Wat ik nooit wist: dat je van de universiteit maar één keer een bul krijgt. Dat las ik vandaag in het Parool. Een transgender had drie jaar ‘gevochten’ om de naam op zijn bul te veranderen. De universiteit wilde niet meewerken, want bullen werden slechts één keer verstrekt. Ik schrok. Niet omdat ik ook transgender wil worden, maar omdat ik me nooit gerealiseerd heb hoe kostbaar zo’n papiertje is. Ik heb er twee, een van de Universiteit van Amsterdam en een van de London School of Economics. Althans, ik vermoed dat ik er twee heb. Het kan heel goed zijn dat die A-4′tjes ergens in een verhuizing zijn verdwenen. Of misschien heb ik ze wel weggebracht, samen met de oude kranten. Opgeruimd staat altijd netjes. Wat ook kan, is dat ze in mijn kastje met belangrijke papieren liggen. En hoewel ik overal waar ik werk de naam heb een opruimfreak te zijn, ben ik thuis een beetje een propallesineenkastjeendoedansneldedeurtjesdicht-type. Maar om dat op mijn eigen blog toe te geven, voelt een beetje als toegeven dat ik vroeger een man was.
