Dagelijks archief: maart 22, 2012

Mijn dochter is een aap

Mijn dochter is een aap. Op vrijdag 23 maart 2012 loopt zij met dertig andere apen een sponsorloop door het Vondelpark in Amsterdam. Wie de apen wil zien rennen moet om 15.oo uur bij de vijver met de stenen gaan staan. De eenendertig apen worden geleverd door het Barlaeus Gymnasium. Hoe harder ze rennen, hoe meer geld ze ophalen voor stichting Aap.

 

Dwaze vaders

Jaren geleden schreef ik samen met mijn moeder een boek over echtscheiding. Zij als psycholoog, ik als journalist en psycholoog – en toen nog lang niet gescheiden. Ik sprak vader die hun kinderen niet mochten zien. Dwaze vaders die in batmanpakjes op kerken klommen om hun rechten als vader op te eisen. Want bijna de helft van de vaders ziet na de scheiding zijn kinderen niet of nauwelijks. Ik was ontdaan, en naief ook misschien dat ik daar nog nooit zo bij had stil gestaan. Maar droevig was het wel. Pas jaren later zou ik mijn huidige vriend ontmoeten, Mark. Die me vertelde dat hij ooit vreselijk verliefd werd op een vrouw in Maastricht. Zo verliefd dat hij wel kinderen met haar wilde. Een maand na hun ontmoeting was ze zwanger. Een maand daarna zette ze hem uit het huis omdat ze liever geen man wilde betrekken bij de opvoeding van haar tweeling. De tweeling een eigen website waarop hun moeder doodleuk vertelde over haar leven als BAM-moeder- bewust alleenstaand moeder. Mijn vriend verloor zichzelf in groot verdriet en er ging geen dag voorbij dat hij niet over zijn tweeling vertelde. En net als die keer dat ik dat boek schreef, was ik ook nu weer verbijsterd. Dat je als vader zo weinig recht hebt. Hij mocht ze niet erkennen, mocht niet bij de bevalling zijn en zelfs nu weten die jongens niet dat hij hun vader is en mag hij ze alleen zien als hij zijn andere kinderen thuislaat. Maar op een dag zijn ze oud een groot genoeg om hun eigen namen te googelen. En de tweeling Flip en Flap komt dan op de website van een bekende kinderboekenschrijfster die hen vertelt dat hun vader Mark is en dat hij elke dag aan hen denkt. Dat hij in zijn klerenkast een T-shirt heeft met daarop hun foto en dat ze als twee druppels water op hem lijken. Dat hij meer tranen heeft vergoten om hen dan welke dwaze vader dan ook. Het is niet helemaal hetzelfde als op een kerktoren klimmen in een batmanpak, maar het verdriet is even groot.

De moeder van Flip en Flap dacht er trouwens heel anders over. Die bleek van het begin af aan al van plan te zijn geweest om haar kinderen alleen op te voeden, want dit schreef ze er over:

“Rond mijn 35e kreeg ik een kinderwens, maar mijn toenmalige partner wilde geen kinderen. Ik heb lang nagedacht (en vooral gevoeld) wat ik nu wilde. Ik stelde mezelf ook de vraag: als ik 65 jaar ben, zou ik het mezelf dan kwalijk nemen als ik nu beslis om geen kinderen te krijgen? Ook heb ik veel gepraat met vrienden. Uiteindelijk heb ik eerst de vraag beantwoord of ik een kind wilde. Omdat het antwoord daarop ja was, heb ik de beslissing genomen om te stoppen met de relatie – omdat hij geen kind wilde. Toen ik alleen was, heb ik mezelf vragen gesteld. Moet ik het wel alleen doen? Kan ik het wel alleen? Ik ben vier dagen de Ardennen ingetrokken om heerlijk alleen te wandelen. Het klinkt misschien te mooi, maar aan de rand van een riviertje was het zó vredig. Ik was daar helemaal alleen, een zonnetje, vogels, kabbelend water en vissen die hapten naar insecten. En toen was daar het antwoord: ja, ik doe het alleen. Zo veel vrouwen over de hele wereld doen het alleen, dus waarom zou mij dat niet lukken? Ik raakte uiteindelijk zwanger van een tweeling. Daar schrok ik wel even van. Ik dacht vooral dat ik het financieel niet zou redden. Ik wist even niet meer of ik de zwangerschap wilde voortzetten. Een vriendin heeft me toen aangeraden om een groot vel te maken met alle voors en tegens. Ik kon tientallen praktische en materialistische tegens bedenken, en één grote voor: ik heb genoeg liefde te geven. Toen wist ik: dit kan ik.”

Uit: Alleen een kind – je kinderwens vervullen zonder partner (2013), Denise Hilhorst