Café 1900 II

regen3.jpg
‘Kun je leven van een column per week?’ vroeg ik aan de columniste die ik in het buurtcafé ontmoette. Ze knikte vol overtuiging en zwaaide haar Louis Vuitton-tas demonstratief voor mijn neus. ‘Nou ja,’ zei ze er snel achteraan, ‘ik heb eigenlijk twee columns, maar verder doe ik niets, nou ja behalve dan een beetje in Hollywood hangen.’ In Hollywood hangen? Mijn jaloezie nam ernstige proporties aan. Wat deed ik fout? Waarom schreef ik drie boeken per jaar, elke week een artikel en kluste ik ook nog bij voor banken, supermarktketens en ministeries? ‘Ik heb er ook een boek over geschreven,’ zei de columniste zo achteloos mogelijk. Wil je trouwens nog wat drinken, ik verdien toch genoeg.’
‘En wat doe je dan de rest van de week?’ vroeg ik haar. ‘Wanneer je klaar bent met je columns.’ Nou, dan zat de columniste gewoon in haar achtertuin te zonnen of ze ging wat drinken in het buurtcafé. Soms nam ze dan haar laptopje mee en zat ze aan dat ene speciale tafeltje aan het raam met haar laptop, column voor de week erna schrijven. Ik slikte even. Het tafeltje dat in gedachten al van mij was. Het tafeltje waar ik als een mollige versie van Carrie Bradshaw zonder krullen zou zitten tikken. Mijn Manohlo Blahniks wiebelend aan mijn tenen. Buurtgenoten die langs zouden fietsen zouden altijd naar mij zwaaien, en ik zou altijd terug zwaaien, schrijfster aan het raam. Helaas zit ik de meeste dagen gewoon in mijn kantoortje aan de gracht en schrijf ik zonder dat er ook maar iemand naar me zwaait.
‘Weet je,’ zei de vrouw die van haar columns leefde, een paar huizen verderop woont iemand die altijd haar boeken in het raam zet, dat is zo grappig.’ Ik lachte. ‘Dat ben ik,’ riep ik veel te hard. Ik plak mijn hele ruit vol met de covers van de boeken die ik heb geschreven. Dat zijn er zo veel, dat ik al bijna niet meer naar buiten kan kijken.’Sta je weer op te scheppen?’ vroeg de man die mij al langer kent.
Opscheppen, ik? Ik ben alleen maar jaloers, ik wil namelijk ook een column. Nee, ik wil er twee en dan wil ik alle dagen dat ik niet schrijf aan dat ene tafeltje bij het raam zitten van café 1900.

6 Reacties op “Café 1900 II

  1. manonski, je columns zijn te grappig. ik lig in een deuk! (wie was die LV chick eigenlijk?) ik probeer wat inspiratie op te doen voor mijn ‘ proef’ column voor margriet en dat lukt aardig. toch denk ik dat columns schrijven veel moeilijker is dan men denkt.. maargoed, dat is geen reden om nooit in het diepe te springen. Trouwens, ik ken cafe 1900 helemaal niet. fictie?

  2. Hé, dat begint een gewild tafeltje te worden. Als je het tenminste hebt over de leestafel, waaraan ik af en toe zit te schrijven (zie ‘Negentienhonderd’ op http://www.nielsgodron.nl).

    De vrouw die van haar columns leefde, had het volgens mij over een buurtgenote die soms oude leesboeken voor haar raam zet, om mee te nemen. Dankzij haar heb ik nu de ‘Volkskrant Stijlgids’ van 1997 op mijn bureau liggen. Al weet ik niet zo goed wat ik daar mee moet.

