Yiddische mama

Het is zomer geworden. Dat is goed want nu kan ik de hele dag met een zonnebril op lopen, al stromen de tranen ook vandaag onder de zonnebril door. Ik heb mijn neefje uit Israel gistermiddag op de trein naar China gezet. Ik hou van de dramatiek van afscheid nemen op stations. Van kruiers en koffieverkopers en piepende remmen. Ik hou van de timing die nodig is om niet met je nek tussen de deuren van de trein te komen wanneer je iemand nog voor een laatste keer omhelst, maar ik hou er niet van als mijn kinderen het huis uit gaan.

Een half jaar geleden stond mijn neefje op de stoep, een briefje van zijn moeder in zijn hand: Zorg voor hem als was hij je zoon. Dat heb ik gedaan. Ik heb zijn bed opgemaakt, zijn eten gekookt, zijn kleren gewassen, ik heb op vrijdagavond de kaarsen aangestoken, de wijn ingeschonken en ik heb zelfs de God waar ik niet in geloof in zijn eigen taal aangeroepen om het eten te zegenen. Yiddische mama’s zijn altijd leuk. Maar goed, Yiddische mama’s mogen ook verdrietig zijn als hun ‘zoons’ naar Sjanghai vertrekken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s