs graag winnen.’ Mijn virtuele vriend vroeg wie de andere kanshebbers waren. ‘Ach,’ zei ik, en ik haalde mijn schouders op, al kon hij dat niet zien. ‘J.K. Rowling, Francine Oomen, Carry Slee, Maren Stoffels, Jan Paul Schutten, Jacques Vriens, Gideon Samson en nog wat schrijvertjes.’ Mijn virtuele vriend wist zeker dat ik die prijs ‘in the pocket’ had. Of in het zakje, zoals hij zei. Ik vroeg of hij dan op 1 februari op mij wilde stemmen. ‘Mijn stemmetje heb je,’ sprak hij, ‘of is het stempje?’

(Foto: Willem Minderman)

Vrouw in gele jurk met reusachtige pijl in haar kin

Het lijkt alsof ik elke dag mijn blog verander. Dat is precies wat ik doe. Niet om u in verwarring te brengen, maar omdat ik te veel tijd om handen heb. Nu mijn boek af is en alle sinterklaasgedichten geschreven, spendeer ik mijn tijd aan het veranderen van mijn blog. En met aan u denken natuurlijk: vrouw in gele jurk met reusachtige pijl in uw kin.

Hoe lang zijn geheimen houdbaar?

Het interesseert natuurlijk niemand een biet – behalve mijn uitgeefster, redactrice en mijzelf – maar vandaag heb ik de laatste hand gelegd aan mijn derde jeugdroman. In maart ligt ie in de winkel: ‘Hoe lang zijn geheimen houdbaar? Door Izzy Love. Ik ben dolblij en volksdans de hele dag door het huis. ‘Volksdans?’ vraagt u. ‘Ja,’ antwoord ik, ‘u weet toch dat ik op volksdansen zat. Ik was een jaar of elf en moest van mijn ouders Hongaarse en Israelische dansen leren. Dat vonden ze leuk. Wacht, dan laat ik u een foto zien. Ik ben die helemaal rechts. Als u een blik werpt, dan volksdans ik nog even door de kamer. Mijn boek is af, hiha, nagielahava, nagielaheehoesmagaaaa!!!’

Nieuwe site

Ik heb een nieuwe website. De oude deed een beetje raar. De nieuwe doet ook raar trouwens, maar daar kan ik niets aan doen. Ik mag natuurlijk niet zeggen dat mijn man directeur is van een heel groot bedrijf dat hele mooie websites maakt, omdat mensen denken: hoe kan het dat iemand die een man heeft die directeur is van een bedrijf dat hele mooie websites maakt zelf zo’n gekke website heeft. Ik mag ook niet zeggen dat mijn beste vriend typograaf is en vormgever en ook hele mooie websites maakt. Want anders denken de mensen: hoe kan het dat iemand die een beste vriend heeft die typograaf is en vormgever (en die haar hele mooie visitekaartje heeft ontworpen) zelf zo’n gekke website heeft. Het antwoord op al bovenstaande vragen moet ik u schuldig blijven. Maar kijkt u gerust op www.manonsikkel.nl.