Dagelijks archief: december 20, 2010

De burgemeester van Culemborg

Ik was uitgenodigd bij een kerstlunch in de boekhandel van Culemborg. De burgemeester en sinterklaas van Culemborg waren ook aanwezig. En omdat ik
een kerstverhaal ging voorlezen was ik aan tafel bij de burgemeester en sinterklaas gezet. Dan konden de burgemeester en sinterklaas het extra goed horen. We schudden handen, wisselden beleefdheden uit en daarna richtte ik het woord tot de burgemeestersvrouw. Ik vertelde haar dat ik een romantisch beeld had van een burgemeestersvrouw. Ze woonde natuurlijk in een mooie ambtswoning met een pad van krakend grind om het huis heen. En ze had vloeren vol visgraatparket en ze zat het grootste deel van de dag voor de haard om de ambtsketting van haar man op te poetsen. ‘Ik zit in de zorg,’ sprak ze zacht. Ik verstond gelukkig nog net het woord zorg. Natuurlijk, ze zorgde voor de burgemeester. Op een ouderwetse manier. Maar de burgemeestersvrouw verbeterde me. Ze zorgde niet voor hem, ze werkte in de zorg. ‘Werken?’ vroeg ik. ‘Maar wie zorgt er dan voor de burgemeester?’ Sinterklaas hield zijn hand snel voor mijn mond. De man van de boekwinkel kwam aangesneld en gaf mij de microfoon. Of ik mijn kerstverhaal wilde vertellen. Dat deed ik graag. De burgemeestersvrouw zag ik vanuit mijn ooghoeken naar mij kijken, met afkeurende blik. Ik wilde haar uitleggen dat het allemaal een grapje was. Dat ik ook wel snap dat een burgemeester zijn eigen ambtsketting kan poetsen. Na afloop kwam de burgemeester naar me toe. Ik zat toen aan een andere tafel, tussen collega-schrijvers. ‘Ik weet dat jullie schrijvers zijn,’ sprak hij. ‘Daarom wil ik jullie allemaal….’ Hij pauzeerde even. Ik vulde hem aan: ‘Honderd euro geven.’ De andere schrijvers lachten. De burgemeester niet. Ik had nu opeens heel weinig vrienden in Culemborg. Behalve de boekhandelaar en zijn vrouw. Of zal ik zeggen de boekhandelarin en haar man?