Tramlijn begeerte

Ik weet niet meer hoe ik bij het Nederlands kampioenschap Panna Knock Out terecht kwam. Het was zondag, het regende, ik had niets anders te doen. Misschien daarom. Nederlands kampioen is Mohammed Boutaka geworden, maar op het moment dat hij werd uitgeroepen tot beste straatvoetballer, fietste ik al lang weer naar huis. Ik fietste over het Van Limburg Stirumplein. Het was zeker tien jaar geleden dat ik daar voor het laatst had gefietst. Sinds ik aan de East Side woon (in panna-termen), kom ik nooit meer in de West Side. Mijn vrienden uit Amsterdam West zijn verhuisd of zijn mijn vrienden niet meer. Zelfs het café waar ik hen ontmoette bestaat niet meer. Café Tramlijn Begeerte is weg, foetsie. Ik vond het de mooiste naam voor een buurtcafe. Net zo mooi als het oorspronkelijke ‘Streetcar Named Desire’, waar het een vertaling van was.

Misschien kwam het doordat het zondag was – dan word ik snel sentimenteel, misschien omdat ik de hele dag naar voetballende jongens had gekeken, maar opeens werd ik overvallen door weemoed. Dat gevoel waar alleen de Portugezen een passend woord voor hebben gevonden: saudade, dat pijnlijke verlangen naar wat voorbij is. Verlangen naar de tijd dat ik met mijn vrienden die mijn vrienden niet meer zijn op het terras zat van het café dat niet meer bestaat.

Op weg naar huis zag ik dat het licht op hun etage brandde. Gelukkig, de vrienden die mijn vrienden niet meer zijn waren in ieder geval thuis. Volgend jaar, op weg naar Panna Knock Out 2007, ga ik even bij ze langs.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s