  3. Wij zijn gevestigd aan het Orleansplein te Maastricht, het is ’n hoekpand dus iedereen heeft ’n tafel aan het raam.

  4. In 1987 interviewde ik voor een badmintonclub in den lande Pierre Pelupessy, die ontdekking van dat jaar voor de badmintonwereld. Pierre werd in dat zelfde jaar ook Nederlands kampioen badminton en hoe mijn pa het geregeld had, weet ik niet, maar hij kreeg het voor elkaar Pierre voor een simpele demonstratiewedstrijd naar onze badmintonclub te laten komen. Het was een sensatie voor onze club en zo raakte ik in gesprek met Pierre en vroeg of ik hem voor ons clubblad (heel stoer, wij waren maar een provinciaal badmintonclubje ergens in Gelderland) mocht interviewen. Dat mocht, maar of ik dan wel naar Haarlem wilde komen, daar woonde hij tijdelijk bij een tante van hem in. Dat deed ik en die avond nam Pierre mij mee naar cafe 1900 in Haarlem waar ik hem mocht interviewen. De 1 ste stap die ik in cafe 1900 in Haarlem zette, zal ik nooit meer vergeten. Al jaren blijft het jaar 1900 als een magisch getal in mijn hoofd circuleren…..Al jaren heb ik het er voor over om als het kon 2 a 3 uurtjes in het jaar 1900 te vertoeven……Lijkt me een van de geweldigste jaren van de tijd, zoals wij deze kennen. Voor mij is 1900 ook een tijdloos jaar. Toen ik dus die 1 ste stap zette in cafe 1900 had ik het gevoel dat ik heel, heel even in het jaar 1900 mocht stappen….Schitterend mooi cafe met voor mij alle details die aan een de eisen in mijn hoofd van het jaar 1900 moest voldoen. Ook zo’n cafe die zeker niet mis zou staan in het rijtje van café’s in Parijs bij het Place du Tetre.
    Hoe dan ook, vanaf dat moment werd het mijn cafe als ik even in Haarlem was en dat jaar werd mijn boek: cafe 1900 geboren…. Dit boek gaat over een man en vrouw, beiden rond de 30 jaar als zij op 1 jan van 1987 op 88 elkaar voor het eerst midden in de nacht en hoe kan het ook anders in cafe 1900 ontmoeten. Zij heeft op dat moment net een relatie van 10 jaar beeindigd, gevlucht uit een dorp zoekt zij een nieuw leven in een stad waar zij niemand kent… Hij heeft alleen maar de grote versierder uitgehangen, vrouwen versierd om de spanning, het avontuur…. Is helemaal bekend en vertrouwd met zijn stad…..Als zij elkaar in die nacht tijdens de jaarwisseling ontmoetten, staat de tijd voor hen beiden even stil…..Dan is het weer een jaar later, 1 jan 1988/1989 en beschrijft het boek wat er dat jaar met beiden is gebeurd…….

    Ik hoop ooit dit boek af te mogen maken voor mezelf….6 hoofdstukken zijn wel klaar, zo’n 12 hoofdstukken zal het krijgen. Misschien dat ik het ooit uit mag geven….als het goed genoeg voor een publiek is. Voor mij geeft ieder moment dat ik hier aan schrijf al zoveel plezier maar ook het teruglezen ervan. 40 uur werken per week (met plezier!), groot sociaal leven (ook dat is van harte!)…. Dan blijft het een droom ooit het boek van je leven te schrijven of af te maken. Gelukkig hoef ik dit voor niemand te doen dan alleen voor mezelf….. En op deze manier blijft cafe 1900 voor altijd in mijn herinnering en ook tastbaar als mijn boek voort leven!

    Dank voor de oprichters van cafe 1900 in Haarlem dat jullie op deze manier mij toch geinspireerd hebben een van mijn grote passies te volgen, een boek te schrijven.En ook dank aan Pierre die mij jullie heeft laten ontdekken waar ik nog steeds in de hectiek van het bestaan, mijn rust in kan vinden en mijn hart op de juiste manier sneller doet kloppen. En ja, het is autobiografisch en daarom heeft het voor mij ontzettend veel waarde en mag ik dit ook de rest van mijn leven meenemen.
    Ergens in een boek van rond 1900 staat het volgende citaat: “Bestijg het rijtuig van uw leven niet zonder valies met dromen…….. ”
    Ik kan u zeggen, dat geeft al jaren een heerlijk gevoel…..!

    Wie weet dat ik ooit nog meer van mij mag laten horen.

    Amber

    • Hallo leuk berichtje van amber de la combe.

      Ik ben pierre waar over ze schrijft in het artikel van 19 avril 2009 , lijk me leuk om contact met je te komen Amber en de eerste 6 hoofdstukken van je boek te lezen. Groetjes en wie weet tot hoeren zien.

      Pierre

    • Pierre Pelupessy // augustus 18, 2009 bij 6:21 pm | Beantwoord

      Hallo leuk berichtje van amber de la combe.

      Ik ben pierre waar over ze schrijft in het artikel van 19 avril 2009 , lijk me leuk om contact met je te komen Amber en de eerste 6 hoofdstukken van je boek te lezen. Groetjes en wie weet tot horens zien.

      Pierre

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s