Vrouw met cowboyhoed

Mijn uitgeefster vroeg of ik zin had om naar de premiere van ‘Spijt’ te gaan, een jeugdfilm in Tuschinski. Premières zijn altijd fijn want er is gratis drank en de zaal zit vol met mensen die je vlak daarvoor nog in de film hebt gezien. Ik zei dus ja. Tenue de Ville stond er op de uitnodiging. Dat betekent dat ik niet in mijn spijkerbroek kan gaan en dus wandelde ik vandaag door veel te drukke en veel te warme winkels op zoek naar een jurkje. Ik kreeg het steeds warmer en in de pashokjes werd de muziek steeds harder gezet, alleen om mij te sarren. Toen ik uiteindelijk na drie uur zoeken met een berg kleren voor de rij van de pashokjes van de Bijenkorf stond, vroeg een verkoopster die alleen maar Engels sprak of ik dacht dat de maat goed was. ‘Wat denk je?’ wilde ik vragen. ‘Ik sta hier in de rij bij de pashokjes om te ontdekken of de maat goed is. En bovendien heb ik al die jurkjes al in de grootste confectiemaat die hier hangt, dus als de maat niet goed is, dan ga ik naar de King Louie Outlet en koop ik daar een retro stretch jurk die altijd past, oke?’ Maar dat zei ik niet omdat ik niet zo snel op de Engelse woorden kon komen. Wel zag ik nog net mijn eigenreflectie in een glazen wand. Boze, oververhitte vrouw die het veel te druk heeft en die op maandagmiddag jurkjes gaat passen om te dragen in een donkere bioscoopzaal. Ik leek wel gek. De Engelse verkoopster bood direct aan om mijn jurken terug te hangen – daar zijn Engelse verkoopsters dan weer steengoed in moet ik zeggen. Vijf minuten later stond ik buiten op de dam. Ik zette mijn cowboyhoed op en fietste zingend naar huis. Behalve dat ik geen cowboyhoed heb.

Jongens in de boom

‘We hebben een verhalenwedstrijd,’ zei de hoofdredacteur. Ik knikte, al heeft dat weinig zin als je met iemand aan de telefoon zit. Met het knikje wilde ik aangeven dat ik niet meer meedoe met schrijfwedstrijden. Ik heb zes keer meegedaan en vijf keer de eerste prijs gewonnen. Daarna schreef ik nog wat boeken en inmiddels ben ik kinderboekenschrijfster. Het heeft twintig jaar en bijna vijfendertig boeken geduurd voor ik mezelf schrijfster durfde te noemen. Als mensen vroegen wat ik deed, zei ik snel dat ik journalist was en ook wel schreef. ‘Wat schrijf je dan?’ vroegen de mensen. ‘Boeken,’ mompelde ik dan. ‘Romans?’ vroegen de mensen dan. Dan schudde ik mijn hoofd en verontschuldigde mezelf voor het feit dat ik non-fictie schreef. Alsof dat geen boeken zijn. Gelukkig heb ik twee debuutprijzen en een hele grote prijs gewonnen voor mijn kinderboeken en kan ik er – als ik leef als een monnik – ook van rondkomen. Nog voor mensen vragen wat ik voor de kost doe, roep ik dat ik schrijfster ben, al is dat meestal op het zomerfeest van mijn uitgever en iedereen dat roept tussen het drinken door.

