Blog sell II

arlette-dinner.jpg

Toen ik een paar dagen geleden op mijn blog schreef dat ik zielig en alleen ziek in bed lag en niemand mij belde, werd ik nog geen uur later gebeld. Mijn moeder aan de telefoon. ‘Gaat het wel goed?’ vroeg ze. Nou ja, goed, ik was ziek, maar ik had allebei mijn benen nog. Waarom ze me belde, vroeg ik haar. ‘Vind je het vervelend als ik je bel? vroeg ze. Nee, dat niet. Ik heb allebei mijn oren nog. Ik plaatste de hoorn van de telefoon afwisselend aan mijn linker- en mijn rechter oor. Mijn moeders stem echode heen en weer van links naar rechts en terug. Ik legde de telefoon onder mijn kussen en hoorde haar stem murmelend vanonder het kussen. Na een tijdje was het stil.
Een dag later schreef ik dat ik in de Kring was met iemand van de krant. En ook daarop reageerde iemand. ‘Was het leuk met B. in de Kring?’ vroeg mijn redactrice. ‘Hoe weet jij dat ik daar met B. zat?’ vroeg ik haar. ‘Ja, dat was niet moeilijk om te raden,’ schreef mijn redactrice. De Kring, de krant, roken en heel veel bier, dat kon alleen maar B. zijn volgens haar.
Weer een dag later kreeg ik opnieuw een reactie. Dit keer een boze brief van een oude bekende. Of ik nooit meer zijn naam wilde noemen op mijn blog. ‘Maar ik noemde je naam niet,’ bracht ik in verweer. ‘Ja, dank je de koekoek, iedereen weet toch dat ik dat ben?’ Dank je de koekoek, wat een gekke uitdrukking om te gebruiken dacht ik, maar de oude bekende sprak wel vaker in vogeltermen.
De afgelopen maanden reageerde niemand op mijn blogs. Soms vroeg ik me af of er überhaupt wel mens was die het las en nu stroomden de reacties zomaar binnen. Ik kreeg zelfs een berichtje van een toevallige voorbijlezer. Hij had mijn blog gepost-ed, schreef hij. Ik wist niet wat dat was, maar ik vermoedde dat het goed was. Verder schreef hij alleen maar aardige dingen, dat hij mijn blog zo leuk vond en dat ik zo grappig schreef (hahahahaha). Ik begon al bijna te blozen, tot ik de laatste zin las: ‘Misschien heb je last van je rug van het sjouwen van je harp…..?! www.muzzace.com
Last van mijn rug? Ik heb nooit last van mijn rug, behalve soms. Nieuwsgierig naar wat hij bedoelde, klikte ik op de muzzace-link. Er stonden foto’s van een razend handig karretje waarmee ik mijn harp kan vervoeren! Voortaan hoef ik mijn harp niet meer onder mijn arm te nemen of op mijn rug te hijsen. Mijn nieuwe lichtgewicht harp-caddy kan ik niet alleen gebruiken om mijn harp (die ik ook nog moet kopen) te vervoeren, maar ook mijn boodschappen, mijn kinderen, mijn fiets met lekke band, mijn kratjes bier, mijn koffers en mijn tassen met oud papier.
Dus ik zeg met Amerikaans accent: ‘It is unbelievable, maar it is echt waar, deze handige opvouwbare harp caddy past prima onder het bed. En die price, dat is echt on-ge-looflijk. En you krijgt er ook nog een gratis harp bij, helemaal voor niks.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s