Maandelijks archief: januari 2011

Slaapzak in Caïro II

Twee dagen geleden reed mijn mummievormige slaapzak door de buitenwijken van Caïro. Op straat renden duizenden mannen en jongens. Ze gooiden stenen en sloegen met ijzeren staven op de auto waarin mijn slaapzak lag. De vriendin die hem geleend had, kwam het me vandaag vertellen. Ze had in een taxibusje door de revolutie gereden, haar armen stevig om de slaapzak geklemd. De mannen op straat hadden volgens haar niets meer te maken met de opstandelingen in het centrum. In de buitenwijken waren niet de politieke opstandelingen, maar de ontsnapte gevangenen, de plunderaars, stenengooiers, mijn vriendin en – de mummievormige slaapzak. Gelukkig is de vriendin een goede verteller. Geen enkel journaalbeeld haalde het bij haar levendige beschrijving van de kinderen, tien jaar uit hooguit, die in het donker over straat gingen, schreeuwend, gillend, moordend. Ze beschreef haar uren durende reis in een busje met rare mannen zigzaggend tussen brandende politieauto’s tot in detail. Slechts een detail bewaarde ze tot het laatst. Dat ze geen geld had om de taxi te betalen en de chauffeur toen maar betaald had in natura. Met een mummievormige slaapzak in de kleuren bruin en oranje.

Moe nie weggaan nie

Komende week ligt de veertiende druk van Ik mis alleen de Hema in de winkel. Het boek dat ik vijf jaar geleden schreef met collega-schrijfster Marion Witter. We interviewden twintig Nederlanders die op het punt stonden te emigreren, of dat al hadden gedaan. We reisden naar Canada, Italië, Frankrijk, Duitsland, Engeland en Bulgarije en hoorden ze uit. Over het leven aan de andere kant van de Nederlandse grens. En zo hoorde ik ook over de vrienden en familieleden die achterbleven. Die het niet eens waren met de emigratieplannen. Ik bezocht zelfs twee afscheidsfeesten van emigranten die ik had gesproken. Op beide feesten sprak ik met woedende achterblijvers. Met huilende moeders, boze vriendinnen, verdrietige broers. Ze gunden de vertrekkers al het goeds op de wereld, maar zagen het vertrek toch door een gordijn van tranen. Ik lachte wat schaapachtig, wat maakt het uit waar de mensen van wie je houdt wonen. Distance makes the heart grow fonder, stond er in onzichtbare inkt op de muren. Maar afstand doet het hart natuurlijk helemaal niet sneller kloppen. Hoe meer kilometers er tussen jou en de liefsten zit, hoe minder je ziet van elkaars dagelijks leven. En juist de dagelijkse dingen zijn de houtverbindingen in een relatie. Althans dat dacht ik toen. Nu is het vijf jaar later en schrijf ik de toespraak die ik houd wanneer mijn lievelingsbroer straks naar Frankrijk gaat verhuizen. Vooralsnog bestaat die toespraak uit negentig keer achter elkaar de zin ‘moe nie weggaan nie’, maar omdat het Afrikaans niet onze moedertaal is, overweeg ik nog een aanpassing in de tekst. Ter inspiratie blader ik door mijn eigen boek. Wat lees ik daar? Komen de meeste emigranten na twee jaar terug? Keert uiteindelijk zelfs negentig procent terug naar het land van herkomst? Ook al duurt dat wel een jaar of tien? Wat een fantastisch boek is het toch, dat Hema-boek. Het is dat ik het zelf heb geschreven, anders zou ik het direct kopen!