De hoofdredacteur wist al lang dat ik schrijfster ben en hij belde me niet om te vragen om mee te doen aan de verhalenwedstrijd, maar om te vragen of ik de ingezonden verhalen wilde lezen en redigeren. Dat deed ik graag, vooral omdat hij me er voor betaalde. Trots vertelde hij dat er ook een paar bekende schrijvers waren die een verhaal zouden plaatsen met als thema zomer. Hij noemde namen. Ik kende ze allemaal. Robert Vuijsje zie ik altijd op het boekenbal, Anna Drijver altijd op het diner voorafgaande aan het bal en de derde schrijver zie ik alleen maar op tv. Vlak voor het telefoongesprek ten einde was, vroeg de hoofdredacteur of ik ook een verhaal wilde schrijven, dat leek hem leuk. Ik glom van trots, maar dat kon hij ook al niet zien. ‘En dan plaatsen we het anoniem.’ Ik trok mijn wenkbrauwen zo hoog op als ik kon en dat is echt heel erg hoog. Waarom hij mijn verhaal anoniem wilde plaatsen was me een raadsel, maar het zal wel iets te maken hebben met het feit dat ik vooral voor kinderen schrijf. Op het laatste moment belde hij om te zeggen dat het zo’n leuk verhaal was geworden. Ik vond het jammer dat er anoniem boven kwam te staan en was te bescheiden om dat te eisen. Gelukkig is de hoofdredacteur ook de lulligste niet en prijkt mijn naam vandaag in tijdschrift de Liefde op pagina 73. Ineens is mijn verhaal niet anoniem meer. Als ik dat vantevoren had geweten had ik mijn ouders natuurlijk nooit voor pooier uitgemaakt in het verhaal.

Hoera, het regent!

Het regent onophoudelijk, maar dat is juist goed vind ik. Zo lang het regent kan ik fijn binnen schrijven en hoef ik niet naar het strand om bruin te worden. Ik hoef ook niet ‘s avonds op terrasjes te zitten om koude witte wijn te drinken en ik hoef al helemaal niet te picknicken. Avonden op mijn balkon, fietstochtjes langs de Amstel met mijn man, varen met vrienden, door die regen houd ik zeeën van tijd over. Ik raak zelfs zo enthousiast over het heerlijke schrijfweer (en ik ben met twee boeken bezig), dat ik zelfs het weerbericht begin te lezen. Het goede nieuws is dat er de hele komende week maar liefst negentig procent kans op regen is! Die twee boeken zijn af voor ik het weet. Met een beetje geluk regent het ook in juli en augustus.

Stop de regen

Heb je genoeg van de regen???

Ik kan de regen stoppen. Hoe?
Zo:
Vandaag is de laatste dag om te stemmen op izzylove op http://www.kinderjury.nl Als je vandaag je stem nog uitbrengt beloof ik dat het de hele volgende week NIET zal regenen. Maar dan moeten wel al mijn vrienden en bloglezers stemmen (anders werkt mijn regendansje niet).

1. ga naar http://www.kinderjury.nl
2. typ izzylove in het witte vakje rechtsboven
3. klik links op ‘zet in mijn top drie’
4. vul je naam, email en leeftijd (max 12) in.
5. klik op stem.

De wethouder en ik

 

 

 

LA LA LA LA

Kinderboekenschrijversflashmob

In 2009 won ik de debuutprijs van de Jonge Jury voor mijn boek Is liefde besmettelijk door IzzyLove. De dag erna werd ik uitgenodigd door Hanneke Koene, eigenaresse van de Boekenwurm in Maastricht en Wim Krings, boekhandelaar in Sittard. Omdat ik die prijs had gewonnen voelde ik mij een echte kinderboekenschrijver, maar in werkelijkheid had natuurlijk nog geen hond van mij gehoord. Voor Hanneke en Wim maakte dat niet uit. Die namen me mee uit eten en bestelden een taart met kaarsjes voor me om mijn debuutprijs te vieren. Dat is nu vier jaar geleden. Inmiddels heb ik de Hotze de Roosprijs gewonnen, een Tip van de Kinderjury en vorig jaar de prijs van de Nederlandse Kinderjury. Mijn boeken liggen in stapels bij de Bruna en Ako en in het najaar worden ze verfilmd door de Avro. Dat had ik nooit kunnen bedenken toen ik vier jaar geleden naar Maastricht ging. Ik had ook niet kunnen bedenken dat het uiteindelijk zou leiden tot de grootste kinderboekenschrijversflashmob ter wereld.

