Toen ik nog verliefd was op Rob de Nijs

Mijn lagere school stond naast de studio’s van de Nos – nu mediapark geheten. Dat had verschillende voordelen. Wanneer er overdag kinderen nodig waren om iets grappigs te doen in de studio (zingen, quizjes doen), dan werd er een groepje kinderen uit de school geplukt en een uurtje in de studio aan de overkant gezet. Daarom zong ik kerstliedjes voor de NCRV, vertelde over de boeken die ik las voor de Avro en zat ik een tijd lang een praatprogramma’s over pubers. Maar het enige wat me echt is bijgebleven, is een dinsdagmiddag in 1974 toen mijn hele klas bij een optreden van Rob de Nijs (Toppop?) om hem heen moest dansen en springen. Iedereen danste vrolijk om hem heen, behalve ik. Ik stond naast hem, stokstijf en keek in opperste bewondering naar de zanger van vlees en bloed. Dat hij meer dan twintig jaar ouder was stond wat mij betreft een prachtige liefde niet in de weg. Het heeft me slechts 35 jaar gekost om te durven toegeven dat ik smoorverliefd was op Rob de Nijs.

Ik was het hele voorval vergeten toen ik twee jaar geleden op een boekenfeestje van mijn uitgever, Bert Bakker, was. Ik kende er niemand en stond wat onhandig bij een tafeltje en sprak een leuke blonde vrouw aan die daar ook alleen stond. Ik rookte al haar sigaretten op en we hadden een fijn gesprek. Het gesprek werd alleen voortdurend onderbroken door alle beroemde schrijvers die half knielend en met gebogen hoofd, glimlachend naar haar toe kwamen en haar complimenten gaven. De leuke blonde vrouw nam de complimenten voor kennisgeving aan en knikte vriendelijk als de beroemde schrijvers haar vroegen om vooral de groeten te doen aan haar man.

Ook dit voorval was ik vergeten. Tot ik een paar weken geleden een interview las in de krant. De leuke blonde vrouw bleek schrijfster Désanne van Brederode te zijn, getrouwd met literatuurcriticus Arjan Peters. Maar voor ze verliefd werd op hem, zo bekende ze in het interview, was ze een leven lang smoorverliefd geweest op Rob de Nijs. Ik kon mijn lachen niet houden en besloot om ook uit de kast te komen. Ik zeg er voor de zekerheid direct bij dat mijn verliefdheid al een jaar na mijn magische minuten met Rob omsloeg in een even grote liefde voor iemand van mijn eigen leeftijd: negen.

 

Impa de pimpelmees

Ik heb een nest met zeven pimpelmezen. Je zou verwachten dat het zeven jonge pimpelmezen zijn, maar het zijn hele oude vogels. Ik weet ook niet zeker of het pimpelmezen zijn. Misschien zijn het wel klein uitgevallen slechtvalken met gele onderkantjes. In ieder geval heb ik een nest met zeven pimpelmezen. Toen ik twee dagen geleden een wedstrijd uitschreef op dit blog, waarbij ik mijn veertien goudvissen naar de winnaars zou vernoemen, werden de pimpelmezen jaloers. Zij wilden ook namen hebben. Gelukkig meldden zich al snel drie vrouwen die hun naam aan een van de oude pimpelmezen wilden geven. Impa was de eerste. Impa de Pimpelmees klinkt leuk. Vooral als je het heel snel en achter elkaar uitspreekt: Impadepimpelmees. Nog leuker is als je erbij gaat huppelen, terwijl je de naam vrolijk zingt alsof je een gastrol in Sesamstraat speelt: Impadepimpelmees, impadepimpelmees, ladiedadieda, Impadepimpa…

De tweede pimpelmees kreeg de naam Ingelise. Die naam moet je uitspreken terwijl je je neus dicht knijpt en je kin een beetje nuffig de lucht in steekt. En liefst uitgesproken met een Frans accent. Ingeliiiiiise ze Pimpelmeez.

De derde pimpelmees heet Rachel. Ik vind Rachel een prachtige naam, zowel op z’n engels uitgesproken als met een gutterale Hollandse gaggel. In het oude testament was Rachel de moeder van Benjamin (zo heet mijn vader) en de vrouw van Jacob (zo heet mijn grootvader). Vandaar dat ik Rachel waarschijnlijk een mooie naam vind. Daarom heb ik vandaag besloten om de overige vier pimpelmezen ook maar naar haar te vernoemen. Nu heten mijn pimpelmezen Impa, Ingelise en de vijf Rachels.

