Wie de Ikeaman was in mijn leven wilden vriendinnen weten. En hoe het kon dat ze niets hadden gemerkt. Ikeaman zelf was helemaal niet blij met zijn nieuwe bijnaam. Hij had een grondige hekel aan Ikea. Altijd al gehad ook. En nu wezen mensen hem op straat na en riepen ‘hé, Ikeaman.’ Dat mijn vriendinnen niet van zijn bestaan wisten is niet gek want hij woont aan de andere kant van het land. Als u hem ziet lopen, moet u even ‘Ikeaman’ roepen. Dan zal hij lachen. En lachend is hij op zijn leukst.
als ikeaman je weer op deze toon laat schrijven,
kan hij voor mij niet meer stuk.
(whats in a name)
dankjegewebkijkman!