Maandag 22 april organiseer ik de grootste kinderboekenschrijversflashmob ter wereld om de winkel van Hanneke te redden. Kinderboekenmakers uit heel Nederland en België gaan naar de Boekenwurm in Maastricht om aandacht te vragen voor de gespecialiseerde kinderboekenwinkel. Geheel ten onrechte denken mensen dat boeken op internet goedkoper zijn. Maar door de vaste boekenprijs zijn ze overal precies even duur. Behalve op internet, want daar moet je ook nog verzendkosten betalen. Mensen als Hanneke Koene zorgen ervoor dat niet alleen de bekende kinderboekenschrijvers en -illustratoren onder de aandacht worden gebracht, maar ook de wat minder bekende. Ze zorgen ervoor dat elk kind een boek kan lezen dat bij zijn smaak en leeftijd past. Ze zorgen ervoor dat kinderen blijven lezen.

Vandaag liet het Jeugdjournaal weten dat ze er aandacht aan wilden besteden. Althans, als er nog meer kinderboekwinkels waren die in problemen waren. Kinderboekhandelaren zouden wel gek zijn om op nationale televisie te melden dat ze hun hoofd nauwelijks boven water kunnen houden. Wat Hanneke heeft gedaan, de noodklok luiden, is heel dapper geweest. Het heeft er toe geleid dat meer dan veertig kinderboekenmakers maandag naar Maastricht gaan om te proberen haar winkel te redden. Dat de andere kinderboekwinkels het ook moeilijk hebben, daar hoef je niet al te slim voor te zijn om dat te begrijpen. Maar pas als de laatste kinderboekwinkel zijn deuren sluit is het nieuws natuurlijk. Ik hoop dat het nooit zo ver komt.

‘Ik ga een van je boeken kopen,’ zei een vrouw die ik laatst ontmoette. ‘Dat lijkt me echt iets voor mijn dochter. Ik ga hem gelijk bij Bol bestellen.’ Ik wees haar op mijn actie en op het feit dat kinderboekwinkels alleen maar kunnen bestaan als mensen er boeken kopen. ‘Wat grappig,’ zei de vrouw, ‘daar denk ik nou nooit over na.’ Ik hoop dat we met deze actie andere mensen er wel over kunnen laten nadenken.

Op maandag 22 april zullen meer dan veertig kinderboekenmakers uit Nederland en België naar Maastricht gaan om daar actie te voeren voor het behoud van de kinderboekwinkels. Het zal de grootste kinderboekenschrijversflashmob ter wereld zijn. Adres: Mariastraat Maastricht, tijd: 14.30 uur. De flashmob zal geopend worden door Jacques Vriens. Daarna zullen de kinderboekenschrijvers een voor een en uiteindelijk allemaal tegelijk voorlezen uit eigen werk. De illustratoren zullen ondertussen ongestoord tekenen. De Flashmob wordt afgesloten met iets wat meer mensen zouden moeten doen: een kinderboek kopen.

