Slaapzak in Caïro II

Twee dagen geleden reed mijn mummievormige slaapzak door de buitenwijken van Caïro. Op straat renden duizenden mannen en jongens. Ze gooiden stenen en sloegen met ijzeren staven op de auto waarin mijn slaapzak lag. De vriendin die hem geleend had, kwam het me vandaag vertellen. Ze had in een taxibusje door de revolutie gereden, haar armen stevig om de slaapzak geklemd. De mannen op straat hadden volgens haar niets meer te maken met de opstandelingen in het centrum. In de buitenwijken waren niet de politieke opstandelingen, maar de ontsnapte gevangenen, de plunderaars, stenengooiers, mijn vriendin en – de mummievormige slaapzak. Gelukkig is de vriendin een goede verteller. Geen enkel journaalbeeld haalde het bij haar levendige beschrijving van de kinderen, tien jaar uit hooguit, die in het donker over straat gingen, schreeuwend, gillend, moordend. Ze beschreef haar uren durende reis in een busje met rare mannen zigzaggend tussen brandende politieauto’s tot in detail. Slechts een detail bewaarde ze tot het laatst. Dat ze geen geld had om de taxi te betalen en de chauffeur toen maar betaald had in natura. Met een mummievormige slaapzak in de kleuren bruin en oranje.