De groene dreack

In het jaar dat prins Willem Alexander en Maxima trouwden had ik nog geen blog. Had ik dat toen wel gehad, dan had ik geschreven over de boot die ze niet kregen. Uit betrouwbare bron hoorde ik in die tijd dat het Nederlands bedrijfsleven besloten had een boot cadeau te doen aan het jonge bruidspaar. De top van het Nederlands bedrijfsleven schreef daarom een aardige brief naar koningin Beatrix om haar op de hoogte brengen. Volgens de apocrieven schreef Beatrix daarop een brief terug waarin stond dat het jonge paar vast heel blij zou zijn met een boot, maar dat een boot ook geld kostte en dat het leuk zou zijn als het Nederlands bedrijfsleven ook een leven lang zou betalen voor het onderhoud en liggeld van de boot. Volgens mijn zeer goed ingelichte bron waren de zakenmannen en -vrouwen ‘not amused’ en hebben ze een aardige brief terug geschreven dat ze besloten hadden om volledig af te zien van het cadeau. En daarom dat Juliana en Bernhard bij hun trouwen de Piet Hein kregen van het Nederlandse bedrijfsleven, Beatrix op haar achttiende verjaardag de Groene Draeck kreeg en Willem Alexander en Maxima nooit een eigen boot hebben gekregen.

Omdat het koningshuis mij net zo veel interesseert als de huisvuilinzameling van Geertruidenberg, de koers van de Yen en de actuele waterstanden van de Donau, was ik die hele boot alweer vergeten. Ware het niet dat ik vorige week op het jubileumfeest van Vrouw en Media journaliste Sandra Rottenberg zag lopen. Ooit bezocht ik samen met haar een lezing van Elsbeth Etty. Het ging over journalistieke vrijheid bij het schrijven van columns en bronnengebruik. Ik vertelde het verhaal van de boot en vroeg Etty of zij in mijn geval het verhaal – zonder tweede bron – zou gebruiken. Zowel zij als Sandra Rottenberg vonden dat het een goed verhaal was, maar dat die tweede bron absoluut noodzakelijk was. Sandra en ik fietsten een stuk dezelfde kant op. Bij het afscheid nemen, riep ze me nog na: ‘Vind die tweede bron!’

En zo kwam het (om een lange blog nog langer te maken…) dat ik weer dacht aan het verhaal van de boot. Ik vraag me zelfs af of Willem Alexander zelf weet waarom hij nooit een boot heeft gekregen. Een waterprins zonder boot, alleen omdat zijn moeder zo inhalig was.

Natuurlijk heb ik geen tweede bron. Over het koningshuis wordt altijd gezwegen. Maar ik ben van de Ierse stroming in de journalistiek, die zegt: ‘Never let the truth get in the way of a good story.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s