Het was donderdagavond en ik zat in de trein. Nee, dat is niet waar, ik stond in de trein. Mijn armen wijd. Er kwam een conductrice aan. Ze keek heel streng. Met mijn tanden haalde ik mijn treinkaart uit mijn borstzak, mijn armen hield ik wijd. Of ik dat niet wilde doen, vroeg de conductrice. Ze wees op een bordje dat achter mij hing. ‘Het is verboden om zo te staan, met je armen wijd,’ zei ze en ze lachte er niet eens bij. Snel liet ik mijn armen zakken. Ik hield ze plat tegen mijn lichaam. Gek, dat ik dat bordje nooit eerder had zien hangen.
