Maandelijks archief: januari 2008

Is liefde besmettelijk?

moon.jpg

Behalve de hele dag naar de meeuwen kijken en stukjes schrijven voor Psychologie Magazine schrijf ik ook nog wel eens een boekje (17 om precies te zijn). Gisteren heb ik het manuscript voor mijn eerste kinderboek ingeleverd. Begin juni ligt het in de winkel, maar omdat je nooit vroeg genoeg kunt beginnen met reclame maken voor je eigen boek, verklap ik hierbij vast de achterflap…

Is liefde besmettelijk?
Door: Izzylove

Waarom krijg je buikpijn als je verliefd bent? Waarom word je wel verliefd op de een en niet op de ander? Kun je zoenen leren? Hoe kun je iemand laten weten dat je hem of haar leuk vindt? Hoe maak je het aan? En hoe maak je het uit? Waarom lopen beroemde liefdesverhalen altijd slecht af?
In Is liefde besmettelijk? geeft Isa Strombolov – onder de naam Izzylove -antwoord op al deze vragen en nog veel meer.
Isa Strombolov is 11 ½ jaar. Ze woont met haar vader en moeder in de stad. Ze heeft een broertje, twee hartsvriendinnen én een eigen laptop.Sinds een paar maanden heeft Isa haar eigen website met een weblog. In dit computerdagboek schrijft ze elke dag over belangrijke dingen. Zoals over alles wat maar met de liefde te maken heeft. En omdat haar vader en moeder het altijd druk hebben en vreselijk vergeetachtig zijn, mag ze zo vaak achter de computer als ze maar wil. Ook al zit er op de rand van het beeldscherm een plakkertje waarop staat: ‘Niet te lang achter de computer zitten!’

Isa wordt voor het eerst van haar leven echt verliefd. En omdat ze overvallen wordt door haar eigen, gekke gevoelens, doet ze alles precies anders dan ze zou willen doen. De jongen van haar dromen is Tristan, een nieuwe jongen in de klas die net met zijn moeder vanuit Spanje naar Nederland is gekomen. In plaats van hem gewoon te zeggen dat ze hem leuk vindt, verzint ze een niet bestaand vriendje. Eerst doet ze dat omdat ze denkt dat hij haar niet leuk vindt, maar al snel merkt ze dat hij jaloers is op haar verzonnen vriendje. Op haar weblog kan Isa precies uitleggen wat liefde is en wat je er allemaal tegen kunt doen, maar in haar eigen leven wordt de liefde een steeds grotere puinhoop. En net als ze besluit om haar verzonnen vriendje te laten verdwijnen, duikt hij ook nog in het echt op in haar leven. Althans, iemand die als twee druppels op hem lijkt. Nu moet Isa kiezen, tussen een gedroomde jongen en de jongen van haar dromen.

Mijn connecties met het koninklijk huis

bernhard.jpg

Mijn experiment om meer bezoekers naar mijn blog te lokken is gelukt! Ik hoefde maar twee keer het woord seks te schrijven en ik belandde al in de top 5 van snelst groeiende blogs van WordPress. En alleen dat al leverde me een record aantal bezoekers op. Daarom zal ik mijn lezertjes nog een keer vervelen met een onzinblogje, bij wijze van experiment.
Dit keer: mijn connecties met het koninklijk huis. Behalve dat mijn grootvader als twee druppels water op Prins Bernhard leek en mijn grootmoeder, die model was op de kunstacademie in Den Haag en daar vanwege haar vorstelijke voorkomen de bijnaam de koningin had, heb ik maar één connectie met de van Oranjes. Helaas mag ik daar niks over loslaten, ook niet op mijn blog, hoe graag ik het ook zou willen.
Ergens vermoed ik ook dat als ik mijn blog de titel ‘Naaktfoto’s Prinses Maxima’ of ‘Sextapes Beatrix’ zou geven, ik op de eerste plaats zou eindigen van snelst groeiende blogs. Maar ik doe het niet en neem bescheiden als ik ben (ahum) genoegen met een vierde plaats.

Seks in de kantoortuin

boekje-lezen.jpg

‘Ik hoopte dat je nagels mijn borst en buik open zouden snijden, zodat mijn longen meer ruimte zouden krijgen, anders zou ik ontploffen van hartstocht. Ik wilde dolgraag dat je lippen, tong en je liefdesdolk bij mij binnendrongen, mij van alles beroofden, mijn honger en dorst naar jou inbegrepen. Ik bad tot Boeddha dat jij mij zou vervoeren naar het zalige einde van de zoektocht naar jouw beminnelijkheid,’ sprak de man uit de kantoortuin vanochtend. Het is ontzettend flauw om grapjes te maken over Lulu Wang en over haar nominatie voor slechtste seks-scene uit de Nederlandse literatuur. Ik probeerde dan ook heel hard om niet te lachen. Wat niet lukte.
Maar nog erger dan Lulu Wang was de winnaar van vorig jaar, zo wist de man uit de kantoortuin te vertellen en hij las voor: ‘Tot aan zijn elleboog zat hij in haar. Hij grabbelde in het rond, kreeg de wand van haar baarmoeder stevig te pakken en trok zijn arm langzaam terug’
Gatver.

