Dagelijks archief: januari 4, 2012

Hoe wij onszelf bijna te grabbel gooiden

Het jaar 2011 was een beetje een rottig jaar, zei mijn vriendin M. Dat vond ik ook. Mijn jaar verdiende ook niet direct de schoonheidsprijs. M. en ik hieven virtueel een glas champagne, want tijd om elkaar in het echt te zien hebben we niet. Ben je gek, we zijn allebei hartstikke druk met boeken schrijven. ‘Weet je,’ zei M. ‘Stel nou dat 2012 een nog veel erger jaar wordt. Dat 2011 alleen maar de opmaat was naar nog veel meer drama en financiële rampspoed.’ Ik lachte haar virtueel uit. ‘Doe niet zo gek,’ zei ik. ‘Vanaf nu wordt alles beter. Dat is het voordeel als alles misloopt. Slechter kan het niet worden.’ Maar M. – ook freelancer – zag dat anders. Een van haar grote opdrachtgevers had al weken geen werk meer voor haar en voor het komend jaar was haar agenda nog schrikbarend leeg. Zelf had ik ook niet echt iets dat op betaald werk leek. Ik schonk nog twee glazen champagne in, of deed in ieder geval alsof. Een nog slechter jaar dan het vorig jaar, ik kon het me bijna niet voorstellen. M. stelde voor dat we onze lichamen zouden verkopen. Zelf was ze door alle ellende lekker dun geworden, dat vonden mannen leuk. Ik daarentegen was door de ellende lekker dik geworden. Dat vinden mannen ook leuk. Maar om nu direct onze lichamen te verkopen ging mij wat ver. Bovendien had ik net een hele leuke nieuwe man gevonden die ik juist trouw had beloofd. ‘Overmacht,’ zei M. Ik schudde mijn hoofd. Eerst maar eens zien wat het nieuwe jaar te bieden heeft voor we onszelf te grabbel zouden gooien. Maar mocht iemand nog wat leuke en betaalde schrijfopdrachten hebben, mijn vriendin M. en ik hebben alle tijd van de wereld.

Antwerpen

Het is uitverkoop in Antwerpen. Dat weet ik omdat ik er gisteren was met mijn dochter. Of ik het niet erg vond om zevenendertig winkels in negen uur te bezoeken, vroeg mijn meisje. Ik verstond haar eerst niet omdat de muziek wat hard stond. Ik zag haar ook niet goed want in mijn armen hield ik zevenhonderd zomertopjes die nu in de aanbieding waren. Gelukkig begrijp ik mijn meisje ook zonder woorden en dus schudde ik heel hard nee. Ik vond het niet erg. Integendeel, ik ben dol op grote winkels waar uitverkoop is van zomertopjes als het buiten stormt en hagelt. Vooral als het binnen dan lekker warm en druk is. Met veel vrolijke muziek. Mijn meisje leek echt blij. ‘Ik ga nog even wat passen,’ zei ze, terwijl ze met tien skinny’s naar de kleedkamer liep. Ik zei dat ik wel op haar zou wachten. Wat kon ik anders? Nou ja, behalve dan even mijn moeder bellen om haar met terugwerkende kracht te bedanken voor alle keren dat ze met mij kleren ging kopen vroeger.