Overigens kunt u nog steeds uw stem uitbrengen op mijn debuutroman op www.jongejury.nl. Wie weet is er straks een goudvis naar u vernoemd.

Dertien goudvissen zonder naam en Rutger

Ik had een wedstrijd uitgeschreven. Iedereen die op mijn boek stemde op www.jongejury.nl werd beloond. De beloning bestond eruit dat ik een van mijn veertien goudvissen zou vernoemen naar elke stemmer. Ik maakte me al zorgen over hoe dat zou gaan als er opeens 28 mensen gingen stemmen. Ik zou al mijn goudvissen dubbele namen moeten geven. Een goudvis met een dubbele naam, wie heeft dat nou? Maar ik zou er veertien hebben.

Helaas bleek de wedstrijd geen groot succes. Alleen Rutger reageerde. Rutger is veertien, al gelooft niemand dat, behalve zijn ouders. Omdat hij als enige gestemd heeft, heb ik nu een goudvis die Rutger heet en dertien goudvissen zonder naam. Ik noem ze nu even allemaal Jan, behalve Sarah, want die heet Sarah. Wilt u ook graag dat er een goudvis naar u wordt vernoemd? Breng dan snel uw stem uit op de site van de Jonge Dinges Prijs. En wilt u liever niet dat er een vis naar u wordt genoemd? Ik heb ook nog een nestje met zeven pimpelmezen, waarvan er eentje inmiddels al Impa heet.

Izzy Love en de Jonge Jury 2010

Heel lang geleden werkte ik als redactrice bij een uitgeverij die kinderboeken en strips uitgaf. Ik hield er een kelder vol boeken aan over want van alle boeken die uitkwamen, kreeg ik een exemplaar mee naar huis. En heel vaak stond er voor in die boeken het logo van de Kinderjury of de Jonge Jury. En omdat ik jong en onnozel was en nog niet verder dacht dan de lengte van mijn nagels (heel kort), ging ik ervan uit dat al die boeken ook die prijs hadden gewonnen. Pas toen ik zelf jeugdboeken ging schrijven, ontdekte ik dat alle boeken die in hetzelfde jaar verschijnen dat logo van de juryprijs krijgen. Dat logo zegt dus nog minder dan de barcode. Behalve…. dat als je eenmaal zo’n logo in je boek hebt staan, je meedingt naar de prijs zelf.

Ook mijn debuutroman (Is liefde besmettelijk? Door Izzy Love) komt in aanmerking om die prijs te winnen. Er hoeven maar 9000 lezers van 12 jaar of ouder even dit formulier in te vullen [DIT FORMULIER] en ik heb die prijs ‘in the pocket’. En als dan ook Francine Oomen, Maren Stoffels, J.K Rowling en Carry Slee en hun lezers op mij stemmen, dan kan er niets meer mis gaan. Dan ben ik straks de winnaar van de enige echte Jonge Jury Prijs 2010!

En als ik ‘m niet win, dan wil ik graag dat een van mijn drie andere favorieten wint:

Marjolijn Hof – Moeder nummer nul

Anna Woltz – tien dagen in een gestolen auto

Jenny Valentine – Op zoek naar Violet Park (vooral dit is het mooiste boek dat ik in jaren heb gelezen!)

Ik zeg: stem nu! (en laat me weten als je hebt gestemd, dan zal ik een van mijn 14 goudvissen naar je vernoemen).

www.jongejury.nl

Ik ben niemand

Vandaag belde er een mevrouw van het kantoor Regels zijn Regels. Ze had gehoord dat ik niemand was. Ze had een formulier voor zich liggen in negenhonderdfout. Daarop stond dat ik schrijver was en journalist. Dat is een ongehoorde combinatie. Imker en luizenmoeder, dat kon wel samen. Amateur-pianist en kookboekenschrijfster kon ook, maar journalist en schrijver, dat was zo vreemd… daaruit kon de afdeling Regels zijn Regels alleen maar opmaken dat ik niemand was. En zolang de belastingdienst niet had kunnen vaststellen dat ik wel iemand was, was het nu uit met de pret. Ik vroeg Regels zijn Regels wat ze bedoelde met die opmerking. ‘Uit met de pret, dat moet ik even navragen,’ zei Regels zijn Regels. Ze zou me in de wacht zetten. Ik luisterde naar Phil Collins die pauzemuziek speelde en wachtte. En wachtte. Tot ik dezelfde mevrouw van Regels zijn Regels weer aan de lijn kreeg. Ik vertelde haar dat ik de dag ervoor al een uur met de meneer van Regels zijn Regels aan de lijn had gezeten. ‘Ja hij,’ sprak ze. ‘HIj werkt nog niet zo lang. Hij weet niet zo veel. Wacht, dan zet ik u even in de wacht.’ Ik ben nog steeds niemand.

