Het was zondagavond en ik was in café Schiller met mijn vrienden. We waren met z’n tienen en we rookten sigaren. We dronken rode port en lachten veel en hard, met ons hoofd achterover in onze of elkaars nek. Pas na middernacht gingen we naar huis, nog steeds lachend, alleen mijn man niet. Die was zijn jas met sleutels en creditcards en huisadres kwijtgeraakt. Waarschijnlijk gestolen. Lachend alsof dat helemaal niet erg was, stapten we in onze Volvo en reden toeterend weg. Onze vrienden zwaaiden ons na vanaf het terras, met hun jassen aan met in de zakken sleutels en creditcards en huisadressen. Maar niet de onze.

Vanochtend bleef ik thuis om op de slotenmaker te wachten. Ik belde het sleutelparadijs en bestelde een slot en drieënveertig sleutels. ‘Weet u het zeker?’ vroeg de man van het sleutelparadijs. Ik legde hem uit dat ik niet alleen mijn moeder, mijn oude buurjongen, mijn lievelingscollega, mijn schoonouders, de schoonmaakster en mijn beste vriend een sleutel van mijn  huis had gegeven, maar ook iedereen in de straat die ik van naam kende. Het was een wonder dat er nog wel eens werd aangebeld, want wie mij ook maar zijdelings kende, kwam met zijn eigen sleutel binnen wandelen. ‘Ik stuur Kaspar,’ zei de man van het sleutelparadijs. ‘Kaspar heeft een baard en hij is over een uurtje bij u.’ Ik dronk koffie en verwonderde me over het detail van de baard. Had niet iedereen een baard tegenwoordig? Je hoefde MTV maar aan te zetten of ze kwamen al langs zingen, de baardmannen van nu. Toen er werd aangebeld, sprak ik door de brievenbus: ‘Mij was een man met baard beloofd.’ En daar stond hij, man met baard. Geen gewone baard, maar een Karl Marx-baard. En niet grijs of zwart, maar hel oranje.

‘Weet je wat zo fijn is van jou,’ had mijn vriend Antoine de avond ervoor nog gezegd, ‘dat jij niks raar vindt.’ Ik vond het een grappig compliment. Ik had er nog nooit over nagedacht, maar eerlijk gezegd vind ik ook weinig raar. Behalve dan Kaspar met zijn knaloranje baard. Waarom was hij slotenmaker geworden? Waarom geen nieuwslezer of figuurzager? Maar net toen ik het hem wilde vragen, belde mijn oudste vriend. Die was vanochtend nog even langs het café gefietst omdat hij daar zijn schoenen was vergeten en hij vertelde dat de jas was teruggevonden. Met creditcards en met sleutels.

Ik betaalde Kaspar 185 euro voor een nieuw slot en 42 reservesleutels. Het was allemaal voor niets. Behalve dat ik zeker wist dat er in een van mijn volgende boeken een man zou opduiken met een heloranje baard. En hij zou Kaspar heten.

‘Willen jullie wat eten?’ vroeg het leuke dikke barmeisje, terwijl ze een stoel opzij schoof. We keken elkaar aan. eten, dat vergaten we meestal als we elkaar zagen. Het leek me eigenlijk wel een goed idee en het leuke dikke barmeisje kon een vegetarische vissoep met blokjes ham aanraden. Voor mijn tafelheer een bord vegetarische pasta met parmaham. Het was reuzelekker. Vier vrienden die ik de afgelopen 25 jaar per ongeluk uit het oog was verloren schoven ook aan. ‘wat ben je dik geworden,’ sprak een van hen. ‘Je lijkt het barmeisje wel.’ Ik glimlachte en nam nog een hap van mijn gloeiend hete soepje. De lepel schoot bijna in mijn keel omdat ik op precies dat moment hard op mijn rug werd geslagen door mijn oudste vriend en een man uit New York. ‘Willen jullie ook wat eten?’ vroeg het leuke dikke barmeisje. Mijn vriend en de man uit New York schoven aan en bestelden pasta met parmaham omdat iedereen aan tafel dat at en zij dachten dat dat hoorde. Ik stelde mijn tafelheer voor aan mijn vrienden die hem met sliertjes pasta uit hun mond hangend toeknikten. Pas om twee uur vannacht fietste ik naar huis, samen met een van de drie leukste vrouwen uit mijn dorp. Bij de tramhalte zag ze een zwarte man staan die ze mee naar huis wilde nemen. Ik probeerde haar tegen te houden, maar de man was al op haar bagagedrager gesprongen. Onderweg stopten we nog voor een glaasje absinth in café Ruk en Pluk. De man van de tramhalte probeerde mijn vriendin te zoenen en gaf haar toen een briefje van duizend euro. Snel frommelde ze het in haar zak en zonder afscheid te nemen fietsten we samen naar huis. Of het leuk was geweest, mijn jaarlijkse avond uit, vroeg mijn man toen ik thuiskwam. Ik haalde mijn schouders op en liet een nonchalant pff horen. ‘Gewoon,’ zei ik.

