Categorie archief: Uncategorized

Zeven uitgevers, twee mannen, vier kinderen en een broer

bussummanon

Zeven jaar geleden begon ik met het schrijven van dit blog. Het leverde me fans op en trouwe lezers en al schrijvend leerde ik nog beter schrijven. Inmiddels zijn er zeven uitgevers, twee mannen, vier kinderen en een broer waar ik bijna dagelijks aan moet denken. Dit jaar verschijnen er zeven boeken waar mijn naam op staat, en dan tel ik de herdrukken nog niet eens mee. Geen wonder dat ik de laatste tijd bijna geen blogje meer heb geschreven. En als ik al tijd had, dan was ik bezig met artikelen schrijven voor Psychologie Magazine, Quest of Margriet, gaf ik les op de schrijversvakschool, bezocht ik scholen of leerde ik de hamsters van mijn zoon door een hoepel springen. En dan mag ik het nog niet eens over dat geheime project hebben waar ik maanden mee zoet was. Er zijn ook vrouwen die niet werken, maar die vrouw ben ik dus niet. Wel heb ik me voorgenomen om wat vaker te bloggen, al vind ik het woord nu alweer wat ouderwets klinken. Later ga ik daar dan weer een boek van maken: toen oma nog blogde.

Mijn uitgeefster en ik

Mijn uitgeefster had een tafel gereserveerd bij een restaurant dat zo gewild is, dat ze een wachtlijst hebben tot eind 2018. Zelf heb ik geen idee waarom het zo populair is, behalve dat het eten er goddelijk lekker is. Maar goed, toen ik er aankwam, was mijn uitgeefster er niet. Toen ik vroeg aan welk tafeltje ik kon gaan zitten, bleek dat haar naam niet eens op de reserveringslijst stond. ‘We hebben wel een reservering voor Mai Spijkers,’ sprak de serveerster. ‘Dat is ook een uitgever,’ zei ze er achteraan. Omdat ik toch ergens wilde zitten, nam ik zijn reservering over. Pas later hoorde ik dat hij tot eind 2018 elke avond een tafel heeft gereserveerd voor je weet maar nooit. Misschien doet hij dat wel in elk restaurant van Amsterdam. Het enige wat je hoeft te doen om in de meest gewilde restaurants van de stad te eten is een hoed opzetten, een beetje door je knieën zakken, bretels om en zeggen dat je een tafel hebt gereserveerd. In dit geval was dat niet nodig. Ik zat. ‘Waarom schrijf je nooit meer een blogje over mij?’ vroeg mijn uitgeefster toen we later die avond toch nog samen aan tafel zaten. ‘Omdat jij graag wil dat ik twee kinderboeken per jaar schrijf,’ antwoordde ik. Ze keek een beetje beteuterd. Vroeger schreef ik namelijk altijd over haar. Daarom bij deze een blogje voor mijn uitgevers, voor Thille, voor Mai (en ook voor die andere zeven).

Meneer Daelmans bestaat wél

romeVandaag zes jaar geleden belde ik hem op. Ik had geen idee wie hij was. Sterker nog, ik dacht dat hij niet bestond, de man die ik telefonisch moest interviewen en met wie ik inmiddels zo gelukkig ben.

Dit schreef ik aan mijn opdrachtgeefster en bij deze wil ik haar bedanken dat ze me aanspoorde om hem toch maar te interviewen, de man die toen zo onbereikbaar was (2 betekenissen).

On donderdag, 3 april 2008 16:32, Manon Sikkel <manonsikkel@media-visie.nl> wrote:

Irma, Ik ben bezig met de Vrom-vakanties, maar nummer 1 bestaatniet… althans ze hebben bij Vrom nog nooit gehoord van Mark Daelmans… heb je een ander telefoonnummer of zal ik maar gelijk een reserve bellen? Groetjes, Manon

 

Van: Manon Sikkel [mailto:manonsikkel@media-visie.nl]

Verzonden: donderdag 10 april 2008 11:49
Aan: Mark Daelmans
Onderwerp: interview Tellus
 Beste heer Daelmans,
Voor het blad Tellus schrijf ik een reeks korte verhaaltjes over vakantiebestemmingen van medewerkers van Vrom. Ik begrijp dat u deze zomer op zangvakantie naar Frankrijk gaat en zou u heel graag kort telefonisch willen interviewen over uw aanstaande vakantie. Het liefst vandaag, en anders morgen.
Ik heb u vandaag twee keer gebeld, maar liep u steeds mis helaas.
Hele vriendelijke grote,
Manon Sikkel

Manon Sikkel
Nieuwe Herengracht 47
1011 RN Amsterdam

Schrijver zijn…

hoi

 

Hoe doe je dat, kinderboekenschrijver worden? In het Hoe overleef ik magazine van deze maand leg ik dat uit. Ik zou ook als tip kunnen geven: doe het niet. Leer gewoon een vak, word tandarts, vul de hele dag gaten en boor stevig in zenuwuiteinden. Spuug af en toe in een bakje, flos en polijst en stuur daarna een rekening. Maar schrijven is ook leuk.

