Autobiografisch

‘Al het schrijven is autobiografisch,’ schreef Carmiggelt. ‘Je hoeft alleen maar van een meneer een mevrouw te maken en van een mevrouw een meneer, en niemand weet meer over wie je het hebt.’ De verhaaltjes die ik al honderd jaar schrijf gaan soms over mijzelf. Soms, want niet altijd. Toen ik mijn moeder jaren geleden een verhaal liet lezen waarmee ik een of ander prijsje had gewonnen, barstte ze in snikken uit. Wat ik als fictie schreef, bleek opeens gewoon ‘uit het leven van’ te zijn. Beschaamd als ik was – hoe had ik zo dom kunnen zijn om te denken dat ik fictie kon schrijven – liet ik de prijsuitreiking aan mij voorbij gaan. Het verhaal kwam in een boekje waarvan ik het eerste exemplaar zou krijgen, uitgereikt door Kees van Kooten. Ik zat thuis en schaamde mij. Later probeerde ik het nog een keer. Er kwamen meer verhalen, meer prijzen en hoe meer ik schreef, hoe groter mijn schaamte werd. Liever liep ik op zaterdagmiddag bloot door de Kalverstraat dan dat ik een prijs in ontvangst nam waarna iedereen mijn ware aard achter die zogenaamde fictie zou zien.
Vandaag, toen ik de opmerking over Carmiggelt las, begreep ik waarom ik zo vaak in mijn blog schrijf. Het is een oefening in openhartigheid. Alleen al door dit te zeggen, word ik weer overvallen door schaamte. Ik heb nog een lange weg te gaan voor ik weer een verhaal durf te schrijven. ‘Blog voort’ schreef een van mijn twee bloglezers. Bij deze.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s