Job Cohen

Ik stond aan de gracht en keek naar een grote blote man in een blauwe zwembroek. Naast hem zat een vrouw die zo dun was, dat ze bijna doorschijnend was. Ze zaten in een bubbelbad dat ergens voor het huis van de burgemeester van Amsterdam te water was gelaten. De lokale televisiezender maakte een programma waarbij de man in de blauwe zwembroek de dunne vrouw interviewde. De dunne vrouw was – zo bleek later, toen ik het programma toevallig op tv terugzag – net zo oud als ik. Er was iets vreemds met haar lichaam. Dat was namelijk zo dun als van een meisje van dertien, maar haar hoofd leek wel 72. Als je die leeftijden bij elkaar optelde en door twee deelde, kwam het allemaal nog goed.Maar dit alles wist ik nog niet toen ik daar aan de waterkant stond. Ik werd opgeschrikt door een auto die naast mij op straat bleef staan. Een donker busje met geblindeerde ramen. Daaruit stapte de burgemeester. Hij liep naar een parkeerplaats recht voor zijn huis die met een ketting was afgesloten. Onhandig morrelde hij met het sleuteltje om het hangslot open te krijgen. Daarna parkeerde hij zijn busje, stapte uit, morrelde weer aan de ketting om die terug te hangen en belde aan bij zijn eigen huis. De bel zat op kniehoogte, dus hij moest flink voorover buigen om erbij te kunnen. De intercom zat gelukkig iets hoger en daaruit klonk een grappig gebrom. ‘Job,’ zei de burgemeester, op een toon alsof hij zijn eigen naam niet zo vaak uitspreekt. IJzige stilte volgde. Alleen het gespetter van de dunne vrouw in bikini en de man in de blauwe zwembroek was te horen. ‘Vertel eens,’ hoorde ik de presentator zeggen, ‘jouw man heeft kanker hè?”Hallo?’ klonk het uit de intercom. ‘Job,’ riep Job. ‘Job Cohen.’ In gedachten zag ik de bewaker op de eerste etage vanachter het raam naar het bubbelbad gluren. Hij had helemaal geen zin om open te doen, dat was wel duidelijk. ‘Kan ik een keer mijn eigen sleutel krijgen?’ heeft de burgemeester waarschijnlijk een keer gevraagd, maar ik vermoed dat er allerlei veiligheidsprocedures zijn waardoor een burgemeester eerst een kwartier op de stoep wordt gescreend voor hij naar binnen mag. Je weet maar nooit wie je in huis haalt.Ik was het hele voorval alweer vergeten tot ik afgelopen zaterdag een foto van de dunne vrouw in de krant zag staan. Haar man was inmiddels overleden, haar mode-imperium failliet, maar zij lachte al haar zevenhonderd witte tanden bloot voor de foto. Ik besloot om voortaan alleen nog maar blogs te schrijven over bekende Nederlanders. Morgen meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s