Wat ik voor mijn verjaardag wilde hebben, vroeg mijn tante. Zij is, behalve mijn moeder, de enige die altijd weet op welke dag en op welk uur ik jarig ben. Ik vroeg een boek, maar niet zomaar een boek. Mijn tante is prinses planten tekenen. Prins Charles had haar en nog wat botanisch kunstenaars daarom gevraagd om de planten in zijn buitenverblijf Highgrove vast te leggen, voor… ja voor wie eigenlijk? Voor de 175 mensen die binnenkort het boek gaan kopen dat er van deze tekeningen is gemaakt. Het boek is vorige maand verschenen en kost 22.000 pond. Mijn tante vroeg of ik er op mijn blog reclame voor wilde maken, want ze was bang dat Charles er anders maar mee blijft zitten.

Vandaag kreeg ik een brief van de SSS – Schrijver, school en samenleving. Ze vertelden me dat het thema van de kinderboekenweek 2010 bekend is: Grote Teken Tentoonstelling. Een leuk thema, vonden ze, dat ‘beelden voor de geest’ moet oproepen. Wat dat betreft is het thema goed gekozen, want het roept inderdaad beelden op. Beelden van hele grote teken. Aan mij de opdracht om aan SSS te vertellen wat ik tijdens de kinderboekenweek met dat thema wil doen. Iets met teken lijkt me voor de hand te liggen. Ik kan langs scholen en bibliotheken reizen om ter plekke tekensoep te maken en een vlooiencircus van teken te laten zien, met teken die ik speciaal voor dat doel heb getraind. Teken die op hun achterpootjes kunnen lopen en die ondersteboven aan een mini-trapeze kunnen hangen. Ik neem ook een grote hond mee met teken achter zijn oren, die de kinderen er dan af mogen halen. Ik laat zien dat je teken altijd met een brandende sigaret moet verwijderen en dus niet met een tekenpincet. Tekenpincetten zijn voor watjes. Ik teken een grote rode cirkel op het voorhoofd van juf of biblio-teek-aresse en leg uit dat ze de ziekte van Lyme heeft opgelopen door een tekenbeet. Ik sluit mijn grote Teken Tentoostelling af met een wervelende diashow met plaatjes van teken door de eeuwen heen.

Ik hoef het alleen nog even door te geven aan de mensen van SSS en dan gaan ze mij en mijn tekenshow in een database zetten zodat alle scholen en biblio-teken mij volgend jaar kunnen boeken!

Mijn lagere school stond naast de studio’s van de Nos – nu mediapark geheten. Dat had verschillende voordelen. Wanneer er overdag kinderen nodig waren om iets grappigs te doen in de studio (zingen, quizjes doen), dan werd er een groepje kinderen uit de school geplukt en een uurtje in de studio aan de overkant gezet. Daarom zong ik kerstliedjes voor de NCRV, vertelde over de boeken die ik las voor de Avro en zat ik een tijd lang een praatprogramma’s over pubers. Maar het enige wat me echt is bijgebleven, is een dinsdagmiddag in 1974 toen mijn hele klas bij een optreden van Rob de Nijs (Toppop?) om hem heen moest dansen en springen. Iedereen danste vrolijk om hem heen, behalve ik. Ik stond naast hem, stokstijf en keek in opperste bewondering naar de zanger van vlees en bloed. Dat hij meer dan twintig jaar ouder was stond wat mij betreft een prachtige liefde niet in de weg. Het heeft me slechts 35 jaar gekost om te durven toegeven dat ik smoorverliefd was op Rob de Nijs.

Ik was het hele voorval vergeten toen ik twee jaar geleden op een boekenfeestje van mijn uitgever, Bert Bakker, was. Ik kende er niemand en stond wat onhandig bij een tafeltje en sprak een leuke blonde vrouw aan die daar ook alleen stond. Ik rookte al haar sigaretten op en we hadden een fijn gesprek. Het gesprek werd alleen voortdurend onderbroken door alle beroemde schrijvers die half knielend en met gebogen hoofd, glimlachend naar haar toe kwamen en haar complimenten gaven. De leuke blonde vrouw nam de complimenten voor kennisgeving aan en knikte vriendelijk als de beroemde schrijvers haar vroegen om vooral de groeten te doen aan haar man.

