Mijn tweelingzus en ik

Of ik lid wilde worden van de schaakvereniging, vroeg de man in de rolstoel. Hij had een rolstoel waarbij zijn benen langs latten gebonden recht vooruit staken. Hij had ook een zuurstoftank op zijn rug met een klein slangetje eraan dat in zijn neus verdween. Zijn ogen kon hij onafhankelijk van elkaar bewegen, meestal tegelijkertijd naar buiten. En ondanks zijn kleine handicaps was hij toch een knappe man, en een briljant schaker. Ik wilde geen lid worden van de club, zei ik. Waarom ik dan zo vaak in het schaakkeldertje zat vroeg de man. Omdat ik er heel gelukkig kan zijn, antwoordde ik. De kelder zit verstopt onder een kerk van een evangelische broedergemeente, die ergens in de jaren zestig moet zijn gebouwd. Via een betonnen trap kom je in een gang die langs de fietsenkelder van de kerk loopt. Aan het eind van de gang is een geheime deur waarachter een donker zaaltje is met vitrinekasten met stoffige bekers. Er hangen tl-balken aan het plafond en er is een houten barretje waar alleen maar bier of marsen worden verkocht. Er zijn lange houten banken langs de muren en in het midden staan formicatafels waar kinderen met dikke brillenglazen en bochels schaken. De eerste keer dat ik er kwam om mijn kinderen er af te leveren, schrok ik van zo veel lelijkheid. Maar de schoonheid, zag ik al snel, zat niet in de mensen maar in het spel. En zo zat ik soms op drukke dagen wat voor me uit te staren in de kelder van de Christus Koningskerk. Nog een paar keer vroeg de man in de rolstoel of ik ook lid wilde worden, want er waren toch al zo weinig vrouwelijke schakers. Ik bedankte elke keer. Want behalve dat ik – in tegenstelling tot mijn kinderen – een hele matige schaker ben, doe ik ook eigenlijk niets liever dan naar schaken kijken. Maar de belangrijkste reden, zo vertrouwde ik hem toe, is dat ik helemaal geen tijd heb om te schaken.Tot vandaag. Want zojuist ontdekte ik hoe ik mijn leven in twee kan delen. De ene Manon speelt de hele dag schaak en keuvelt wat met haar nieuwe schaakvrienden, de andere Manon schrijft artikelen en boeken. Via de site mycybertwin.com kan ik namelijk met één klik mijn virtuele dubbelganger maken. En hoe meer tijd ik met mijn dubbelganger doorbreng, hoe meer ze op mij gaat lijken. Althans, dat beloven ze bij cybertwin. Wie voortaan denkt van mij een mailtje te ontvangen, praat in werkelijkheid gewoon met mijn virtuele tweelingzus. En zelfs de stukjes op dit blog worden niet langer door mij geschreven. U dacht nog steeds met mij van doen te hebben? Haha! Terwijl u dit leest, zit ik gewoon in mijn keldertje en speel een potje kannibalenschaak. Maar schrijft u rustig door, mijn tweelingzus mailt altijd terug.vas.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s