Manon Sikkel (1965-2066)

cv2.jpg

Kunstenaar Erik Wie bedacht een Curriculum Illusione. Een site waarop je je eigen levensloop nu alvast kunt invullen. In het virtuele Walhalla kunnen bezoekers hun eigen sterfdatum voorspellen en per jaar invullen hoe het leven er in de toekomst uitziet. Ik ben wel twee uur bezig geweest met het verzinnen van mijn eigen toekomst en kwam er achter dat ik nog schrikbarend veel jaren te leven heb. En dat ik eigenlijk geen flauw idee heb hoe dat leven eruit gaat ziet. Ik kwam niet verder dan het zelfde leven dat ik nu leef, maar dan een beetje anders. Alleen de jaren dat mijn kinderen het huis uit gaan, kinderen krijgen of veertig/vijftig/zestig worden zijn vreemd.
Ik kon niet anders dan denken aan een van mijn lievelingsverhalen van de Italiaanse schrijver Pirandello waarbij een man zijn hele leven door een omgekeerde verrekijker bekijkt. Alsof hij alles wat hij nu doet ziet vanaf zijn sterfbed. Ik heb mijn eigen sterfbed in het jaar 2066 gesitueerd. Omdat honderd een mooie leeftijd is voor iemand die graag jarig is. Erik Wie zelf (ik heb het even opgezocht) komt op zijn zeventigste om bij een auto-ongeluk.

Hindoestaanse porno

sister.jpg‘Ik heb een verrassing,’ zei mijn moeder. ‘Je krijgt een hond of een zusje, jij mag kiezen.’ Ik koos voor het laatste. Het was geen echt zusje, maar een stiefzusje. Ze was knap en blond en een jaar of dertig. De perfecte leeftijd voor een zusje. We waren oud genoeg om geen ruzie aan tafel te krijgen, of elkaars kleren of vriendjes af te pakken en – in tegenstelling tot een hond – hoefde ik haar niet uit te laten. Het enige strijdpunt zou zijn wie er in de vakanties in het buitenhuis mocht zitten dat haar vader en mijn moeder samen hadden gekocht. Maar als verse familie losten we dat op door er samen heen te gaan, met Pasen en met Kerst. Na een week opiumpijpjes roken in het buitenhuis namen we vorige maand afscheid op een Frans station.Terug in Nederland prijsde ik mezelf gelukkig met de keuze. Ik had dan wel geen hond, maar ik had nog wel een stiefzus en veertien vissen. Althans, dat dacht ik toen. De vissen waren namelijk in mijn afwezigheid dood gegaan. Heel vredig dreven ze met z’n veertienen op hun vissenruggen in het aquarium. De man die mij, en de vissen, langer kent was zo lief om ze midden in de nacht in de tuin te begraven. De buurvrouw, die in onze afwezigheid voor de vissen had gezorgd, vertelde later dat ze ook niet begreep waarom de vissen dood waren. Op eerste kerstdag leefden ze nog, op tweede kerstdag waren ze naar de vissenhemel.Daarom heb ik geen hond en ook geen veertien vissen. En omdat ik benieuwd ben of het waar is dat je meer bezoekers op je blog krijgt als je maar de juiste woorden schrijft, zal ik hier de namen noemen die mijn vissen hadden: Hindoestaanse porno, sextapes Gordon, Beurscrisis, Amy Winehouse, Koningin Beatrix, Corrie Gerritsma, Boer zoekt vrouw, Manon Tomassen, Ajax, WK Voetbal, nieuwe koers VVD, seks, Zwangere Tooske geveld door griep en Matthijs van Nieuwkerk.

Leven en dood in de kantoortuin II

hospital-centeno.jpg

Het was stil in de kantoortuin vandaag. Iedereen was ziek of erger. Een beetje verloren dwaalde ik door het gebouw, over schelpenpaadjes die de bureaus met elkaar verbinden. Een paar kleine torretjes kropen onder een kantoorheg. Op mijn bureau groeiden opeens blauwe druifjes, op het bureau naast mij kleine gele narcissen. ‘Geef je ze wel water?’ had iemand op een post-itje geschreven. Ik zocht het hele kantoor af naar een gietertje, maar ik vond er geen een. Moe van het zoeken ging ik aan mijn bureau zitten en rookte een sigaar. Even later begon het te regenen. Uit de grappige ijzeren parapluutjes die aan het plafond hingen kwam fijne regen naar beneden. Dat loste ook gelijk het probleem van het water geven op.
Na twee weken kantoortuin ben ik nog steeds verbaasd over hoe zo’n tuin werkt. Alle nietmachines hebben er namen bijvoorbeeld, net als sommige pennen. Wat ook wel grappig is aan de kantoortuin, is dat er nog steeds (of nu al) kerstversiering hangt. Gouden slingers en rode ballen. Er staat ook een schaal met kerstkransjes op mijn bureau, jammie. Ik kan ze alleen niet eten omdat ik anders niet meer in mijn zomerjurkje pas. En die heb ik nodig als ik over een paar maanden naar Portugal ga om brain te stormen. Tot die tijd zal niemand mij horen klagen over het leven in de kantoortuin.

Film Geert Wilders blijkt klei-animatie

Niemand had de laatste film van Geert Wilders al gezien, maar in het café werd er al druk over gesproken. Zijn vorige film was een beetje een flop geweest, veel te langdradig, slechte dialogen, vlakke characters en drakerige muziek. Maar voor deze film waren de verwachtingen hoog gespannen. Iedereen had het erover. Niet alleen in het café, maar ook in de tram en op televisie. Advocaat Spong had op tv zelfs gezegd dat hij een aanklacht tegen Wilders ging indienen. Zo slecht schijnt die film dus te zijn!
Maar aan het tafeltje bij het raam gaven we Wilders toch nog het voordeel van de twijfel. Een filmjournalist uit de straat kwam vlak voor sluitingstijd bij ons aan tafel zitten. Hij had zojuist de rushes gezien van de Wilders-film. Het bleek een klei-animatie-film te zijn. De journalist vroeg of ik het nog even niet op mijn blog wilde zetten want anders was de verrassing er af. Ik beloofde het.