Ook dit voorval was ik vergeten. Tot ik een paar weken geleden een interview las in de krant. De leuke blonde vrouw bleek schrijfster Désanne van Brederode te zijn, getrouwd met literatuurcriticus Arjan Peters. Maar voor ze verliefd werd op hem, zo bekende ze in het interview, was ze een leven lang smoorverliefd geweest op Rob de Nijs. Ik kon mijn lachen niet houden en besloot om ook uit de kast te komen. Ik zeg er voor de zekerheid direct bij dat mijn verliefdheid al een jaar na mijn magische minuten met Rob omsloeg in een even grote liefde voor iemand van mijn eigen leeftijd: negen.

Ik heb een nest met zeven pimpelmezen. Je zou verwachten dat het zeven jonge pimpelmezen zijn, maar het zijn hele oude vogels. Ik weet ook niet zeker of het pimpelmezen zijn. Misschien zijn het wel klein uitgevallen slechtvalken met gele onderkantjes. In ieder geval heb ik een nest met zeven pimpelmezen. Toen ik twee dagen geleden een wedstrijd uitschreef op dit blog, waarbij ik mijn veertien goudvissen naar de winnaars zou vernoemen, werden de pimpelmezen jaloers. Zij wilden ook namen hebben. Gelukkig meldden zich al snel drie vrouwen die hun naam aan een van de oude pimpelmezen wilden geven. Impa was de eerste. Impa de Pimpelmees klinkt leuk. Vooral als je het heel snel en achter elkaar uitspreekt: Impadepimpelmees. Nog leuker is als je erbij gaat huppelen, terwijl je de naam vrolijk zingt alsof je een gastrol in Sesamstraat speelt: Impadepimpelmees, impadepimpelmees, ladiedadieda, Impadepimpa…

De tweede pimpelmees kreeg de naam Ingelise. Die naam moet je uitspreken terwijl je je neus dicht knijpt en je kin een beetje nuffig de lucht in steekt. En liefst uitgesproken met een Frans accent. Ingeliiiiiise ze Pimpelmeez.

De derde pimpelmees heet Rachel. Ik vind Rachel een prachtige naam, zowel op z’n engels uitgesproken als met een gutterale Hollandse gaggel. In het oude testament was Rachel de moeder van Benjamin (zo heet mijn vader) en de vrouw van Jacob (zo heet mijn grootvader). Vandaar dat ik Rachel waarschijnlijk een mooie naam vind. Daarom heb ik vandaag besloten om de overige vier pimpelmezen ook maar naar haar te vernoemen. Nu heten mijn pimpelmezen Impa, Ingelise en de vijf Rachels.

Overigens kunt u nog steeds uw stem uitbrengen op mijn debuutroman op www.jongejury.nl. Wie weet is er straks een goudvis naar u vernoemd.

Ik had een wedstrijd uitgeschreven. Iedereen die op mijn boek stemde op www.jongejury.nl werd beloond. De beloning bestond eruit dat ik een van mijn veertien goudvissen zou vernoemen naar elke stemmer. Ik maakte me al zorgen over hoe dat zou gaan als er opeens 28 mensen gingen stemmen. Ik zou al mijn goudvissen dubbele namen moeten geven. Een goudvis met een dubbele naam, wie heeft dat nou? Maar ik zou er veertien hebben.

Helaas bleek de wedstrijd geen groot succes. Alleen Rutger reageerde. Rutger is veertien, al gelooft niemand dat, behalve zijn ouders. Omdat hij als enige gestemd heeft, heb ik nu een goudvis die Rutger heet en dertien goudvissen zonder naam. Ik noem ze nu even allemaal Jan, behalve Sarah, want die heet Sarah. Wilt u ook graag dat er een goudvis naar u wordt vernoemd? Breng dan snel uw stem uit op de site van de Jonge Dinges Prijs. En wilt u liever niet dat er een vis naar u wordt genoemd? Ik heb ook nog een nestje met zeven pimpelmezen, waarvan er eentje inmiddels al Impa heet.

Heel lang geleden werkte ik als redactrice bij een uitgeverij die kinderboeken en strips uitgaf. Ik hield er een kelder vol boeken aan over want van alle boeken die uitkwamen, kreeg ik een exemplaar mee naar huis. En heel vaak stond er voor in die boeken het logo van de Kinderjury of de Jonge Jury. En omdat ik jong en onnozel was en nog niet verder dacht dan de lengte van mijn nagels (heel kort), ging ik ervan uit dat al die boeken ook die prijs hadden gewonnen. Pas toen ik zelf jeugdboeken ging schrijven, ontdekte ik dat alle boeken die in hetzelfde jaar verschijnen dat logo van de juryprijs krijgen. Dat logo zegt dus nog minder dan de barcode. Behalve…. dat als je eenmaal zo’n logo in je boek hebt staan, je meedingt naar de prijs zelf.