Zielige huizen

 

grotestraat60elsloo140knov13.docIk bracht een bezoek aan een asiel waar alle honden een bordje op hun kooi hadden waarop iets over hen stond geschreven. Er stonden teksten als: ‘ik bijt’, ‘ik kan slecht met kinderen omgaan’ of ‘ik kan onbetrouwbaar zijn.’ Het is inmiddels meer dan tien jaar geleden dat ik daar was, maar af en toe denk ik aan die honden en hoe ze me stuk voor stuk hoopvol aankeken. Hoe verbaasd die honden moeten zijn geweest. Zo veel bezoekers tijdens een open dag en niemand die hen wilde hebben.

Medelijden is sowieso een emotie waar ik slecht mee kan omgaan. Of juist heel goed, het is maar hoe je het bekijkt. Laat mij een foto van een half stervend kindje in een ver land zien en ik maak direct geld over. Ik kan geen weerstand bieden aan zielige kinderen, droeve bejaarden of dieren in nood. Maar erger nog is dat ik tegenwoordig ook medelijden kan hebben met huizen.

Zoekend op Funda kwam ik bij bovenstaande foto. Ik kan daar uren naar kijken. Naar dat flesje afwasmiddel zonder afwas, naar die beer zonder kind, naar die gekruisigde Jezus aan de muur met die reusachtige vochtplek boven zijn hoofd, naar die gele tegels en die cv-ketel uit 1951. Zou dit huis weten dat hij er zo droef bij stond? En zou hij dan denken dat er iemand is die daar een paar ton voor gaat betalen? Ik moet mezelf inhouden om het huisje niet te kopen en te zeggen: ‘kom maar hier, huisje, ik knap je wel op.’ Ik houd mezelf in en vraag me af of het normaal is om medelijden te hebben met een huisje.

 

Love4Ever

Aanstaande zondag, 3 november om kwart over zes, begint bij de Avro/Zapp de Love4Ever Show. Met daarin scènes uit mijn IzzyLove-boeken. De filmpjes zijn razend leuk geworden, de show zelf ook trouwens. Ik zou bijna zeggen: het boek is beter. Maar in dit geval zijn de filmpjes (bijna) net zo leuk als de boeken.

paperback

De wereldkampioen stratego, Oek de Jong en ik

Vandaag ontving ik opnieuw een brief van de koning. Sinds onze lunchafspraak blijft hij maar schrijven. Deze keer had hij een lijstje gemaakt van de mensen die hij had uitgenodigd voor de lunch. De wereld kampioen stratego, twee pluimveehouders, Oek de Jong en ik. De man van Katja Schuurman, de kampioen verspringen zonder benen en een Russische choreograaf schuiven ook aan, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Die wereldkampioen stratego, daar heb ik mijn zinnen op gezet. Daar wil ik alles van weten. Of hij het een leuk spel vindt bijvoorbeeld. Of hij niet liever wereldkampioen mikado was geworden. En of je rijk kunt worden met stratego spelen. Er staan overigens nog veel meer leuke mensen op de lijst. Een regisseur, een correspondent, een motorcrosser, een harpist, een oncoloog en een tri-atleet. Hoe langer ik naar de lijst met genodigden kijk – we zijn met z’n twintigen – hoe vrolijker ik word. Een harpiste, een hoogleraar archeologie, een mezzosopraan, Oek de Jong en ik. Ik denk dat de koning en de koningin heel erg dronken waren toen ze de gastenlijst voor hun dinsdagmiddaglunch samenstelden. ‘Zullen we wereldkampioen stratego uitnodigen?’ vroeg de koning. De koningin stootte hem aan. ‘Doe niet zo dom, gekkie, dat bestaat toch niet?’ Waarop de koning riep: ‘O nee? O nee? Je zult het zien.’ Waarop de koningin hikte dat ze dan twee pluimveehouders en een mezzosopraan zou uitnodigen, gewoon voor de grap. ‘Dan nodig ik Katja Schuuman uit,’ sprak de koning. Maar dat wilde de koningin niet hebben en terwijl ze het laatste slokje van haar wijn nam, zei ze: ‘Daar komt niets van in, dommie. We nodigen haar man uit.’ En pas toen de prinsesjes naar beneden kwamen om te vragen of ze iets stiller wilden zijn, beloofde de koningin dat ze ook de lievelingsschrijfster van de prinsesjes zou uitnodigen voor de uitblinkerslunch.

