Leven in de kantoortuin

psychologiemagazine.jpg

Twee dagen in de week werk ik in een kantoortuin. De kantoortuin mag die naam eigenlijk niet hebben, want het is een prachtig kantoor met ramen rondom. Het heet er niet voor niets de Raamgracht. Vanaf mijn nieuwe bureautje heb ik uitzicht op meeuwen die voor de kantoortuin heen en weer vliegen alsof er wat te halen valt.Vroeger zat het Corps in dit gebouw en werden er studenten ontgroend. Die werden in paardendekens gehuld en van de stenen trappen afgeduwd. Of ze moesten met een tandenborstel alle wc’s schoonmaken. En in het ergste geval werden ze in stukjes gesneden en aan de meeuwen gevoerd.De studentenvereniging is verhuisd, maar de ontgroening plakt nog aan het gebouw. En daarom kreeg ik bij mijn tijdelijke contract een gratis ontgroening. Ik mocht voor het eerst van mijn leven koffie zetten met een Senseo. Mijn kantoortuingenoten hadden het apparaat onklaar gemaakt en de melk verstopt. Dat was leuk. Daarna wikkelden ze mij in een paardendeken en rolden mij door het trappenhuis, langs de vrouwen van Vrij Nederland, de mannen van Opzij, over de redactie van Men’s Health en eindigde ik in mijn eigen kantoortuin, die Psychologie Magazine heet. Of ik geslaagd was, vroeg ik. Dat was ik. Ik mocht blijven. Ik kreeg een bureau, een pasje voor het koffie-apparaat (die Senseo was alleen voor de ontgroening) en een eigen e-mailaccount. Tevreden keek ik om mij heen. In de hoeken, bij de plinten zag ik de eerste sneeuwklokjes al opkomen. Het werd lente in de tuin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s