Ziek

regen6.jpg

Op de Linnaeusstraat in Amsterdam Oost is een papierwinkel die daar al honderd jaar zit. Prachtige winkel met een prachtige naam, waar hele stomme mensen werken – maar dit terzijde. Een paar dagen geleden kocht ik er nieuwe kaartjes voor mijn rolodex. Omdat er een nieuw jaar was aangebroken had ik me voorgenomen om al mijn oude vrienden uit mijn rolodex te gooien en ze te vervangen door nieuwe, frisse vrienden.
Voor mij stond een oude man in een kamelenharen winterjas. Hij kwam een multomap omruilen en omdat de nieuwe multomap anderhalve euro goedkoper was, kreeg hij het geld terug. Maar niet voordat hij een briefje had ingevuld met daarop zijn naam, adres en telefoonnummer. Hij glimlachte naar de verkoopster en zei met een krakerig stemmetje: dat adres weet ik wel, maar mijn telefoonnummer ken ik niet uit mijn hoofd. ‘Helaas,’ zei de verkoopster, ‘regels zijn regels’. Als er geen telefoonnummer op het briefje stond, kon ze ook de één euro vijftig niet terug geven. Zij moest als verkoopster gecontroleerd kunnen worden door het hoofdkantoor. De rij achter ons begon al best lang te worden en de oude man keek verontschuldigend naar mij. ‘Ik ga wel even naar huis om mijn nummer op te zoeken,’ zei hij. In gedachten zag ik hem de hele Linnaeusstraat aflopen, drie trappen op klimmen en dan uren zoeken naar een briefje dat niet bestond. Hij had helemaal geen telefoon. Wie zou hem nou moeten bellen?De verkoopster keek hem aan alsof ze het een puik plan vond. ‘Sorry,’ zei ik, vriendelijk, maar met een moordende blik naar de verkoopster. ‘Je gaat deze man toch niet helemaal naar huis sturen voor een suffe anderhalve euro?’ Maar dat ging ze nou juist wel doen, want regels. Ik bood aan om mijn eigen nummer op te schrijven, zodat als het hoofdkantoor zin had om eens haarfijn uit te zoeken naar wie die anderhalve euro was gegaan, ik ze alles over de geldtransactie zou kunnen vertellen. De verkoopster keek radeloos naar haar meerdere, zoals ze haar collega waarschijnlijk noemde. De meerdere knikte dat het wel goed was. ‘Dank u wel,’ zei de oude man en hij nam mijn hand in beide handen. ‘Heel, heel erg bedankt.’ Hij wenste me daarna nog een jaar vol gezondheid, want gezondheid, zo zei hij, was toch het belangrijkste van alles.
Al twee dagen lig ik met besmettelijke griep in bed en weet ik zeker dat er iemand is geweest die me dit heeft toegewenst. Als het aan de verkoopster ligt, lig ik de rest van het jaar omgeven door zakdoekjes en warme grocjes op bed. En niemand die mij belt. Net goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s