Foto c Angele Etoundi Essamba

Slaapzak in Caïro

Ooit reisde ik de wereld rond in brieven die ik poste restante naar verre landen stuurde. Een keer stuurde ik een rugzak op en neer naar New York, lang voordat ik zelf in die stad was. Daarna verstuurde ik mezelf, inclusief koffer en zonnebril. Tegenwoordig heb ik geen tijd meer om te reizen of geen geld of geen zin. Nu stuur ik mijn slaapzak op pad. Een mummie-vormige slaapzak in de kleuren bruin en oranje. En anders dan de kleuren doen vermoeden, is hij slechts een paar jaar oud. Een zak van dons, bestand tegen temperaturen tussen de min dertig en plus zestig. Hoewel je bij plus zestig niet echt een slaapzak nodig hebt. Maar dat terzijde. Een week geleden heb ik mijn slaapzak meegegeven aan een vriendin. Ze zou mijn slaapzak in een rieten mandje leggen en de Nijl af laten drijven. Daarna zou ze de slaapzak naar Caïro brengen. Vandaag zag ik mijn slaapzak terug op het journaal. Grote oranje vlammen sloegen uit de rits. Een woedende massa zwaaide met mijn slaapzak in het rond. Dat mijn slaapzak mummievormig is, lijkt opeens verschrikkelijk toepasselijk.

Pizza Maffia

Op 17 februari gaat de film PizzaMaffia in premiere. Of eigenlijk op 15 februari. Als ik zeg dat PizzaMaffia de leukste film is die ooit is gemaakt, en Khalid Boudou de meest charmante jeugdboekenschrijver die ik ken, en als ik zeg dat Mamoun Elyounoussi een acteur is met een hele grappige achternaam, en als ik zeg dat Iliass Ojja heel aardig is en als ik zeg dat dit boek is uitgegeven door mijn uitgeefster Thille Dop van uitgeverij Moon en als ik zeg dat Khalid Boudou voor dat boek twee jaar geleden de debuutprijs van de Jonge Jury won en als ik niet te vaak ‘en als ik’ in een hele lange zin gebruik, dan…. dan mag ik naar de premiere van Pizza Maffia.

Waarvan acte.

Ik tel de dagen en de duiven

Vandaag is een speciale dag. Het is de tel-de-vogels-in-uw-tuin-dag. Ha, alsof ik de afgelopen drie weken en drie dagen iets anders heb gedaan. Sinds ik met mijn kapotte knie op de bank lig, en sinds ik van de dokter een loopverbod heb gekregen, doe ik niets anders dan vogels tellen. Althans, die ene duif die elke dag langs komt. Vandaag tel ik hem weer: één. Zo, klaar. Nu weer gezellig fietsers tellen.

Gratis Ipod Touch!

Ik mag zelf niet stemmen, maar iedereen die jonger is dan 16 jaar of er zo uitziet: stem op www.jongejury.nl. En je wint een IPod Touch!!! (Al heb ik horen fluisteren dat je die alleen wint als je op het boek Is vriendschap 4ever? Door IzzyLove stemt…. )

Stemmen kan nog tot 1 maart 2011

En o ja, stemmen brengt geluk (maar ik heb horen fluisteren dat het alleen geluk brengt als je stemt op IzzyLove…)