 

Regels zijn regels

Vandaag werd ik gebeld door een meneer van de afdeling Regels zijn Regels. Hij was erachter gekomen dat ik schrijver ben en journalist. Dat schijnt niet te mogen. Nou ja, het mag wel, maar het maakt de wereld vele malen ingewikkelder. Niet DE wereld natuurlijk, maat mijn wereld. De meneer van Regels zijn Regels wilde graag duidelijkheid scheppen. Zoals ik nu in de boeken stond, was het onduidelijk was ik was. Goeie vraag ook: wie ben ik. Een vraag die a priori niet is te beantwoorden. De meneer van Regels zijn Regels wilde graag weten wat mijn hoofdberoep was. Als ik dat niet had, dan zwaaide er wat. ‘Ik ben schrijver en journalist,’ probeerde ik nog een keer. ‘Dat kan niet,’ sprak Regels zijn Regels. Ik probeerde hem uit te leggen dat dat best kan, twee dingen zijn. ‘Ik ben nog veel meer,’ zei ik, nu om hem te sarren. ‘Ik ben hondenuitlaatster, oppas, luizenmoeder, kookboekenschrijfster, pr-medewerkster, blogger, corrector, ik schilder mijn eigen huis en ik heb twee columns geschreven over honing in een Belgisch imkerblad, en ik speel piano.’ Regels zijn Regels vond mijn opsomming niet leuk. ‘Is boekenschrijver een woord?’ vroeg hij. Ik stak mijn tong uit, maar dat kon hij door de telefoon niet zien. ‘Het is wel een woord, maar wel een lelijk woord.’ zei ik. Regels zijn Regels raakte nu geïrriteerd. Ik zuchtte en prees mezelf gelukkig dat ik Regels zijn Regels niet was. Hoe vaker hij vroeg wie en wat ik was, hoe minder goed ik het wist. Morgen ga ik de belastingdienst om advies vragen. Hopelijk weten zij wie ik ben.

Mindfulness

Mijn moeder volgde een cursus Mindfulness. Ik vond dat grote onzin, want als er iemand mindful was, dan was zij het wel. Niemand die zo kan genieten van het moment, die zich concentreert op wat echt belangrijk is in het leven en die gelukkig is door er gewoon te zijn. Zelf was ze heel blij met haar cursus, hoewel ik na afloop geen enkel verschil merkte in hoe ze eerst was en hoe ze was veranderd. Ik liet geen gelegenheid voorbij gaan om haar uit te lachen. Dat was helemaal niet mindful vond ze.

Een paar maanden later werd ik gevraagd door de redactie van Psychologie Magazine om mee te werken aan het ontwikkelen van een online curus mindfulness: ‘Ontspannen leven in het nu.’ Zelf doe ik niets anders dan ontspannen leven in het nu. Maar dat is misschien ook omdat ik eigenlijk heel slecht tegen stress kan. Ik kan niet anders. Ontspannen begon ik me in te lezen in het onderwerp. Ik las de boeken van de Belgische psychiater Edel Maex, die van mindfulness-grondlegger Jon Kabat Zin en nog een halve mindfulness-bibliotheek. De tijd van ontspannen leven in het nu leek voorbij. Maar nu is de cursus klaar. Een achtweekse online cursus met opdrachten, filmpjes plus het boek van psychiater Edel Maex.

Een cursus om te volgen zo leuk!

