‘Zo vaak als het regent, zo veel denk ik aan jou,’ schreef ik een keer. Waarschijnlijk in de haast op een ansichtkaart gekrabbeld aan iemand waar ik nu nooit meer aan denk. Maar gek genoeg moet ik er altijd aan denken als het heel hard regent. Zoals vandaag, toen de regen zich verplaatste van buiten naar binnen. Door het dak in mijn kantoortje komt de regen gestaag naar beneden. Om mij heen staan emmers, halfvol/halfleeg, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Tot aan mijn enkels zit ik in het water. Op mijn bureau stukken plafondplaat. Een inzamelingsactie om mij te redden zou leuk zijn. Hoewel ik ook al blij ben met een stel droge kleren.
Heb je al zo’n parapluhoedje?