Red een boekwinkel

In de film you’ve got mail probeert de eigenaresse van een kinderboekwinkel het hoofd boven water te houden terwijl een lul in de vorm van Tom Hanks haar uit de markt concurreert door honderd meter verderop een reusachtige boekhandel te openen. Het loopt slecht af met de winkel, maar als troost mag de vrouw van de boekhandel kussen met Tom Hanks. In Maastricht is een kinderboekwinkel die wel wat weg heeft van de winkel uit de film – de Boekenwurm. Een week geleden las ik dat het niet zo goed ging met de Boekenwurm. Gelukkig zijn makers van kinderboeken hele leuke mensen en dus gaan er op 22 april meer dan 33 schrijvers en illustratoren uit Nederland en België naar Maastricht om actie te voeren voor de kinderboekwinkel. Het enthousiasme waarmee de schrijvers en illustratoren de afgelopen week op de actie hebben gereageerd heeft me meer dan ontroerd. Ook Boekblad, Tv Maastricht, het Limburgs Dagblad en bloggende schrijvers hebben me verrast omdat ze aandacht wilden besteden aan de actie. Maar een bevriende journalist van een krant van naam mailde me vandaag om te zeggen dat hij niet dacht dat de krant er iets mee zou doen. En toen vroeg ik me het volgende af: stel dat er een actie komt om een boekwinkel in Amsterdam te redden en daar zijn Tommy Wieringa, Kader Abdolah. Saskia Noort, Gerbrand Bakker en Kees van Kooten bij en daarna voegen zich daar nog Connie Palmen, Herman Koch, Hanna Bervoets, Marjan Berk, Jan van Mersbergen, Aaf Brandt Corstius, Sylvia Witteman, Remco Campert, Nico Dijkshoorn en Anna Enquist bij. En stel dat ook Adriaan van Dis, Maxim Februari, Esther Gerritsen en Anna Drijver zich zouden melden? Aangevuld met Karin en Ronald Giphart, Arnon Grunberg, Jules Deelder, Bas Heijne, Désanne van Brederode, Maarten ‘t Hart, Oek de Jong, Arthur Japin, Vonne van der Meer, Susan Smit en Jan Terlouw, Esther Verhoef en Harry Mulisch… en al die schrijvers zouden met spandoeken voor de Linnaeus-boekhandel in Amsterdam Oost staan… zou het dan ook geen nieuws zijn? Waarschijnlijk wel omdat het de eerste keer zou zijn dat Harry Mulisch postuum bij een actie zou zijn. Maar ook omdat journalisten de namen van de schrijvers zouden kennen. Maar ik kan nu alvast vertellen dat Jacques Vriens, Floortje Zwigtman, Marjolein Hof, Kees de Boer, Anna van Praag, Janneke Schotveld en Anke Kranendonk ook niet de minste zijn. In tegendeel, het is vrij uitzonderlijk dat 33 drukbezette schrijvers en illustratoren helemaal naar Maastricht afreizen om aandacht te vragen voor zo’n lief klein boekwinkeltje. Als ik een krant was zou ik dat groot in mijn boekenbijlage zetten of op de voorpagina. Maar ik ben geen krant, ik ben maar een eenvoudige kinderboekenschrijfster met een blogje. Daarom zo: Op 22 april vindt er in de Mariastraat in Maastricht de grootste kinderboekenschrijversfalshmob ter wereld plaats. Nooit eerder hebben zo veel schrijvers en illustratoren zich ingezet voor het voortbestaan van de kinderboekwinkels. Doel van de actie is om aandacht te vragen voor de gespecialiseerde boekhandel. Om 14.30 zal de flashmob feestelijk worden geopend door Jacques Vriens. Daarna zullen de 33 schrijvers en illustratoren voorlezen uit eigen werk en signeren. Sommige van hen zullen voordoen hoe je een boek koopt. Wie dat wil nadoen kan binnenkort naar een boekwinkel in zijn eigen woon- of verblijfplaats gaan en hetzelfde doen. Boekwinkels houd je namelijk in stand door er af en toe een boek te kopen. Doe het snel en koop een boek. Of kom 22 april naar Maastricht en koop een boek in de Boekenwurm.

Illustratie: Kees de Boer

Met je hoofd in een urinoir

‘wat is dat?’ vroeg het Engelse meisje, en ze stak haar hoofd in een urinoir. Haar vriendinnen kwamen erbij staan. Ze bekeken de zilverkleurige zuil van alle kanten. ‘Ik denk dat het is om water uit te drinken,’ zei een van hen, en ook zij stak haar hoofd in het urinoir. Ze drukte op het knopje en keek verbaasd dat er geen water uit kwam. Ze wreef met haar vingertoppen over het rooster aan de onderkant alsof ze verwachtte dat daar water uit zou komen. Zoiets hadden ze nog nooit gezien, een waterfontein zonder water. ‘Dat is om in te pissen,’ zei ik. Ze verstonden het toch niet. Bovendien zei ik dat niet, omdat ik veel te netjes ben opgevoed. Ik gebruikte het Engelse ‘urinate’, maar nog voor ik het woord had kunnen uitspreken, sprongen ze achteruit. Alsof er op elk moment een straaltje plas uit het urinoir zou kunnen komen. Ze keken naar hun handen, veegden hun monden af en realiseerden zich toen dat ze nu overal mannenplas hadden. Best vies.

Boekenbal 2013