Dagelijks archief: juni 24, 2010

Niet mijn vriend Geronimo Stilton

Gisteren zat ik nog zij aan zij naast een muis in een pak te signeren. De muis had net de prijs van de Nederlandse Kinderjury gewonnen en ik besloot dat ik niets onaardigs over hem zou zeggen omdat het anders zou lijken alsof ik jaloers was. Maar jaloezie is wel het laatste waar ik last van heb. Waar ik wel last van heb, is dat ik het heel oneerlijk vind dat wij- schrijvertjes – moeten concurreren met een Italiaans productiehuis, vergelijkbaar met een kleine Disney-studio. Geronimo Stilton bestaat namelijk niet. Dagelijks zit er een zaal vol Italiaanse schrijvers anoniem boeken te schrijven onder de naam Geronimo. Een ‘geoliede marketingmachine’ (zo heet dat) stopt in 32 landen werkstudenten in muizenpakken om die her en der te laten optreden.

De werkstudent die gisteren op het podium in Carré zijn prijs in ontvangst nam, nam niet eens de moeite om de oorkonde die erbij hoorde mee te nemen. Die slingerde gewoon nog op het podium. Toen een van de senaatsleden later die middag voor de signeertafel stond om voor een klasgenootje een handtekening te vragen, antwoordde de muis bij monde van de muizenvrouw die ernaast stond: ‘nee, nu houden we op, anders zijn we morgenochtend nog bezig.’ Terwijl om de hoek alle schrijvers vrolijk lachend handtekeningen zetten, tot het allerlaatste kind weg was.

Als enige schrijver zat ik naast Geronimo en kon ik van dichtbij zien hoe zielloos hij daar zat in zijn veel te warme pak. Een uur ervoor had hij nog op het podium gestaan naast Francine Oomen, de andere winnaar. Ik had op dat moment erg met haar te doen. Net zoals ik te doen had met Jacques Vriens, die direct mijn hart won omdat hij zo aardig was. Of Hans Hagen, die ook een en al vriendelijkheid is. Of Niki Smit, die behalve aardig ook grappig is, of Mirjam Oldenhave, ook al zo vriendelijk. Harmen van Straaten, Paul van Loon, Tosca Menten, alle schrijvers tijdens de dag van de Kinderjury had ik die prijs zo veel meer gegund. Verliezen van een muis in een pak is net zo leuk als verliezen van een auto met zes-cilinder-motor als je aan te-land-ter-zee en in de lucht meedoet. Of verliezen van het Nederlands elftal als je een potje tafelvoetbal speelt. Nou ja, zo kan ik nog wel honderd flauwe vergelijkingen maken.

Wie nu denkt dat ik een hekel heb aan Geronimo Stilton-boeken heeft het mis. Hoewel ik ze eerst een jaar lang in mijn huis verboden heb, heb ik ook gezien dat ze mijn negenjarige zoon aan het lezen hebben gekregen. Ik ben ervan overtuigd dat die gekke muis hordes jongens van zeven en ouder aan het lezen krijgt. Misschien zelfs wel voor altijd. Daarvoor applaus. Maar ik blijf het oneerlijk vinden dat een anoniem schrijverscollectief meedingt naar een prijs die wat mij betreft bij Paul van Loon, Hans Hagen of Jacques Vriens hoort.

(De mevrouw achter de muis, die mij beloofde een Gernonimoboek op te sturen, gaat dat vast niet meer doen als ze dit leest. )