Ook mijn debuutroman (Is liefde besmettelijk? Door Izzy Love) komt in aanmerking om die prijs te winnen. Er hoeven maar 9000 lezers van 12 jaar of ouder even dit formulier in te vullen [DIT FORMULIER] en ik heb die prijs ‘in the pocket’. En als dan ook Francine Oomen, Maren Stoffels, J.K Rowling en Carry Slee en hun lezers op mij stemmen, dan kan er niets meer mis gaan. Dan ben ik straks de winnaar van de enige echte Jonge Jury Prijs 2010!

En als ik ‘m niet win, dan wil ik graag dat een van mijn drie andere favorieten wint:

Marjolijn Hof – Moeder nummer nul

Anna Woltz – tien dagen in een gestolen auto

Jenny Valentine – Op zoek naar Violet Park (vooral dit is het mooiste boek dat ik in jaren heb gelezen!)

Ik zeg: stem nu! (en laat me weten als je hebt gestemd, dan zal ik een van mijn 14 goudvissen naar je vernoemen).

www.jongejury.nl

Vandaag belde er een mevrouw van het kantoor Regels zijn Regels. Ze had gehoord dat ik niemand was. Ze had een formulier voor zich liggen in negenhonderdfout. Daarop stond dat ik schrijver was en journalist. Dat is een ongehoorde combinatie. Imker en luizenmoeder, dat kon wel samen. Amateur-pianist en kookboekenschrijfster kon ook, maar journalist en schrijver, dat was zo vreemd… daaruit kon de afdeling Regels zijn Regels alleen maar opmaken dat ik niemand was. En zolang de belastingdienst niet had kunnen vaststellen dat ik wel iemand was, was het nu uit met de pret. Ik vroeg Regels zijn Regels wat ze bedoelde met die opmerking. ‘Uit met de pret, dat moet ik even navragen,’ zei Regels zijn Regels. Ze zou me in de wacht zetten. Ik luisterde naar Phil Collins die pauzemuziek speelde en wachtte. En wachtte. Tot ik dezelfde mevrouw van Regels zijn Regels weer aan de lijn kreeg. Ik vertelde haar dat ik de dag ervoor al een uur met de meneer van Regels zijn Regels aan de lijn had gezeten. ‘Ja hij,’ sprak ze. ‘HIj werkt nog niet zo lang. Hij weet niet zo veel. Wacht, dan zet ik u even in de wacht.’ Ik ben nog steeds niemand.

Vandaag werd ik gebeld door een meneer van de afdeling Regels zijn Regels. Hij was erachter gekomen dat ik schrijver ben en journalist. Dat schijnt niet te mogen. Nou ja, het mag wel, maar het maakt de wereld vele malen ingewikkelder. Niet DE wereld natuurlijk, maat mijn wereld. De meneer van Regels zijn Regels wilde graag duidelijkheid scheppen. Zoals ik nu in de boeken stond, was het onduidelijk was ik was. Goeie vraag ook: wie ben ik. Een vraag die a priori niet is te beantwoorden. De meneer van Regels zijn Regels wilde graag weten wat mijn hoofdberoep was. Als ik dat niet had, dan zwaaide er wat. ‘Ik ben schrijver en journalist,’ probeerde ik nog een keer. ‘Dat kan niet,’ sprak Regels zijn Regels. Ik probeerde hem uit te leggen dat dat best kan, twee dingen zijn. ‘Ik ben nog veel meer,’ zei ik, nu om hem te sarren. ‘Ik ben hondenuitlaatster, oppas, luizenmoeder, kookboekenschrijfster, pr-medewerkster, blogger, corrector, ik schilder mijn eigen huis en ik heb twee columns geschreven over honing in een Belgisch imkerblad, en ik speel piano.’ Regels zijn Regels vond mijn opsomming niet leuk. ‘Is boekenschrijver een woord?’ vroeg hij. Ik stak mijn tong uit, maar dat kon hij door de telefoon niet zien. ‘Het is wel een woord, maar wel een lelijk woord.’ zei ik. Regels zijn Regels raakte nu geïrriteerd. Ik zuchtte en prees mezelf gelukkig dat ik Regels zijn Regels niet was. Hoe vaker hij vroeg wie en wat ik was, hoe minder goed ik het wist. Morgen ga ik de belastingdienst om advies vragen. Hopelijk weten zij wie ik ben.