Valentine

Als ik een jongen was geweest had ik Ignatius van Antiochië geheten. Ik heb mijn ouders wel eens gevraagd hoe ze op dat idee kwamen, maar dan haalden ze hun schouders op. Ze konden zich het niet meer herinneren. Het waren de jaren zestig, mijn ouders studeerden in Amsterdam, iedereen rookte wiet en sommige mensen noemden hun ongeboren zoon Ignatius van Antiochië. Ik was blij dat ik een meisje was geworden. Maar vandaag flapte mijn moeder er ineens uit dat als ik geen Manon had geheten, ik Valentine had geheten. En dat het dan zo leuk was omdat deze Valentijnsdag dan altijd bijzonder zou zijn geweest. Ik stelde haar gerust en vertelde dat deze dag ook bijzonder was zonder dat ik Valentine heette. ‘En het leuke,’ zei mijn moeder, ‘dat je dan op Valentijnsdag altijd aan je moeder had gedacht en een bos bloemen was komen brengen, elk jaar weer.’ Ze keek hoopvol. Althans, dat denk ik, want we waren twintig kilometer van elkaar verwijderd. ‘Ik stuur je wel een berichtje via Facebook,’ zei ik. Dat vond ze goed gelukkig.