Kinderboekenschrijvers bezield door de duivel

Op 18 januari schreef kinderboekenschrijfster Anna van Praag een opiniestuk in de Volkskrant. Daarin verwees ze naar  Stichting Bijbel en Onderwijs die schreef over het kwaad in de Nederlandse jeugdliteratuur. Nu schrijft Anna, net als ik, ook schoolboeken voor het basisonderwijs. Dat doen we al lang en met veel plezier. En net als ik, kreeg ook Anna de lijst onder ogen met gevoelige onderwerpen die educatieve uitgeverijen hanteren. Een lijst die bepaalt dat er in schoolboeken wel vaders en moeders zijn, maar niet twee vaders of twee moeders. Zoals er ook geen kermis, disco of carnaval in de boeken voorkomt. De juf raadpleegt nooit haar horoscoop, de evolutieleer wordt niet genoemd. De eerste keer dat ik van die lijst hoorde kon ik er alleen maar grappen over maken. Dat kwam vooral door de schrik. Gelukkig kende de lijst ook moderne visies. Zokon moeder wel eens een lamp ophangen en vader ook wel de baby in bad doen. Graag zelfs. We leven niet meer in de Jip-en-Janneke-tijd. Maar hoe langer ik over die voorschriften nadacht, hoe bozer ik werd. Maar niet boos genoeg, want het kwam nooit in me op om er over te schrijven. Terwijl ik daar als journalist en blogger toch alle mogelijkheden toe heb. Anna van Praag heeft dat gelukkig wel gedaan en haar verhaal in de Volkskrant heeft een stroom reacties opgeleverd. De aanleiding was echter niet deze lijst met gekkigheid, maar de oproep van Bijbel en Onderwijs. Daar roepen ze iedereen op om kinderboeken die fantasie gebruiken om kinderen naar de duisternis te trekken te verbieden. Bijbel en Onderwijs noemt een hele reeks satanische boeken. Boeken die uit de bibliotheken gehaald moeten worden, uit boekhandels en uit scholen. De stichting gaat zelfs zo ver dat ze het geweldige boek De Zuurtjes van Jaap Robben en Benjamin Leroy willen boycotten tijdens de Nederlandse kinderjury. Mijn eigen boek – is vriendschap 4ever? Door IzzyLove – werd al lang geleden door de protestant-christelijke scholen geweerd. Het boek gaat namelijk over voodoo. En voodoo is gevaarlijk. Dus ik snap het wel. Wie een satanisch boek schrijft, snijdt zichzelf in de vingers. Ik voelde me tot nu toe een beetje zielig met mijn verboden voodoo-boek, maar ik ben nu in goed gezelschap van Jaap Robben, Paul van Loon, Anna van Praag en Tjibbe Veldkamp. Fantastische schrijvers, allemaal. Satanisch, maar dat vind ik juist leuk. Voor de verkoopcijfers is het trouwes helemaal niet erg om in de ban gedaan te worden. Wat nog beter zou zijn voor de verkoop is als Bijbel en Onderwijs zou overgaan tot boekverbranding. Gooi alle verderfelijke kinderboeken op een grote berg en steek de fik erin.

Ik graag sluit graag af met een passage uit Bijbel en Onderwijs. Zij kunnen het namelijk veel mooier verwoorden dan ik.

“Het is een satanisch boek. Dit boek is een duidelijk voorbeeld van het gevaar van fantasie. Dit boek zet aan tot grafschennis en wangedrag. Door middel van het gebruik van fantasie proberen de makers van dit boek kinderen naar de duisternis te trekken.
En zoals ik al in de inleiding schetste, is het niet enkel dit boek, het is een tendens. Ook in het boek ‘Niets’ van Janne Teller graven de hoofdpersonen een overleden broertje op n.a.v. een weddenschap. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Verder noem ik boeken als ‘Nooit meer lief’ van Anna van Praag of ‘Tiffany Dop’ van Tjibbe Veldkamp. In de laatste twee boeken wordt de slechtheid van de personen als heel gewoon beschreven. (…)  Ook het eerder genoemde ‘De zuurtjes’ wordt door het CPNB als kerntitel in de kinderboekenweek aanbevolen en voor de Kinderjury op de tiplijst.
Om te voorkomen dat onze kinderen ongevraagd geconfronteerd worden met deze boeken, trek ik nu aan de bel.  Het is van groot belang om niet alleen als opvoeder gewaarschuwd te zijn. Ook docenten en voorgangers moeten op de hoogte zijn van dit kwaad. We zijn nog op tijd. Als voorganger kunt u hier wellicht aandacht aan schenken in uw dienst of in uw berichtgeving.
Mocht u als docent met uw klas of school bijvoorbeeld meedoen aan de Kinderjury, dan kunt u uw leerlingen afraden op dit boek te stemmen.”

