Cursus herkennen III

‘Ik kan niet zeggen dat ik u herken,’ schreef de lezer die mijn auteursfoto op de achterflap van mijn boek had gezien. Ik haalde het boek er nog eens bij en keek goed. Zowel Marion als ik kijken wat onzeker de camera in. Helemaal niet de stoere wijven die wij van binnen zijn.

Het was een dag in mei, nu twee jaar geleden en er kwam een fotografe langs. Haar naam was Angele Etoundi Essamba en ze was zo mooi als haar naam doet vermoeden. Een Afrikaanse schone met een mond met heel veel tanden en met wimpers die tot aan haar wenkbrauwen krulden. Ze liet Marion en mij poseren tegen een muurtje waar we vol in de zon keken. Een week later bleek dat we op alle foto’s onze ogen dicht hadden.

Angele kwam terug voor een tweede sessie. Marion en ik moesten gezellig met onze armen om elkaar heen poseren. Onze lichamen schuurden ongemakkelijk tegen elkaar. Ik zag er uit als een kleine dikke dwerg, vergeleken bij Marion, die een kop groter is dan ik.

Een week later kwam Angele terug voor fotosessie nummer drie. Marion en ik moesten op onze hurken zitten, de ruggen tegen elkaar, een halve centimeter achter ons de kaderand. Of we konden lachen, vroeg Angele. Het lachen was ons al lang vergaan, we wiebelden gevaarlijk boven het water en ik had kramp in mijn hurken.

‘Ja, goed zo’ riep Angele en lachte daarbij al haar zevenhonderd witte tanden bloot. De auteursfoto was gelukt. Hoera.

Het is eigenlijk geen wonder dat niemand mij herkent in mijn auteursfoto. In het echte leven lach ik namelijk nooit, behalve soms.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s