Alleen maar vrienden in Maastricht

manon-carnaval-2008.jpg

‘Dag prinses,’ zei de man bij de telefooncel. Ik stond midden de nacht in mijn trouwjurk op een plein en probeerde de weg terug te vinden naar het café waar ik zojuist uit was gekomen. ‘Wil je iemand bellen?’ vroeg de man, die op een giraf leek. ‘Ik kan niemand bellen,’ antwoordde ik, ‘ik heb geen vrienden.’ Het klonk dramatischer dan de bedoeling was. De giraf geloofde het niet. ‘Zo’n leuk meisje als jij heeft toch wel vrienden?’ zei hij. Ik schudde met mijn hoofd. Nee, geen vrienden. Zelfs geen kennis. Ja, vroeger, toen had ik een heleboel vrienden, maar die hadden de vriendschap een voor een verbroken. De giraf haalde een hand met munten uit zijn zak en hield ze voor me. ‘Hier,’ zei hij, ‘dan kun je iemand bellen om mee te praten.’ Ik antwoordde dat ik daar toch met hem stond en dat ik dat wel voldoende vond. De giraf lachte. Toen verschenen uit het niets twee zonnebloemen. De zonnebloemen waren mijn escorts tijdens het carnaval en verloren mij geen seconde uit het oog. Nou ja, behalve als ze even moesten plassen. En dat moesten ze heel vaak, want het waren zonnebloemen en ze dronken bier. De kleinste van de twee zonnebloemen pakte mijn arm en trok mij mee. ‘Wie is dat?’ vroeg de giraf. ‘Dat is mijn vriend,’ loog ik om de zonnebloem een plezier te doen. Ik zag hem blozen onder zijn zonnebloemenschmink. ‘Blijf je van mijn zusje af?’ vroeg de andere zonnebloem, die er nu ook bij was komen staan. De giraf haalde zijn schouders op. Tegen twee zonnebloemen kon hij niet op. Ik probeerde hem nog uit te leggen dat dit de reden was dat ik geen vrienden had, maar hij had zijn giraffennek al afgewend. Twee minuten later stond ik in een café dat de Majorettekes heette en waar alle Village People van Maastricht zich hadden verzameld. De zonnebloemen waren alweer plassen. Ik ging op de bar staan en zong: ‘In d’n hiemel veul iech miech mèt diech, Jao iech veul miech in d’n hiemel Es iech kiek nao die lachend geziech. De Village People zongen in koor mee. Ik had alleen nog maar vrienden in Maastricht. Het was ook geen wonder dat in Amsterdam niemand meer mijn vriend wilde zijn. Wie vindt dit nou leuk?

3 Reacties op “Alleen maar vrienden in Maastricht

  1. En dat zoiets dus allemaal niet gedroomd is, hoe grappig is dat.

  2. hahaha herkenning. vooral die giraf, ik zie hem voorme

  3. Hoi Laura, ik hoop dat je dit nog leest. Ik wil je graag helpen met je spreekbeurt (ben apetrots dat iemand uberhaupt een spreekbeurt over mijn boek houdt…) Maar mail me even op manonsikkel [at] media-visie.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s