[Te beluisteren op radio 1]

Blue Monday bestaat niet

Ik begrijp niet dat elk jaar weer alle kranten melding maken van blue monday, de meest sombere dag van het jaar. Is er dan geen journalist bij wie het opkomt om even te controleren of dat bericht wel klopt? Behalve ikzelf dan. Ik maakte er een jaar geleden een hele studie van en meldde de resultaten op de redactie van Psychologie Magazine – die het vandaag op Facebook meldde. De bedenker van blue monday harkte allemaal volkswijsheden bij elkaar en verkocht die aan een reisbureau in Engeland. Het reisbureau bracht het nieuws groot naar buiten, beweerde dat de bedenker ervan psycholoog was en eindigde het ‘grote nieuws’ met een aanbieding naar een zonnig oord om aan de winterdip te ontkomen. De echt somberste dag van het jaar valt ergens in december, vlak voor kerst. Hoewel ook daar de meningen over verdeeld zijn. De dag waarop de meeste mensen zich somber voelen is ook helemaal niet makkelijk te onderzoeken want wie droevig is doet de deur niet open als er wordt aangebeld. En wie echt heel erg somber is hangt al lang te bungelen aan een boom voor een ondervrager kan opbellen. Onderzoekers zijn nu al een tijdje bezig om via Twitter en Facebook het geluk van de wereld in kaart te brengen. De dag dat de meeste mensen tegelijkertijd twitteren: ‘doe mij maar de pil van drion’ weet je dat het blue monday is. En mijn eigen kleine verzoekje: mogen we volgend jaar alsjeblieft al die blue-monday-berichten overslaan. Ik word er namelijk heel erg somber van, terwijl ik op de derde maandag in januari meestal heel erg gelukkig ben.

Meisje in een magnetron

Je vroeg of ik het eng vond. Ik schudde dapper mijn hoofd. Nee, joh, ik heb al zo vaak in een magnetron gezeten. Je keek me ongelovig aan. ‘Echt?’ vroeg je, enigszins overbodig. Je vond het grappig hoe je elke dag weer iets nieuws over me leerde. Ik probeerde het gesprek snel op iets anders te brengen, maar daar trapte je niet in. Je kon in mijn hoofd kijken zoals die reuze-magnatron straks door mijn benen kan kijken. Ik zei dat ik benieuwd was naar de binnenkant van mijn benen. Jij was meer geïnteresseerd in de buitenkant van mijn benen zei je. Ik lachte. Ik luisterde naar de radio en pakte mijn koffertje in . Twee gestreken pyama’s, een tandenborstel, het complete werk van Kafka en de vierde van Mahler op cd. JIj vond dat ik beter Mozart kon meenemen. Ik maakte kleine kotsgeluidjes. Jij vond mij een barbaar. Ik zei dat ik niet van Mozart hield. Jij vond mij nu nog meer een barbaar. Je stond erop dat ik Mozart meenam als ik straks die magnetron in ging. Ik schreeuwde dat ik mijn eigen muziek mocht uitkiezen. Jij was het daar niet mee eens. Opeens hadden we ruzie. Jij dacht dat het kwam omdat ik zenuwachtig was. Ik dacht juist niet. Ik ritste mijn koffertje dicht en vertrok naar de grote MRI-scanner waar ik in word geschoven. Een reusachtige magnetron met een diameter van zestig centimeter. Jij vond het wel meevallen. Maar ja je had dan ook makkelijk praten vanaf de zijlijn. Voor mij is het een enorm leuke uitdaging vooral omdat ik nogal last heb van claustrofobie.

Wellicht tot ziens

 

 

Met mij zijn

Omdat het vandaag dinsdag is, de wekelijkse videoclip-prijsvraag.

1. In welke straat in Amsterdam is deze clip opgenomen?

2. Voor de deur van welke kinderboekenschrijfster is deze clip opgenomen?

3. Van wie is de Volvo die in deze clip figureert?

Onder de goede inzenders verloot ik een wandeling door Park Frankendael (zie: clip)