Vandaag sta ik in het Parool. In de zaterdagbijlage, in de rubriek waar Amsterdammers koffie mogen drinken met een bekende Nederlander. ‘Wat leuk,’ zei mijn vorige man, toen ik hem vertelde over de rubriek, ‘met welke bekende Nederlander wil jij koffie drinken dan?’ Ik vertelde hem dat ik zelf de bekende Nederlander ben. En daar zat ik op een vrijdagmiddag met een echte fan die me kwam interviewen. Ze was dyslectisch, vertelde ze, maar als ze mijn boeken las, had ze daar nauwelijks last van. Apetrots was ik, want voor dit soort meisjes schrijf ik mijn boeken. Slimme, grappige, woordblinde meisjes. En ook voor helemaal niet grappige, oliedomme leeswondertjes trouwens.