Hoe ik al mijn vrienden verloor

Je wilt weten hoe het kan dat ik geen vrienden meer heb. Je herinnert je dat ik er veel had. Zo veel, dat ik soms hun namen vergat. En jij waarschuwde me toen al dat het geen echte vrienden waren. Het waren slechts mensen van wie ik de naam vergat. Sommige van die vrienden kom ik nu tegen op LinkedIn en Facebook en dan doen we een laffe pogingen om leven te blazen in iets wat al lang geleden stierf. Jij zit niet op Facebook en Linkedin. Liever spreek je af in een café en dan praten over het leven en hoe het aan ons voorbij trekt, of wij aan het leven, het is maar vanaf welke kant je het bekijkt. Ik vertelde je over mijn laatste vriendin die in een catfight het leven had gelaten. Je schudde je hoofd in ongeloof. Het was zo makkelijk om met mij bevriend te blijven, zei je. Je gooide gewoon af en toe een glas wijn in me. Ik vroeg je of je zelf nooit vrienden kwijt was geraakt? ‘Natuurlijk niet,’ antwoordde je. ‘Als je ruzie hebt, sla je elkaar gewoon met een stoel op het hoofd en daarna is alles weer goed.’ Nu keek ik jou in ongeloof aan. Ik was opeens heel blij dat ik nog nooit ruzie met je had gehad en nam me op dat moment voor om dat zo te houden. Bij het afscheid zoende ik je vier keer op je ene wang en 378 keer op je andere. Binnenkort bezoek ik mijn laatste vriendin en sla haar hard met een stoel op haar hoofd.

Het meisje dat konijnen omsingelt

Het was vijf uur zondagochtend en ik liep door het park. Ik was naar een feestje geweest van mijn vriend de dichter. Er waren jaren dat ik mijn vriend de dichter elke week zag, meestal in een café. We spraken in die tijd alleen op rijm en dronken absinth omdat echte dichters dat dronken, maar van absinth krijg je hele erge hoofdpijn en ga je verkeerde vrouwen zoenen. Op een van die avonden kwam er een vrouw langs die leuk bij hem kleurde. Haar rode haar stak prachtig af tegen zijn zwarte haar. Niet lang daarna waren ze getrouwd en zag ik hem nooit meer.

Maar afgelopen zondagochtend wandelen we door het park, op de terugweg van het danslokaal. Hij had een vrouw bij zich die op een meisje leek omdat ze een lange paardenstaart had. Het meisje lachte hoog en schel en had misschien wat veel gedronken. De dichter had beloofd om het meisje veilig thuis te brengen, ze was het liefje van zijn beste vriend. ‘Kijk,’ riep het meisje, ‘konijnen.’ Ze sprong over een hekje en rende achter twee konijnen aan. ‘Ik heb ze omsingeld,’ riep ze, blij als een kind met een paardenstaart. De konijnen renden weg, allebei een kant op, het meisje rende er achter aan, steeds verder en verder het park in tot we haar niet meer zagen. ‘Meisje!’ riep de dichter. ‘Kom terug, meisje,’ riep ik. Maar hoe hard we ook riepen, het meisje was weg.

‘Wil je mij naar huis brengen?’ vroeg de dichter. Dat wilde ik wel. Ik had namelijk niets gedronken omdat ik met de auto was. Ik zette hem voor de deur van zijn huis af, belde voorzichtig negen keer aan tot zijn vrouw wakker was en reed naar huis. Het meisje dat de konijnen omsingelde werd twee dagen later terug gevonden in Groningen.

Ikea Heights

Mijn leukste Ikea-herinnering: op een maandagmorgen ging ik naar Ikea in Amsterdam om een kussen te kopen. Het was krankzinnig druk bij Ikea omdat het herfstvakantie was. Alleen op de beddenafdeling was niemand. Niemand behalve Robert, nu de leukste scenarioschrijver van Nederland, toen alleen nog middelbare-schoolvriend. Robert was er met zijn vriend Norbert en ze zochten een matras. Omdat ze het niet eens konden worden over de juiste matras, vroegen ze mijn mening. Even later lag ik met mijn twee mannenkennissen op een Ikea-bed en we keken naar de gezinnen die langs liepen. Woedende vaders, boze moeders, huilende kinderen, ruziënde stelletjes. En wij lagen daar met z’n drieën heel gelukkig te liggen. We hadden nog geen idee dat onze levens zich later op alle vlakken rond kinderen zouden afspelen en waren op dat moment alleen maar blij dat wij ze niet hadden.

Mijn een-na leukste Ikea-herinnering: Soms maak ik foto’s van mezelf en mijn gezin in een Ikea-woonkamer, om verwarring te scheppen in het fotoalbum later. ‘Kun jij je herinneren dat we ene rode bank hadden?’

En aan dit alles dacht ik toen ik een aflevering van Ikea Heights bekeek, een Amerikaanse soap die helemaal is opgenomen bij Ikea in Californië, zonder dat de winkel er van op de hoogte was: www.ikeaheights.com.