Een broodje kebab eten met de koning

Een maand geleden ontving ik een mail van iemand die dacht dat ze de secretaresse van de koning was. Dat dacht ze omdat ze dat ook is. Alleen dacht ik op dat moment nog dat ze een grapje maakte. Ze vroeg of ik zin had om een broodje kebab te eten met de koning en de koningin. Ik mailde direct terug dat ik vegetariër ben, maar dat ik de koning de kebab wel van mijn brood zou laten eten. Een dag later ontving ik een heuse uitnodiging uit Den Haag met allemaal stempels op de envelop waaruit ik kon opmaken dat het geen grap was. De koning en de koningin willen met mij lunchen. Met mij, republikein van geboorte. Ik ben zo anti het koningshuis dat ik in mijn schuurtje nog een guillotine heb staan voor je weet maar nooit. Ik vind het te mal voor woorden dat ons land een hele familie aan het hoofd heeft staan, slechts bepaald door de bloedlijn wie het sceptertje mag zwaaien. Maar sinds ik een uitnodiging heb om op Paleis Noordeinde een broodje kebab te komen eten, ben ik een enorme monarchist, echt waar. Ik hang elke dag de vlag uit, zing het Wilhelmus en ken alle namen van alle minderjarige prinsesjes uit mijn hoofd. Ik weet zeker dat ik mijn lunch aan een van die drie prinsesjes te danken hebt. De oudste is namelijk precies in de goede leeftijd om mijn boeken te lezen. Ze moet haar moeder smekend hebben aangekeken en gezegd: ‘mama, wil jij de schrijfster van dit boek uitnodigen om te komen eten?’ Haar moeder heeft het eerst drie keer geweigerd en daarna zuchtend ingestemd. ‘Maar we doen het niet heel uitgebreid, hoor,’ heeft ze gezegd. ‘Gewoon een broodje kebab en een glaasje karnemelk.’ Zelf moet ik nu nog een leuk jurkje gaan kopen om te dragen tijdens de lunch. Je kunt namelijk niet zomaar in een oud rood gordijn komen aanzetten waar je nog snel een geleend hermelijnen bontje aan hebt genaaid.

IzzyLove op televisie

Vanaf zondag 3 november is IzzyLove elke zondag te zien in de Love4Ever Show. De grote liefdesshow voor jongeren is gebaseerd op de boeken van IzzyLove. Scenes uit de boeken zijn verfilmd en zijn te zien tijdens de show. Snel kijken dus, want het is heeeeeeeeeeel erg leuk.

Potdomme, toen won ik zomaar twee prijzen

prijzen

Potdomme, toen won ik zomaar twee prijzen. De prijs van de Nederlandse Kinderjury (publieksprijs) en de Pluim van de Senaat van de Nederlandse Kinderjury (juryprijs). Ik ben zo blij, dat ik gewoon schaamteloos het rapport van de jury overneem. En dan ga ik nu even die tweehonderd bossen bloemen verzorgen die vandaag werden bezorgd!

BEKROOND DOOR DE NEDERLANDSE KINDERJURY 2013 & PLUIM VAN DE SENAAT

Vo o r w i e d o e j i j e e n m o o r d ? d o o r I z z y L o v e

Auteur: Manon Sikkel U itgever: M oon

Isa gaat in de zomervakantie een weekje logeren bij haar grote liefde Jules. Maar in plaats van lekker te chillen of te zwemmen, is Jules, nadat er een zwerfster is vermoord en een zwerver vermist wordt, in de ban van de overbuurman. Isa wil er eerst niks mee te maken hebben. Totdat ze de nieuwe vriend van Jules’ moeder ontmoet.

Een super spannend boek waar je goed over na moet denken. Het loopt heel anders af dan je in het begin denkt. Je leest eerst allerlei bewijzen waarom iemand de dader zou zijn, maar de schrijfster zet je heel slim op het verkeerde been. Dit maakt het boek erg verrassend vindt de Senaat.

In het boek zitten veel grappige gebeurtenissen zoals het moment waarop Isa in het donker opgesloten zit op de wc. Ook het verzinsel van de geplette hamstersoep vind de Senaat erg geestig. De moord in het boek maakt het niet griezelig, wel spannend: je wil steeds blijven doorlezen.

Na het lezen van de mythe over Elektra achterin het boek snapte de Senaat de keuze voor de naam Elektra. Bijzonder om op deze manier iets extra’s aan het boek toe te voegen!

Het viel de Senaat op dat van de vijf nominaties dit het enige boek met alleen tekst is. Een verhaal met veel regels en geen plaatjes of testjes. Dit wordt door de Senaat toegejuicht. Heel knap is het daarnaast hoe de schrijfster romantiek en moord heeft gecombineerd. Je leest over de verliefdheid van Isa maar ook hoe ze als detective een moord oplost samen met haar vriendje.

Over de vraag of het waargebeurd zou kunnen zijn, verschilt de Senaat van mening. Eigenlijk doet het er niet toe, het is gewoon een geweldig boek!

Voor wie doe jij een moord? door IzzyLove kreeg de meeste stemmen van de Nederlandse Kinderjury 2013 in de categorie 10 t/m 12 jaar. De Senaat sluit zich bij dit oordeel aan en bekroont namens de kinderen in Nederland Voor wie doe jij een moord? door IzzyLove van Manon Sikkel met de Prijs van de Nederlandse Kinderjury 2013.

Daarnaast vonden ook de meeste Senaatsleden dat dit boek het allerbeste boek van de vijf nominaties is. Daarom wordt Voor wie doe jij een moord? door IzzyLove ook bekroont met de Pluim van de Senaat.

Het is voor het eerst dat zowel de Prijs van de Nederlandse Kinderjury als de Pluim van de Senaat naar hetzelfde boek gaat.